II SA/Lu 1622/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski, Sędziowie: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (spr.), Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant st.ref. Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi D. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję Zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu odwołania D. O. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] Nr [...], w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego w wysokości 137,51 zł miesięcznie w okresie od 1 września 2003 r. do 28 lutego 2004 r., utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że wysokość dodatku mieszkaniowego ustalona została zgodnie z zasadami określonymi w art. 3-6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. D. O. zajmuje mieszkanie spółdzielcze przy ul. Ż. w L. wyposażone w centralne ogrzewanie, ciepłą wodę i instalację gazu przewodowego. Z uwagi na treść § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych /Dz.U. Nr 156 poz. 1817/ za podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego należy przyjąć następujące wydatki: opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz koszty eksploatacji i remontów z wyłączeniem ubezpieczenia, podatku od nieruchomości i opłaty za wieczyste użytkowanie gruntu. Wprawdzie skarżący w miesięcznych opłatach za mieszkanie uiszcza ryczałt za gaz, to jednak z uwagi na treść powyższego przepisu nie podlega on uwzględnieniu, przy wyliczeniu podstawy do ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego. W skardze złożonej do Sądu D. O. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o dodatkach mieszkaniowych i § 2 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych poprzez niezasadne pominięcie przy ustaleniu podstawy obliczania dodatku mieszkaniowego opłaty za gaz. Ponadto nie rozumie jakie składniki obejmuje opłata eksploatacyjna i czy obejmuje ona koszty za gaz. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wnosiło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podnosiło, iż skarżącemu jako członkowi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w L. powinien być znany fakt, że budynek, w którym znajduje się jego lokal wyposażony jest w jeden licznik gazowy. Stąd też jak sam stwierdza w skardze, opłaty za gaz wnosi miesięcznie zaliczkowo w zależności od ilości osób mieszkających w lokalu. W takiej sytuacji końcowe faktyczne zużycie gazu Spółdzielnia rozlicza po otrzymaniu faktury od dostawcy gazu. Wnoszona przez niego opłata za gaz nie jest jakimkolwiek kosztem eksploatacyjnym czy też jak uważa skarżący czynszem. Nie może mu zostać zaliczona do wydatków związanych z eksploatacją lokalu i nie stanowi podstawy do obliczenia dodatku mieszkaniowego. Dlatego mając na uwadze powyższe argumenty skarga podlega oddaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są; zasada praworządności określona w art. 6 kpa oraz zasada dochodzenia prawdy obiektywnej określona w art. 7 kpa która nakłada na organy prowadzące postępowanie, obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym jak i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Zaniechanie przez organy administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, powodującym wadliwość decyzji. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z tego rodzaju wadliwością postępowania. Zaskarżoną decyzją organy decyzyjne orzekły o przyznaniu skarżącemu dodatku mieszkaniowego w kwocie 137,51 zł. Stosownie do art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm./ wydatkami ponoszonymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Katalog wydatków o których mowa w w/w przepisie określa art. 6 ust. 4 ustawy wymieniając m.in.: a/ czynsz, b/ opłaty za świadczenia związane z eksploatacją lokalu mieszkalnego, c/ opłaty eksploatacyjne w spółdzielni mieszkaniowej. Na podstawie upoważnienia wynikającego m.in. z art. 9 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych /Dz.U. Nr 156, poz. 1817/, które określa szczegółowy wykaz i wysokość wydatków za zajmowany lokal mieszkalny, stanowiących podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego. W sprawie zastosowanie ma § 2 ust. 1 pkt 2 powyżej cytowanego rozporządzenia, gdyż skarżącemu przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego. W myśl tego przepisu podstawą obliczania dodatku mieszkaniowego w przypadku m.in. członków spółdzielni stanowią "... opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz koszty eksploatacji i remontów, z wyłączeniem ubezpieczenia, podatku od nieruchomości i opłaty za wieczyste użytkowanie. W materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy kwota obciążeń miesięcznych przypadających na to mieszkanie, wskazana została przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" w L. globalnie i wynosi ona 266,77 zł. Brak jest danych jakiego rodzaju wydatki na lokal i w jakiej wysokości organ administracji przyjął do ustalenia podstawy przy wyliczeniu wysokości dodatku mieszkaniowego. Analizując § 2 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia należy stwierdzić, że "opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych" odpowiadają opłatom za świadczenia związane z eksploatację lokalu mieszkalnego /art. 6 ust. 4 pkt 2 ustawy/, zaś "koszty eksploatacji i remontów" /§ 2 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia/ odpowiadają "opłatom eksploatacyjnym w spółdzielni mieszkaniowej /art. 6 ust. 4 pkt 3 cyt. ustawy/. Pierwsza z analizowanych grup wydatków stanowi zamknięty katalog, co oznacza, że jedynie określone opłaty ponoszone przez członków spółdzielni związane z eksploatacją konkretnego lokalu stanowią wydatki, które uwzględnia się przy ustalaniu podstawy obliczania dodatku mieszkaniowego. Oczywiste jest zatem, że gdy np. lokal mieszkalny znajdujący się w budynku spółdzielni wyposażony jest w licznik wskazujący zużycie gazu służącego m.in. do ogrzewania wody lub do korzystania z kuchenki gazowej, to opłata ponoszona przez członka spółdzielni mieszkaniowej z tego tytułu nie stanowi wydatku w rozumieniu art. 6 ust. 3 i art. 4 pkt 2 ustawy. Druga grupa wydatków obejmuje wszelkie koszty eksploatacji i remontów w spółdzielni mieszkaniowej, w której partycypuje również członek spółdzielni, z wyłączeniem jedynie ubezpieczenia, podatku od nieruchomości i opłaty za wieczyste użytkowanie gruntów. Jeżeli zatem opłata za gaz, której uiszczeniem spółdzielnia mieszkaniowa obarcza swego członka należy do kategorii opłat eksploatacyjnych /np. za gaz wykorzystywany we wspólnej pralni/ i nie jest ustalona z eksploatacją konkretnego lokalu mieszkalnego członka, to tego rodzaju opłata jest wydatkiem stanowiącym podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego. Z uwagi na brak w aktach zestawienia świadczeń obciążających miesięcznie lokal mieszkalny skarżącego, nie wiadomo czy i jakiego rodzaju opłata za gaz stanowiła podstawę do wyliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego. Ponownie rozpatrując sprawę należy poczynić powyższe ustalenia i w oparciu o nie prawidłowo zastosować przepisy prawa materialnego. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ należało orzec jak w sentencji.