II SA/Lu 1645/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Spółki Cywilnej "A." w L. - Ewa P., Józef P. i Andrzej P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 11 października 2000 r. (...) w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania oraz odmowy wydania zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób na linii komunikacyjnej L.-W. - uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Marszałka Województwa L. z dnia 31 lipca 2000 r. (...); Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 11 października 2000 r. po rozpatrzeniu odwołania Spółki cywilnej "A." Ewa P., Józef P. i Andrzej P. od decyzji Marszałka Województwa L. z dnia 31 lipca 2000 r. uchylającej decyzję ostateczną z dnia 8 lutego 2000 r. oraz odmawiającą wydania zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób odwołującej się Spółce na linii komunikacyjnej L.-W., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 4 ust. 2, art. 11 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób /Dz.U. nr 141 poz. 942 ze zm./ i art. 2 ust. 3 pkt 4, ust. 4 i 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe /Dz.U. 1995 nr 119 poz. 575 ze zm./ - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Według ustaleń tej decyzji Marszałek Województwa L. decyzją ostateczną z dnia 8 lutego 2000 r. udzielił Spółce Cywilnej "A." - Ewa P., Józef P. i Andrzej P. zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób na linii komunikacyjnej L.-W. Postanowieniem wskazanego organu z dnia 19 kwietnia 2000 r. postępowanie zakończone powyższą decyzją ostateczną na podstawie art. 145 par. 1 pkt 6 Kpa zostało wznowione i w następstwie tego po przeprowadzeniu postępowania wskazany organ decyzją z dnia 31 lipca 2000 r. wydaną na podstawie art. 151 par. 1 pkt 2 w związku z art. 145 par. 1 pkt 6 Kpa oraz art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 19 listopada 1984 r. Prawo przewozowe /Dz.U. 1995 nr 119 poz. 575/ w związku z art. 11 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób /Dz.U. nr 141 poz. 942 ze zm./ - uchylił decyzję ostateczną z dnia 8 lutego 2000 r. i odmówił zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób Spółce Cywilnej "A." - Ewa P., Józef P. i Andrzej P. na linii komunikacyjnej L.-W. W ocenie organu odwoławczego decyzja ta wydana została na podstawie prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych, a zarzuty odwołania od niej nie zasługują na uwzględnienie. Działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu krajowego zarobkowego przewozu osób oraz warunki wymagane dla jej prowadzenia są określone ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób /Dz.U. nr 141 poz. 942 ze zm./. W myśl art. 11 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie na przewozy regularne obowiązany jest przedłożyć organowi udzielającemu zezwolenia projekt rozkładu jazdy uzgodniony na zasadach określonych w przepisach prawa przewozowego. Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 i ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe /Dz.U. 1995 nr 119 poz. 575 ze zm./ przewoźnicy wykonujący zarobkowy przewóz osób pojazdami samochodowymi w regularnym transporcie zbiorowym są zobowiązani do uzgadniania rozkładów jazdy z zarządem województwa, na terenie którego rozpoczyna się linia komunikacyjna przebiegająca przez obszar dwóch lub więcej województw - dla tej linii. Rozkład jazdy przebiegający poza obszarem województwa na terenie którego rozpoczyna się bieg, winien być uzgodniony /skoordynowany/ z zarządem województwa sąsiedniego, czyli tak jak w sprawie niniejszej z zarządem województwa M. Z ustaleń decyzji organu I instancji mającej potwierdzenie w dowodach sprawy w postaci informacji WORD w L. i Urzędu Marszałkowskiego Województwa M. w W. - Wydział Dróg Publicznych i Transportu wynika, że rozkład jazdy stanowiący podstawę do udzielenia spółce "A." zezwolenia nie został uzgodniony z Polską Izbą Gospodarczą Transportu Samochodowego i Spedycji w W. koordynującą rozkłady jazdy w imieniu Zarządu Województwa M. W tej sytuacji zaistniała przesłanka z art. 145 par. 1 pkt 6 Kpa do wznowienia postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją ostateczną, która w myśl art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa w związku z powołanymi już wyżej przepisami prawa materialnego podlegała uchyleniu, a wniosek w sprawie musiał być załatwiony odmownie. Wbrew zarzutowi odwołania w sprawie nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 12a ust. 1 ustawy o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób w zakresie przeniesienia rozkładu jazdy na odwołującą się spółkę przez Józefa P. Dlatego decyzję zaskarżoną należało utrzymać w mocy. W skardze na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka Cywilna "A." - Ewa P., Józef P. i Andrzej P., wnosi o jej uchylenie jak też o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarga zarzuca naruszenie przez zaskarżoną decyzję art. 12a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób /Dz.U. nr 141 poz. 942 ze zm./ przez przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki jego zastosowania; naruszenie art. 11 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy w związku z art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe /Dz.U. 1995 nr 119 poz. 575 ze zm./ przez błędne ustalenie, że opinia Zarządu Województwa W. w kwestii skoordynowania rozkładu jazdy jest wymaganym prawem stanowiskiem innego organu koniecznym do wydania decyzji, naruszenie art. 149 par. 2 Kpa poprzez nie przeprowadzenie właściwego postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, tj. nie zwrócenia się do Zarządu Województwa W. o zajęcie stanowiska w kwestii uzgodnienia rozkładu jazdy /art. 106 Kpa/ oraz naruszenie art. 7 i art. 9 Kpa przez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nie informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. W świetle motywów skargi skoordynowany rozkład jazdy na trasie L.-W. posiadała spółka cywilna "T.-E.", która jego uzgodnienia dokonała w 1998 r. z Polska Izbą Transportu Samochodowego i Spedycji w W., której Samorząd Województwa W. powierzył czynności koordynacyjne rozkładów jazdy na terenie tego województwa. W związku z likwidacją z dniem 19 czerwca 1999 r. spółki cywilnej "T.-E." na wniosek jej wspólnika Józefa P. rozkład ten został przeniesiony na skarżącą przez Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w L., który pełni czynności koordynacyjne na terenie województwa L. z upoważnienia Marszałka Województwa, a uczynione zostało to na podstawie art. 12a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób /Dz.U. nr 141 poz. 942 ze zm./. Fakt uzgodnienia rozkładu jazdy przez skarżącą spółkę został potwierdzony w dniu 5 lipca 1999 r. przez WORD w L. /pieczątka WORD na skoordynowanym rozkładzie jazdy/. W związku z tym przekazanie uprawnień do wykonywania rozkładu jazdy nie wymagało ponownego uzgodnienia tego rozkładu z Zarządem Województwa M., który nie został zmieniony. Analogiczne stanowisko w sprawie przedstawił WORD w L. spółce skarżącej, jak też Marszałkowi Województwa L. Jeśli jednak organy orzekające w sprawie uznały, że przekazanie powyższych uprawnień ze spółki "T.-E." na spółkę skarżącą nie było dopuszczalne, a przez to rozkład jazdy przedstawiony przez skarżącą powinien być ponownie uzgodniony przez skarżącą z Zarządem Województwa M., to w ocenie skargi błędnie w sprawie zastosowany został art. 145 par. 1 pkt 6 Kpa. Stanowisko Zarządu Województwa M. w przedmiocie skoordynowania rozkładu jazdy /art. 2 ust. 4 ustawy - Prawo przewozowe/ nie jest bowiem stanowiskiem wymaganym do wydania decyzji o zezwoleniu na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób. Jest ono konieczne jedynie do skoordynowania przez WORD w L. rozkładu jazdy. Koordynacja ta nie jest decyzją administracyjną, lecz czynnością o charakterze materialno-technicznym. Ewentualny brak porozumienia w powyższym przedmiocie nie jest podstawą do wznowienia postępowania. Do udzielenia zezwolenia na przewóz osób konieczne było przedstawienie przez przewoźnika rozkładu jazdy uzgodnionego z właściwym dla jego siedziby organem administracyjnym, czyli Zarządem Województwa L., a ściślej z WORD w L., dla którego stanowisko Zarządu Województwa M. nie jest wiążące. Taki - uzgodniony - rozkład jazdy został przez skarżącą spółkę przedstawiony. Wymagane prawne uzgodnienie jest faktem i nie może budzić wątpliwości. W świetle motywów zaskarżonej decyzji można wnioskować /ta część uzasadnienia jest mało precyzyjna/, że to przewoźnik ma uzgadniać rozkład jazdy z Marszałkiem Województwa M. lecz stanowisko to jest błędne. Powołany art. 2 ust. 3 i ust. 5 Prawa przewozowego nie nakazują przewoźnikowi uzgodnienia rozkładu jazdy z organem każdego samorządu, na którego obszarze przebiega linia komunikacyjna. Art. 2 ust. 4 powołanej ustawy wyraźnie stanowi, że to organy samorządu zobowiązane są do wzajemnego porozumiewania się, gdy dana linia komunikacyjna przebiega poza ich obszarem, a nie przewoźnik z organem administracyjnym. Przewoźnik ma jedynie uzgodnić rozkład jazdy z organem właściwym ze względu na swoją siedzibę. Zauważa skarga, że gdyby uznać za trafną argumentację zaskarżonej decyzji, to nie można by zastosować w sprawie art. 145 par. 1 pkt 6 Kpa. Ta bowiem przyczyna wznowienia postępowania jest korelatem art. 106 Kpa, który dotyczy porozumiewania organów, a nie stron z organami. Nadto motywy skargi podnoszą, że decyzja zaskarżona i poprzedzającą ją decyzja organu I instancji naruszają art. 149 par. 2 Kpa, bowiem wydane zostały one bez przeprowadzenia właściwego postępowania co do istoty sprawy. W szczególności nie dokonano konsultacji z Zarządem Województwa M. co do rozkładu jazdy naruszając przez to art. 106 w związku z art. 149 par. 2 Kpa. Podnoszą również motywy skargi, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. 7 i art. 9 Kpa poprzez nie informowanie skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych w toku postępowania, jak też pozbawiona została skarżąca czynnego udziału w postępowaniu, zaś przed wydaniem decyzji nie dano jej możliwości zapoznania się z dowodami sprawy i wypowiedzenia się co do nich, naruszając przez to art. 10 par. 1 Kpa. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i podtrzymano stanowisko zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje: Dokonując oceny w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem i utrzymanej przez nią poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, bo do tego tylko sądowi przysługuje kognicja w sprawie w świetle art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ podnieść należy, że ocena ta odnosi się do zgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z przepisami prawa materialnego, jak też przepisami z zakresu postępowania administracyjnego, przy czym prawidłowe przeprowadzone postępowanie stanowi przesłankę niezbędną do wydania aktu administracyjnego w oparciu o przepisy prawa materialnego i zgodnie z tymi przepisami. W związku z powyższą uwagą w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów skargi związanych z naruszeniem art. 7, art. 9 i art. 10 par. 1 Kpa przez decyzję organu I instancji, a które podnosiło odwołanie od tej decyzji i które nie zostały uwzględnione przez decyzję zaskarżoną bez wskazania powodów do tego w uzasadnieniu tej decyzji. Rozważając powyższe zarzuty należy stwierdzić na podstawie dowodów znajdujących się w aktach sprawy, że decyzja organu I instancji została wydana po doręczeniu skarżącej spółce postanowienia o wznowieniu postępowania, które należy uznać za zawiadomienie o wszczęciu postępowania o którym stanowi art. 61 par. 4 Kpa. Po tej czynności organ I instancji względem skarżącej nie uczynił niczego więcej przed wydaniem decyzji przez siebie mimo prowadzenia czynności o charakterze dowodowo-wyjaśniających. Dlatego zarzuty skargi obecnie podnoszą, że skarżąca dotychczas nie zna szeregu pism, na które powołują się decyzje obu instancji jako na dowody sprawy, bo nikt jej tych dowodów nie pokazał, bo nie stworzono jej możliwości zapoznania się z nimi. W świetle akt sprawy, te zarzuty skargi są w pełni uzasadnione, bo w świetle art. 10 par. 1 Kpa na organie administracyjnym ciąży obowiązek dania możliwości stronie czynnego udziału w sprawie przez cały okres trwania postępowania i przepis ten na organ administracyjny nakłada dalszy bezwzględny obowiązek dania możliwości wypowiedzenia się stronie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji przez ten organ. Praktycznie obowiązek ten przez organ administracyjny realizowany być winien w taki sposób, że strona winna być powiadomiona, iż w zakreślonym terminie może skorzystać ze wskazanego przysługującego jej uprawnienia zapoznania się ze wszystkimi dowodami i materiałami sprawy oraz wypowiedzenia się co do nich. Ten obowiązek przez organ I instancji względem skarżącej nie został spełniony, a przez to decyzja przez ten organ wydana została z naruszeniem ewidentnym powyższego przepisu stanowiącego o jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego - zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. W ścisłym związku z zasadą zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu pozostaje obowiązek ciążący na organie administracyjnym w zakresie należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenia jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, zakreślony art. 9 Kpa. Dodać należy, że przepis ten zobowiązuje organy administracyjne do czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i zobowiązuje organy administracyjne do udzielania stronom niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Wszystko powyższe wiąże się z tym, że w świetle art. 7 Kpa w toku postępowania w sprawie obowiązuje zasada ustalania prawdy materialnej i stania na straży praworządności. Wskazane normy prawne, z których wynikają, podstawowe ogólne zasady o charakterze naczelnych zasad postępowania administracyjnego, przez decyzję organu I instancji zostały naruszone w sposób istotny dla sprawy /wyrok NSA z dnia 3 grudnia 1982 r. SA/Kr 743/82 - ONSA 1982 Nr 2 poz. 112/. Dodać należy, że pozbawienie strony możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji przez organ I instancji powoduje w świetle art. 81 Kpa, że okoliczności faktyczne ustalone w postępowaniu nie mogą być uznane za udowodnione /por. wyrok NSA z dnia 7 listopada 1988 r. IV SA 701/88 - Gospodarka Administracja Państwowa 1989 nr 12 str. 42/. W świetle powyższych naruszeń prawa z zakresu postępowania administracyjnego przez decyzję organu I instancji, a co wyraźnie sygnalizowało wniesione od niej odwołanie powodowało, że winna być ona uchylona przez decyzję zaskarżoną z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji /art. 138 par. 2 Kpa/. Decyzja zaskarżona jednak utrzymała w mocy decyzję organu I instancji naruszając przez to art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, a w swym uzasadnieniu z naruszeniem art. 107 par. 3 w związku z art. 140 Kpa nie ustosunkowała się do zarzutów odwołania w tym przedmiocie. Powoduje to bezwzględny obowiązek uchylenia obydwu powyższych decyzji w myśl art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Odnieść się jednak należy do pozostałych zarzutów skargi chociażby po to by ponownie rozpoznając sprawę organy administracyjne, w tym głównie organ I instancji, mogły z nich skorzystać jako z poglądów prawnych. Przede wszystkim należy podnieść i podkreślić, że instytucja wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją stanowi odstępstwo od zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej, którą wyraża art. 16 par. 1 Kpa. Dlatego przepisy prawne odnoszące się do tej instytucji, jako rozwiązania stanowiące wyjątek od powyższej zasady, podlegają wykładni ścisłej /B. Adamiak Komentarz Kpa wydanie 3 Wydawnictwa C.H. Beck str. 86/. W związku z tym uwagi podniesione w motywach decyzji organu I instancji powtórzone przez uzasadnienie decyzji zaskarżonej, że przeprowadzona kontrola świadczonego transportu osób przez skarżącą spółkę wykazały szereg nieprawidłowości z jej strony, nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Przepis art. 145 Kpa nie stanowi bowiem o istnieniu przesłanki wznowieniowej z powyższego tytułu. Ze wskazanych zasad istnieje tylko możliwość wdrożenia postępowania zwykłego o cofnięciu udzielonego skarżącej pozwolenia, bo dopuszcza to art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób /Dz.U. nr 141 poz. 942 ze zm./, jest to jednak problematyka wykraczająca poza zakres sprawy niniejszej. Zaskarżona decyzja za decyzją organu I instancji przyjęły, że dokonywanie transportu drogowego osób na trasie L.-W. udzielonego skarżącej decyzją ostateczną zostało dokonane bez uzyskania wymaganego stanowiska innego organu, a przez to spełniona jest w sprawie przesłanka wznowieniowa o jakiej stanowi art. 145 par. 1 pkt 6 Kpa. W tym zakresie z dowodów sprawy wynika, że decyzja ostateczna wydana została po przedłożeniu przez skarżącą spółkę rozkładu jazdy zatwierdzonego dla wskazanej trasy L.-W. dla spółki transportowej "T.-E.", która z dniem 19 czerwca 1999 r. uległa rozwiązaniu. Wspólnikiem tej spółki był Józef P., który dokonał przeniesienia tego rozkładu jazdy wcześniej uzgodnionego m.in. z władzami Urzędu Marszałkowskiego w W. na rzecz spółki skarżącej wchodząc w jej skład w charakterze członka. Czynność tę akceptował Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w L. WORD działający w zakresie koordynacji rozkładów jazdy z udzielanego mu upoważnienia przez Urząd Marszałkowski w L., powiadamiając o tym tak skarżącą spółkę jak i Marszałka Województwa L., który w tego następstwie wydał decyzję ostateczną. Powyższe wskazywałoby, iż czynność związana z przeniesieniem uzgodnionego rozkładu jazdy na przedmiotowej trasie ze spółki "T.-E." na skarżącą spółkę "A." dokonana została zgodnie z wymogami art. 12a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób /Dz.U. nr 141 poz. 942 ze zm./. Pogląd zajęty przez zaskarżoną decyzję, iż przeniesienie wskazanego rozkładu jazdy przez Józefa P. na skarżącą spółkę nie nastąpiło skutecznie w świetle powyższego przepisu nie został wsparty żadną argumentacją prawną w motywach tej decyzji. W związku z powyższym nie zostało przez decyzję zaskarżoną wyjaśnione do końca czy zachodziła w sprawie potrzeba zasięgania w tym zakresie opinii od Urzędu Marszałkowskiego w W. przez organ wydający decyzję, która stała się ostateczną. W związku z tym nie zostało ustalone należycie czy w sprawie spełniona jest podstawa wznowieniowa z art. 145 par. 1 pkt 6 Kpa. Okoliczność tę w toku dalszego postępowania należy dokładnie wyjaśnić, bo w świetle art. 151 par. 1 pkt 1 Kpa stwierdzenie braku podstawy wznowieniowej z art. 145 par. 1 Kpa rodzi obowiązek odmówienia uchylenia decyzji dotychczasowej /ostatecznej/. Decyzje obydwu instancji administracyjnych przyjęły, że decyzja ostateczna wydana została bez uzyskania stanowiska innego organu /Urzędu Marszałkowskiego w W./ co do przedmiotowego rozkładu jazdy i że przez to zachodzi w sprawie spełnienie podstawy wznowieniowej z art. 145 par. 1 pkt 6 Kpa. Z niejasnych w tym zakresie motywów tych decyzji nie wynika, kto miał obowiązek dokonania wskazanego uzgodnienia - strona, czy organ administracyjny. W świetle uzasadnienia tej części decyzji zaskarżonej domyślać się można, że w ocenie tej decyzji obowiązek ten ciążył na skarżącej, który przez nią nie został należycie spełniony. Z art. 11 ust. 3 pkt 1 powoływanej już ustawy o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób wynika, że przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie na przewozy regularne jest obowiązany przedłożyć m.in. organowi udzielającemu zezwolenia projekt rozkładu jazdy uzgodniony na zasadach określonych w przepisach prawa przewozowego. W świetle art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe /Dz.U. 2000 nr 50 poz. 601 ze zm./ przewoźnicy o których mowa w ust. 3 są obowiązani do uzgodnienia rozkładów jazdy z właściwymi organami, ale ust. 3 i 4 tego przepisu stanowi, że koordynacja rozkładów jazdy przewoźników wykonujących przewóz osób pojazdami samochodowymi w regularnym transporcie zbiorowym jest prowadzona przez m.in. zarząd województwa na obszarze którego rozpoczyna się linia komunikacyjna przebiegająca przez obszar dwóch lub więcej województw - dla tej linii. Bezsporne jest w sprawie, że dla skarżącej spółki właściwym miejscowo organem do koordynacji rozkładu jazdy dla linii komunikacyjnej L.-W. - jest Zarząd Województwa L. /Urząd Marszałkowski/. Bezsporne jest również, że skarżąca spółka "A." przedłożyła Wojewódzkiemu Ośrodkowi Ruchu Drogowego w L. rozkład jazdy, który go zaakceptował jako przeniesiony ze Spółki "T.-E." co wynika z potwierdzenia dokonanego dnia 5 sierpnia 1999 r. Jeżeli zaś organ wydający decyzję ostateczną uznał, iż złożony rozkład jazdy przez skarżącą wymaga uzgodnienia jako projekt rozkładu jazdy z Urzędem Marszałkowskim Województwa M. w W., to sam to powinien uczynić, bo wyraźnie wynika ta okoliczność z treści art. 2 ust. 3 pkt 4 i ust. 4, ustawy Prawo przewozowe, a także art. 106 par. 1 Kpa, którego korelatem jest art. 145 par. 1 pkt 6 Kpa. Skoro jednak wydana została decyzja ostateczna, to w ocenie organu ją wydającego nie zachodziła potrzeba dokonywania powyższego współdziałania pomiędzy wskazanymi organami. Jeśliby jednak z dokonanych ustaleń w sprawie w ocenie organów administracyjnych były spełnione podstawy wznowieniowe z art. 145 par. 1 pkt 6 Kpa /winno to być szczegółowo omówione w wydanej decyzji, co już wyżej zostało podniesione/ to byłaby ustalona tylko podstawa do uchylenia decyzji ostatecznej w myśl art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa, ale zgodnie z tym przepisem organ decyzyjny zobowiązany jest równocześnie do wydania decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, czyli do dokonania nowego merytorycznego rozstrzygnięcia o żądaniu zgłaszanym pierwotnie przez skarżącą. Wprawdzie decyzja organu I instancji dokonała tego przez odmówienie uwzględnienia żądania i to rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją zaskarżoną, ale obydwie te decyzje błędnie przyjęły, że zaistnienie podstawy wznowieniowej rodzi następstwo w postaci konieczności uchylenia decyzji ostatecznej i odmówienia równocześnie uwzględnienia żądania wniosku. Takie rozumienie tego zagadnienia nie ma uzasadnienia w powołanym przepisie, a nadto jest sprzeczne z postanowieniami art. 149 par. 2 Kpa. W świetle tego przepisu na skutek wydania postanowienia o wznowienie postępowania organ administracyjny przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. To ostatnie stwierdzenie tego przepisu na użytek sprawy niniejszej oznacza, iż skoro przedłożony rozkład jazdy przez skarżącą nie został uzgodniony należycie z Urzędem Marszałkowskim Województwa M. przed wydaniem decyzji ostatecznej i to z zasad leżących po stronie organu wydającego tę decyzję, to czynność tą należało dokonać w ramach postępowania przewidzianego art. 149 par. 2 Kpa w zakresie dokonania ustaleń co do rozstrzygnięcia o istocie sprawy. Odmowa udzielenia zezwolenia żądanego przez skarżącą spółkę na skutek uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej uwzględniającej to żądanie, mogłaby nastąpić wtedy gdy skarżąca nie spełniałaby wymogów wynikających z art. 11 ust. 1 ustawy o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób, ale wówczas musiałaby zachodzić inna podstawa wznowieniowa aniżeli w sprawie niniejszej. W tej sytuacji decyzja organu I instancji i zaskarżona wydane zostały z naruszeniem art. 149 par. 2 Kpa, a nastąpiło to m.in. w następstwie nie przywiązania przez te decyzje żadnej uwagi do przestrzegania podstawowych zasad postępowania administracyjnego omówionych wcześniej w I części niniejszych rozważań Sądu. To również prowadzi do konieczności uchylenia decyzji zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Zwrócić jeszcze należy uwagę organom administracyjnym, co może być im przydatne w toku dalszego postępowania w sprawie, że w świetle uchwały Składu Pięciu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2001 r. OPK 8/01 /ONSA 2001 Nr 4 poz. 157/ "do uzgodnienia zmian w rozkładzie jazdy przez właściwe organy prowadzące koordynację zmian rozkładów jazdy w transporcie samochodowym, o którym mowa w par. 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 5 września 2000 r. w sprawie treści, sposobu i terminów ogłaszania rozkładów jazdy, trybu ich uzgadniania i koordynacji oraz warunków ponoszenia kosztów z tym związanych /Dz.U. nr 82 poz. 933/, w zakresie nie powodującym konieczności zmiany zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób pojazdami samochodowymi, nie stosuje się przepisu art. 106 Kpa. Uzgadnianie zmian w rozkładzie jazdy nie następuje również w formie pisma organu informującego przedsiębiorcę o sposobie załatwienia sprawy". Uchwała ta zapadła na tle innego stanu faktycznego aniżeli ma miejsce w sprawie niniejszej, ale myśli w niej zawarte w kontekście jej uzasadnienia mogą być przydatne do odpowiedniego wykorzystania w ramach sprawy niniejszej. Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji.