II SA/Lu 164/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Zakładu Remontowo- Budowlanego S. R. w [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu niezgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym oddala skargę. Postanowieniem z dnia ...Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia S. R. – Zakład Remontowo – Budowlany - utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia ... wymierzające inwestorowi karę w wysokości 11 250 zł z tytułu niezgodności wykonania obiektu budowlanego (garażu podziemnego) na działce nr ... przy ul. F. w B. z projektem architektoniczno – budowlanym w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych obiektu związanych z powierzchnią zabudowy i kubaturą obiektu. Podstawą wydania postanowienia był art. 59 g ust. 1 w zw. z art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane. Organ wskazał, że postępowanie wszczęto na wniosek inwestora o udzielenie mu pozwolenia na użytkowanie i po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli - ustalono, że inwestor dokonał istotnego odstępstwa od warunków udzielonego pozwolenia na budowę, bowiem realizując zadaszenie konstrukcji stalowej (profile zamknięte o przekroju 60 x 60 mm) nad pochylniami (od strony południowej i wschodniej) stanowiącymi wjazd do garażu podziemnego - o wymiarach 14 x 6,26 m oraz 15 x 6,28 m, które zostało zamontowane na zwieńczeniu murków oporowych wjazdu o wysokości zmiennej 0,22 do 2,09 m od strony wschodniej i 0,2 do2, 09 m od strony południowej, przykrytych płytami z poliwęglanu grubości 6 mm, mocowanych do łukowych dźwigarów stalowych o przekroju 60 x 60 mm – spowodował zwiększenie kubatury obiektu. Organ wskazał, że zatwierdzony projekt budowlany nie przewidywał realizacji przedmiotowego zadaszenia. W toku postępowania inwestor kwestionował zasadność wymierzenia mu kary wskazując na Polską Normę PN-ISO 9836:1997, która przewiduje, że "do powierzchni zabudowy nie wlicza się m.in. powierzchni daszków (5.1.2.2.), a (...) wnęki i pilastry wykonane dla celów konstrukcyjnych lub estetycznych, wyprofilowania i inne drugorzędne elementy (np. schody zewnętrzne, zewnętrzne rampy i pochylnie, zadaszenia, markizy, poziome osłony przeciwsłoneczne, wysunięte części dachu, kominy dachowe, urządzenia uliczne) nie są uwzględniane - przy obliczaniu kubatur (5.2.1.3.)". Podnosił także, iż dokonane przez niego zmiany zostały zakwalifikowane jako nieistotne przez kierownika budowy w oświadczeniu o zakończeniu robót budowlanych /k.11 akt admin. I instancji/, jak i przez projektanta, który naniósł te zmiany jako nieistotne na odpowiednie rysunki /k.15 akt admin. I instancji/, a okoliczność ta została stwierdzona podpisem inspektora nadzoru budowlanego złożonym na tym rysunku. Organy obu instancji nie uwzględniły stanowiska inwestora i na podstawie art. 59 f ust. 1 ustawy Prawo budowlane nałożyły na inwestora karę, wyliczoną zgodnie z art. 59a ust. 2 ustawy jako iloczyn stawki opłaty (s) - 500 zł, współczynnika kategorii obiektu budowlanego określonego wg załącznika do ustawy Prawo budowlane (k ) – 15 (dla kategorii XVII- do której zalicza się garaże powyżej dwóch stanowisk) i współczynnika wielkości obiektu określonego także wg załącznika do ustawy Prawo budowlane (w) - 1, 5 (dla obiektu zaliczonego do kategorii XVII, posiadającego kubaturę od 2500 do 5000 m3), co dało kwotę w wysokości 11 250 zł. Organ odwoławczy przyznał, że wprawdzie zatwierdzony projekt budowlany, stanowiący załącznik do udzielonego pozwolenia na budowę, zawiera naniesione przez projektanta zmiany, zakwalifikowane przez niego oraz przez kierownika budowy jako nieistotne (zgodnie z wymogiem art. 36 a ust. 6 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że projektant dokonujący kwalifikacji zamierzonego odstąpienia /nieistotnego – art. 36a ust. 5/ zobowiązany jest do zamieszczenia w projekcie budowlanym odpowiednich informacji /rysunków, opisów/ dotyczących tego odstąpienia), jednak organ nie był związany dokonaną przez te osoby kwalifikacją. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że norma nr PN-ISO 9836:1997, na którą powołuje się inwestor - obowiązywała w całości do 2 kwietnia 1999r., gdyż z tym dniem weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 1999r. w sprawie wprowadzenia obowiązku stosowania niektórych Polskich Norm (Dz.U. z 199r., Nr 22, poz.2090), które ograniczyło zakres stosowania tej normy wyłącznie do pkt 5.2.2. dotyczącego obliczania kubatury obiektu. Ta część normy obowiązywała natomiast do 31 grudnia 2002r., tj. do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 2002r. o normalizacji (Dz.U. z 2002r., Nr 169, poz. 1386 ze zm.). Obecnie norma ta może być stosowana jedynie dobrowolnie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł S. R., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Skarżący podniósł, że zaskarżone postanowienie nie zawiera prawidłowego uzasadnienia, gdyż "nie wskazano w nim przepisu uzasadniającego przyjętą przez organ tezę, w myśl której obiekt budowlany skarżącego został wykonany niezgodnie z projektem architektoniczno – budowlanym w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych obiektu budowlanego związanych z powierzchnią zabudowy i kubaturą obiektu". Skarżący wskazał też na przepis § 3 pkt 24 lit. "b" rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym do kubatury brutto budynku nie wlicza się kubatury ław i stóp fundamentowych, kanałów i studzienek instalacyjnych przy oknach piwnicznych, zewnętrznych schodów, ramp i pochylni, gzymsów, daszków i osłon oraz kominków i attyk ponad płaszczyzną dachu. W ocenie skarżącego, z treści tego przepisu wprost wynika, że "daszki i pochylnie (bez rozróżnienia na pochylnie zadaszone i niezadaszone) nie mogą być doliczane do kubatury brutto budynku". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w zakresie pozostawania go w zgodności z przepisami prawa, do czego z mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Sąd jest uprawniony – stwierdzić należy, że postanowienie to nie narusza przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) zwanej dalej "ustawą", ani zasad postępowania - brak jest zatem podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 59 f ust. 1 ustawy, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59 a ust. 2, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Z kolei przepis art. 59 a stanowi, że organ po zakończeniu budowy, przeprowadza obowiązkową kontrolę budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Kontrola, ta obejmuje sprawdzenie m.in. zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym, w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji (ust. 2 pkt 2 lit. "a") W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący inwestor zrealizował zadaszenie konstrukcji stalowej nad pochylniami (od strony południowej i wschodniej), stanowiącymi wjazd do garażu podziemnego, co nie było objęte pozwoleniem na budowę udzielonym mu decyzją Prezydenta Miasta z dnia ..., zmienioną następnie decyzjami tego organu z dnia .... – prawidłowe jest więc stanowisko organów, że zmienił on kubaturę obiektu, co uzasadniało zastosowanie art. 59 f ust. 1 ustawy i wymierzenie mu kary w wysokości 11 250 zł, wyliczonej zgodnie z art. 59a ust. 2 ustawy jako iloczyn stawki opłaty (s) - 500 zł, współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k ) – 15 i współczynnika wielkości obiektu (w) - 1, 5. Zgodnie bowiem z definicją zawartą w § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kubaturze brutto budynku - należy przez to rozumieć sumę kubatury brutto wszystkich kondygnacji, stanowiącą iloczyn powierzchni całkowitej, mierzonej po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych i wysokości kondygnacji brutto, albo między podłogą na stropie lub warstwą wyrównawczą na gruncie a górną powierzchnią podłogi bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu nad najwyższą kondygnacją, przy czym do kubatury brutto budynku: a) wlicza się kubaturę przejść, prześwitów i przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przekrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy, a także kubaturę balkonów i tarasów, obliczaną do wysokości balustrady, b) nie wlicza się kubatury ław i stóp fundamentowych, kanałów i studzienek instalacyjnych, studzienek przy oknach piwnicznych, zewnętrznych schodów, ramp i pochylni, gzymsów, daszków i osłon oraz kominów i attyk ponad płaszczyzną dachu. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż prawidłowo przyjęły organy, iż dokonana przez skarżącego nadbudowa nie jest daszkiem, który - jak podnosi skarżący - nie podlegałby wliczeniu do kubatury zgodnie z punktem "b" cytowanego przepisu, lecz zadaszeniem, które przekrywa zewnętrzne części budynku garażowego, objętym dyspozycją punktu "a" tego przepisu, a więc kubatura tak powstałej części obiektu podlega wliczeniu do kubatury brutto obiektu. Zmiana kubatury skutkowała zatem nałożeniem kary na podstawie art. 59 f ust. 1 ustawy. Jednocześnie należy wskazać, że zmiana kubatury jest zmianą istotną w rozumieniu art. 36 a ust. 1 i 5 ustawy, na realizację której wymagana była decyzja zmieniająca, której bezspornie inwestor nie posiadał. W tym zakresie, przepisy art. 59 f ust. 1 w zw. z art. 59 a ust. 2 pkt 2 lit. "a" oraz art. 36 a ust. 1 i 5 pkt 2 ustawy są ze sobą spójne i mają na celu zapobieganie samowolnemu dokonywaniu zmiany kubatury obiektu budowlanego. Z tych przyczyn należy uznać rozstrzygnięcie organów za prawidłowe - zmiana kubatury obiektu w stosunku do kubatury przewidzianej w zatwierdzonym projekcie budowlanym i pozwoleniu na budowę - uzasadniała bowiem wymierzenie kary inwestorowi na podstawie art. 59 f ust. 1 ustawy, bowiem przepis ten ma charakter obligatoryjny. Należy jednocześnie wskazać, że okoliczność, iż na zatwierdzonym projekcie budowlanym kierownik budowy i projektant nanieśli przedmiotowe zmiany określając je jako nieistotne – wobec braku odrębnej decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę – nie mają w niniejszej sprawie znaczenia prawnego, mogą natomiast być ewentualnie uwzględniane we wzajemnych rozliczeniach pomiędzy nimi a inwestorem. Z tych względów brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, wobec czego na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, orzekł jak w sentencji.