II SA/Lu 165/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Firmy "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 4 lutego 2010 r. Firma "A" wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie przedłużenia ulicy Z. w L., na odcinku od ul. B. do ul. W. w L. i brakującego fragmentu ul. J. wraz z odwodnieniem, oświetleniem ulicznym i niezbędną przebudową infrastruktury technicznej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Rozpoznając niniejszą sprawę, w pierwszej kolejności Sąd dokonał analizy legitymacji procesowej skarżącego do wniesienia skargi. Art. 50 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późno zm., dalej zwanej "ppsa") wymienia podmioty posiadające legitymację skargową, w tym – "każdego, kto ma w tym interes prawny". Pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w ww. przepisie, rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. Związek ten wynika w przeważającej większości z przepisów administracyjnego prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ppsa. Ze skargą do sądu administracyjnego może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005 Nr 4, poz. 62). W konsekwencji takiej regulacji postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, iż Spółka nie posiada interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 ppsa, nie jest ona również podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu (art. 50 § 2 ppsa). Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) gwarantuje społeczeństwu udział w postępowaniach w sprawie ochrony środowiska. Nie znaczy to jednak, że każdy obywatel, czy też inny podmiot działający w społeczeństwie, ma z mocy tej ustawy przymiot strony. Ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia odbywa się na zasadach ogólnych określonych w kpa. Bezsprzecznie stronami tego postępowania, oprócz wnioskodawcy, będą sąsiedzi planowanej inwestycji - właściciele nieruchomości objętych przewidywanym obszarem ograniczonego oddziaływania, ewentualna konieczność utworzenia którego to obszaru powinna wynikać z raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 28 kpa stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Ugruntowany pozostaje pogląd zarówno orzecznictwa, jak i doktryny, że interes prawny legitymujący stronę postępowania wywodzi się z prawa materialnego i musi być to własny interes danego podmiotu ( zob. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005r. sygn. akt OSK 1563/04, Lex nr 171196, uchwała NSA z dnia 3 lutego 1997r. sygn. akt OPS 9/96, ONSA 1997, nr 3, poz. 102; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wydanie 8, Warszawa 2006, str.230). Należy zatem przyjąć, że przymiot strony w sprawach wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych będą posiadać podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, ponieważ zostaną narażone na jego oddziaływanie (por. K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska - Komentarz do art. 46(a) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, LEX, 2008, wyd. II cyt. za M. Bar, J. Jendrośka, Proces inwestycyjny a ochrona środowiska: decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych i inne wymagania prawne. Praktyczny poradnik, Wrocław 2005, s. 58). Skarżąca Spółka wskazując na posiadanie legitymacji skargowej podnosi, iż jest właścicielem nieruchomości sąsiadujących z terenem, na którym ma być prowadzona przedmiotowa inwestycja. Ponadto wskazała, że nowowybudowana droga ma zapewnić dojazd do mieszkań, jakie Spółka wybudowała na tych nieruchomościach. Jednak - zdaniem Sądu - skarżąca nie jest stroną w postępowaniu dotyczącym określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację spornego przedsięwzięcia. Działka, na której usytuowana jest wspomniana inwestycja nie graniczy bezpośrednio z nieruchomością strony skarżącej. Nieruchomość jej nie znajduje się również w obszarze oddziaływania ww. budowy. W związku z tym, także nie oddziałuje negatywnie na jej nieruchomości. W sytuacji bowiem gdyby taki wpływ miała albo wynikałby on z zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia, należałoby zbadać to oddziaływanie i wtedy rozważyć ewentualny jej interes prawny w niniejszym postępowaniu. Należy podkreślić, iż strona skarżąca również nie powołuje się na ewentualne szkodliwe oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na jej nieruchomość, a wręcz przeciwnie, zainteresowana jest jak najszybszym ukończeniem prac nad przedmiotowym przedsięwzięciem. Nie czyni to jednak z niej strony tego postępowania, a świadczy jedynie o jej interesie faktycznym. Zatem w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, w jaki sposób zaskarżone postanowienie naruszyło jej interes prawny lub uprawnienia, a to prowadzi do wniosku, że nie ma ona legitymacji procesowej do zaskarżenia przedmiotowej decyzji. W związku z tym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.