II SA/Lu 162/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor ( sprawozdawca ),, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Protokolant Referent – stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2005 r. sprawy ze skargi P. W., A. W., A. W. i E. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz decyzję Wójta Gminy z dnia [...]. znak [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. W. kwotę 500 ( pięćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), po rozpatrzeniu odwołania P., A., A. W. i E. Ł. – utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przejazdu przez rzekę C. do działki Nr [...] położonej w U. W uzasadnieniu podano, że w sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, bowiem dla terenu na którym miałaby być realizowana opisana we wniosku inwestycja brak miejscowego planu zagospodarowania. Projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy sporządziła osoba wpisana na listę izby architektów, a przed wydaniem decyzji wójt uzgodnił ją z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem organu odwoławczego wydana przez organ I instancji decyzja spełnia zasady i wymogi obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do warunków zawartych w odwołaniu podniesiono, że decyzja o warunkach zabudowy odpowiada wyłącznie na pytanie, czy objęta wnioskami inwestycja może być realizowana na wskazanym terenie. Zatem wszelkie spory dotyczące własności czy granic nieruchomości należących do odwołujących się i wnioskodawcy nie mogą stanowić podstawy do podważania decyzji organu I instancji. Zwrócono przy tym uwagę, że wnioskowana inwestycja została prawidłowo zlokalizowana na mapie stanowiącej załącznik do decyzji, sporządzonej na podstawie operatu ewidencji gruntów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – P. W., A. W., A. W. i E. Ł. wnosili o stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 10 i art. 28 kpa. Skarżący podnosili, że organy nie wyjaśniły sprawy zwłaszcza w kwestii prawidłowości zapisów zawartych w ewidencji gruntów i ich niezgodności z danymi zawartymi w księdze wieczystej obejmującej działkę Nr [...] stanowiącą własność E. Ł., która - zdaniem skarżących powinna brać udział w niniejszym postępowaniu. W skardze zawarto nadto stwierdzenie, że wnioskodawca posiada dogodny dojazd do działki Nr [...] po istniejącej drodze, co świadczy o zbędności budowy mostu stanowiącego szkodę dla środowiska. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, bowiem zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - bez należytego jej wyjaśnienia (art. 7, 77, 80 kpa), a w konsekwencji z naruszeniem prawa materialnego – ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek J. H., który domagał się wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie: 1. zjazdu do posesji z drogi powiatowej; 2. przejazdu przez rzekę C. - na działkach Nr [...] i Nr [...] w U. Gmina K. Organ I instancji decyzją z dnia [...] w sprawie [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu z drogi powiatowej do działki nr [...] w U., natomiast wniosek w pozostałej części rozstrzygnął w niniejszym postępowaniu, ustalając warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przejazdu przez rzekę C. do "posesji na działce Nr [...] w U.". Przedmiotowa inwestycja została określona także jako "obiekt mostowy na rzeczce C. - indywidualny przejazd do istniejącej zabudowy na działce Nr [...]". Z dołączonego do decyzji załącznika graficznego wynika, że teren inwestycji obejmuje obszar oznaczony literami ABCDE, pokrywający się z terenem działki Nr [...] o pow. 0,56 ha stanowiącej własność m.in. wnioskodawcy oraz przylegający do tejże działki fragment rzeki C., na której – jak się wydaje (a nie na działce Nr [...]) mógłby być realizowany. W świetle przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001r. – Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.) cieki wodne czyli rzeki oraz inne wody płynące w sposób ciągły lub okresowy naturalnymi korytami stanowią własność Skarbu Państwa i są wodami publicznymi. Prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa wykonują organy wskazane w art. 11 powołanej ustawy. Skoro zgodnie z art. 28 kpa stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie – do to kręgu stron postępowania zaliczyć należy właściciela nieruchomości, na której ma być zlokalizowana inwestycja. W przypadku inwestycji objętej wnioskami (obiekt mostowy – przejazd przez rzekę C.) stroną postępowania winni być przede wszystkim właściciel rzeki – Skarb Państwa i w dalszej kolejności właściciele bądź użytkownicy innych działek, na teren których rozciągać się będzie oddziaływanie inwestycji. Wydanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w postępowaniu prowadzonym bez udziału właściciela terenu, na którym miałaby być realizowana inwestycja stanowi naruszenie prawa dając podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Tego rodzaju uchybienie Sąd ma obowiązek stwierdzić z urzędu, czego konsekwencją jest konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji. Ubocznie należy podnieść, że rozpoznając wniosek w postępowaniu z udziałem wszystkich uprawnionych stron – organy winny rozważyć jaki charakter ma inwestycja opisana we wniosku i w zależności od tych ustaleń, poczynić z właściwymi organami przed wydaniem decyzji uzgodnień, o jakich mowa w art. 53 ust. 4 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pamiętać przy tym należy o treści art. 54 ust. 5 ustawy, który nakazuje dokonywanie uzgodnień trybie art. 106 kpa, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zwrócić się do właściwego organu o zajęcie stanowiska w sprawie, o czym należy powiadomić strony postępowania. W przypadku wydania przez organ uzgadniający postanowienia – winno być ono doręczone stronom, którym przysługuje prawo wniesienia środka odwoławczego od tegoż postanowienia. Należy zgodzić się z zarzutem zgłoszonym w skardze co do pozbawienia skarżących możliwości czynnego udziału w postępowaniu – skoro nie byli powiadomieni o postępowaniu prowadzonym przez organy uzgadniające i nie doręczono im wydanych przez nie postanowień, Sąd nie podziela natomiast tych zarzutów skargi, które dotyczą nie wyjaśnienia przebiegu granicy między działką wnioskodawcy oznaczona Nr [...], a nie wykazaną na planie nieruchomości określonych przez skarżących jako działka Nr [...]. Rozstrzygnięcie powyższych kwestii wykracza poza ramy postępowania w przedmiocie warunków zabudowy, a może być dokonane w postępowaniach o rozgraniczeniu lub dokonanie zmian w ewidencji gruntów. Ponadto wbrew twierdzeniom skargi nie zachodzą w sprawie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji obu instancji. Z tych względów – i na mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt.1 lit. a,b,c , art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.