II SA/Lu 1605/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Wiesława Achrymowicz asesor WSA (spr.), Protokolant stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2004 na rozprawie sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...]października 2002 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2002 r., która w trybie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakładała na J.C. obligatoryjne rozbiórki obiektu budowlanego w postaci szopo-garażu, konstrukcji drewnianej, słupowej o wymiarach 9,10 m x 5,80 m, a usytuowanego na działce o numerze geodezyjnym 1805, położonej w S. gmina S., zrealizowanego w lipcu 2002 r., w warunkach samowoli budowlanej. Decyzja organu drugiej instancji zawierała prawidłowe pouczenie o prawie, terminie i sposobie złożenia skargi, a która została doręczona adresatowi-skarżącemu w dniu 29 października 2002 r., zgodnie z zapisem widniejącym na dowodzie doręczenia, dołączonym do akt postępowania administracyjnego. Skargę na powyższe złożył J.C., żądając uchylenia w całości decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zarzucając wadliwe sporządzenie protokołu oględzin, zarówno co do formy, jak i treści, a w szczególności błędne wskazanie w nim miary spornego obiektu budowlanego. Akcentował sąsiedzki konflikt z uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego. Skargę nadał w polskim urzędzie pocztowym w dniu 28 listopada 2002 r., kierując ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego , któremu została doręczona w dniu 2 grudnia 2002 r. Następnego dnia organ przekazał skargę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu Ośrodkowi Zamiejscowemu w Lublinie. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W sytuacji, gdy decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego , jako organu rozstrzygającego sprawę w drugiej instancji, zawierała dla stron postępowania administracyjnego prawidłowe pouczenie o prawie, terminie i sposobie wniesienia skargi, skarżący zobowiązany był do zachowania wymogów wskazanego trybu dla skutecznego wystąpienia na drogę postępowania sądowoadministracyjnego. Skarżący, zgodnie z datą widniejącą na stemplu pocztowym, nadał skargę w polskim urzędzie pocztowym w ostatnim dniu ustawowego, trzydziestodniowego terminu, przewidzianego na jej skuteczne złożenie, kierując ją nie bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie, jak wprost stanowiło udzielone mu pouczenie, lecz do organu administracji, który wydał drugoinstancyjną decyzję. Tym samym skarżący uchybił ustawowemu, trzydziestodniowemu terminowi do wniesienia skargi w sposób skuteczny, co należało uczynić bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie. Co do zasady, formalnoprawne przesłanki normujące termin i sposób skutecznego złożenia skargi, podlegają reżimowi prawnemu obowiązującemu w okresie przewidzianym dla dokonania tej czynności proceduralnej, których treść organ administracji drugiej instancji prawidłowo wskazał stronom postępowania administracyjnego w udzielonym pouczeniu, zgodnie z unormowaniem art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Natomiast wobec niezachowania ustawowego terminu na złożenie skargi bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie, znajduje zastosowanie rygor odrzucenia skargi, statuowany dyspozycją art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązującej w dacie orzekania, a to wobec brzmienia unormowania przechodniego, zawartego w art. 97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające między innymi ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów, zważywszy powołane w toku rozważań unormowania prawne, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.