II SA/Lu 1610/98

Naczelny Sąd po rozpoznaniu sprawy ze skargi Edwarda Ś. na decyzję Wojewody L. z dnia 16 października 1998 r. (...) w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji - stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w O. L. z dnia 10 sierpnia 1998 r. (...), (...). Zastępca Dyrektora Wydziału Zagospodarowania Przestrzennego i Nadzoru Budowlanego, działając z upoważnienia Wojewody L., decyzją z dnia 16 października 1998 r. wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania Edwarda Ś., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w O. L. z dnia 10 sierpnia 1998 r. (...) stwierdzającą wygaśnięcie decyzji wydanej przez Kierownika Urzędu Rejonowego w O. L. z dnia 20 października 1997 r. (...) o nakazie rozbiórki budynku gospodarczego Józefa R. zrealizowanego na działkach nr 1740, 1781/1 i 1781/2 w B. Gmina J. Z motywów zaskarżonej decyzji wynika, że decyzja z dnia 20.11.1997 r. o nakazaniu Józefowi R. rozbiórki budynku gospodarczego wydana została na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wobec nie wykonania przez inwestora obowiązku opracowania i przedłożenia w wyznaczonym terminie do 1.09.1997 r. projektu budowlanego obiektu zrealizowanego niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. Inwestor w dniu 11 maja 1998 r. złożył żądane dokumenty i wystąpił o wydanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. W tych warunkach decyzja o nakazaniu rozbiórki, będąca sankcją za niewykonanie nałożonego obowiązku - stała się bezprzedmiotowa i podlegała wygaszeniu na podstawie art. 162 par. 1 pkt 2 Kpa, gdyż leży to w interesie strony. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Edward Ś., który wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że inwestor realizując budynek przesunął go o 7 m w stronę działki skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim stwierdzić należy, że przedmiotem oceny Sądu w zakresie pozostawania w zgodności z przepisami prawa jest wyłącznie zaskarżona decyzja wydana na podstawie art. 162 par. 1 pkt 2 Kpa. W myśl tego przepisu organ administracji państwowej, który wydał decyzję w I instancji stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja: 1/ stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, albo, gdy leży to w interesie społecznym lub interesie strony, 2/ została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku /według J. Borkowskiego - Decyzja administracyjna Ł.-Z. G. 1998 r./. Cytowany artykuł zawiera w sobie trzy osobne przepisy prawa. Pierwszy z nich dotyczy bezprzedmiotowości, co ma miejsce wówczas, gdy decyzję uprawniającą do jednorazowego działania wykonano w całości albo, gdy uległ zniszczeniu przedmiot używany na podstawie decyzji bądź - gdy strona utraciła kwalifikacje potrzebne do wykonywania uprawnień wynikających z decyzji. Organ administracyjny stwierdza wygaśnięcie takiej decyzji na mocy art. 162 par. 1 pkt 1 Kpa. Drugi przepis odnosi się do przypadku, w którym w decyzji dodano warunek, uzależniając jej skutek od przyszłego, niepewnego zdarzenia losowego i gdy warunek ten nie ziścić się. Organ administracyjny stwierdza wygaśnięcie takiej decyzji na podstawie art. 162 par. 1 pkt 2 Kpa. Trzeci przepis dotyczy tych przypadków, gdy do decyzji dodano obowiązek wykonania dodatkowej czynności, zaniechanie wykonania zleconego obowiązku w ustalonym terminie stanowi podstawę do uchylenia decyzji na mocy art. 162 par. 2 Kpa. W niniejszej sprawie organ administracji niewłaściwie zastosował art. 162 Kpa. Zaskarżona decyzja wydana, więc została bez podstawy prawnej i jest dotknięta wadą nieważności. Nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa wyrażony przez organ administracji, pogląd, iż decyzja o nakazaniu rozbiórki budynku stała się bezprzedmiotowa, gdyż inwestor wykonał nałożone na niego obowiązki wydane na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy prawo budowlane. Podobnie nie może być mowy o tym, iż decyzja o wygaśnięciu decyzji nakazującej rozbiórkę leży w interesie strony - skoro skarżący Edward Ś. konsekwentnie domaga się wykonania orzeczonej prawomocnie rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego. Tak, więc w sprawie niewłaściwie zastosowano art. 162 Kpa, a pouczenie zawarte w decyzji organu II instancji z dnia 10 lipca 1998 r. w sprawie (...) było nieprawidłowe. Zatem zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji wydane bez podstawy prawnej, czyli dotknięte wadą wskazaną w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa - wymagały stwierdzenia nieważności. Z tych względów i na mocy art. 22 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania wydano na mocy art. 55 ust. 1 cytowanej ustawy o NSA.