II SA/Lu 160/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 czerwca 2007 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie B. W. sprawy ze skargi D. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. wydaną na postawie art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania D.T., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. znak: [...] nakazującą J. i H. O. zamurowanie materiałem niepalnym (wypełnienie luksferami) 5 otworów okiennych znajdujących się w ścianie budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr 840 w S., od strony działki nr 839 – w terminie do 30 marca 2007 r. W uzasadnieniu podano, iż organ I instancji w trakcie oględzin nieruchomości nr 840 w S. stwierdził, że w budynku mieszkalnym wybudowanym na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...]maja 1991 r., znak: [...], w ścianie usytuowanej w odległości 3,01 m od granicy z działką nr 839 – inwestorzy wstawili 5 otworów okiennych o wymiarach 0,87 m x 0,87 m, a tym samym odstąpili od warunków pozwolenia na budowę, które dopuszczało we wskazanej ścianie budynku istnienie otworów okiennych wypełnionych luksferami. Stwierdziwszy powyższy fakt, organ I instancji decyzją z dnia [...] października 2006 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane – nakazał J. i H.O. zamurowanie materiałem niepalnym (wypełnienie luksferami) 5 przedmiotowych otworów okiennych w terminie do 30 marca 2007 r. W złożonym od tej decyzji odwołaniu D.T. zarzuciła, iż organ I instancji pominął okoliczność, że w ganku usytuowanym w mniejszej odległości od granicy z jej działką niż ściana z otworami okiennymi, znajduje się okno o wymiarach 1,5 m x 1,5 m oraz otwór drzwiowy. Organ odwoławczy podzielając ustalenia organu I instancji nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i zwrócił uwagę, iż zarzuty dotyczące ganku nie mogą być rozpatrywane w niniejszej sprawie, gdyż obiekt ten jako samowolnie wybudowany był przedmiotem odrębnego postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D.T. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej bez dokładnego wyjaśnienia sprawy. Zdaniem skarżącej inwestorzy zmienili bryłę architektoniczną budynku w sposób, który ma istotny wpływ na bezpieczeństwo jego konstrukcji. Wydana decyzja pomija wszystkie nieprawidłowości związane z realizacją budynku i nie doprowadza go do stanu zgodnego z prawem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej wnosił o oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie decyzji obu instancji wobec błędnego wskazania ich podstawy prawnej (art. 51 zamiast art. 66 Prawa budowlanego). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa, do czego sąd administracyjny jest uprawniony – w świetle art. 1 §1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) stwierdzić należy, że decyzja ta prawa nie narusza. Podstawą jej wydania jest przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 118 ze zm.), który został zastosowany w sprawie prawidłowo. W sytuacji gdy organ administracji ustalił, że wprawdzie inwestor zrealizował obiekt budowlany na podstawie pozwolenia na budowę, lecz roboty budowlane wykonał z odstępstwem od warunków tego pozwolenia, miał on obowiązek nakazać wykonanie określonych czynności lub robót w celu doprowadzenia tychże robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Bezsporne jest w sprawie, że inwestor w budynku mieszkalnym wykonanym na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 21 maja 1991 r. zamiast otworów wypełnionych luksferami wybudował 5 okien oszklonych w drewnianych ramach w ścianie usytuowanej w odległości 3 m od granicy działki. Do stwierdzonego stanu faktycznego powołany przepis art. 51 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994r. ma zastosowanie w związku z art. 51 ust.1 pkt 7 tejże ustawy skoro roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 tj. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych zarówno w pozwoleniu na budowę, jak i w przepisach dotyczących warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie tj. rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., obowiązującego w dacie wydania pozwolenia na budowę oraz obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wskazywanie przepisu art. 66 ustawy - Prawo budowlane, jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji nie byłoby uzasadnione. Przepis art. 66 służy bowiem usuwaniu nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania obiektu. Może on stanowić podstawę do nakazania usunięcia nieprawidłowości, w sytuacji gdy nieodpowiedni stan techniczny budynku jest wynikiem jego zużycia technicznego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania, jeśli obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający zdrowiu lub życiu ludzi bądź powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia. W niniejszym postępowaniu taka sytuacja nie występuje. Świadczy o tym chociażby protokół z oględzin budynku z dnia 23 maja 2006 r. przeprowadzony w obecności inwestorów i skarżącej, w którym brak jakichkolwiek uwag co do nieodpowiedniego stanu bądź użytkowania technicznego budynku w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi. Ubocznie należy stwierdzić, że w obecnym stanie prawnym wprowadzonym nowelizacją Prawa budowlanego dokonaną ustawą z dnia 27 marca 2003 r. – właściciele nieruchomości sąsiednich nie są stronami w postępowaniach, które dotyczą użytkowania i utrzymania obiektu budowlanego (Z. Kostka, Prawo budowlane komentarz, o.d.d.k., Gdańsk str. 27 i 163). Zgłoszony zatem wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji należało uznać za chybiony. Podnoszona w skardze kwestia odstępstwa przez inwestorów od warunków udzielonego pozwolenia na budowę poprzez dobudowanie ganku była już rozstrzygana w postępowaniu zakończonym prawomocną decyzją PINB z dnia [...]marca 2002 r. o odmowie nakazania rozbiórki dobudowanego samowolnie ganku, wydaną na podstawie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, utrzymaną w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...]. Wynika z niej, że organy administracji stwierdziły fakt odstępstwa przez inwestorów od warunków określonych w pozwoleniu na budowę poprzez samowolne dobudowanie w 1994 r. do domu mieszkalnego ganku o wymiarach 2,5 m na 2 m. Odmowa nakazania rozbiórki ganku uzasadniona była tym, że nie powoduje on niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia i nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rację ma zatem organ, że ponowne rozważenie w niniejszym postępowaniu zarzutów co do legalności realizacji przedmiotowego ganku bądź powodowanie ewentualnego zagrożenia jest w tej sytuacji niedopuszczalne. Reasumując – zaskarżona decyzja nie narusza powołanych w niej przepisów prawa, a skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)