II SA/Lu 1653/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie asesor WSA Jerzy Drwal (spr.), NSA Jerzy Stelmasiak, Protokolant st. insp. Elżbieta Czarnecka, po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2004 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę Decyzją Nr L.dz. [...] wydaną z upoważnienia Wójta Gminy w dniu [...] października 2002 r. – po rozpatrzeniu wniosku M.K., odmówiono ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce Nr [...] położonej w miejscowości Ć., gmina G. Decyzję uzasadniono lokalizacją tej działki na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego wyłączającym możliwość zabudowy. Po rozpoznaniu odwołania M.K., decyzją Nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2002 r. utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium powołało się na zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zakazującego zabudowy na terenach przeznaczonych pod uprawy rolne. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.K. wnosił o zmianę zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, przedstawiając argument, że jego działka znajduje się na terenie, do którego ma zastosowanie tymczasowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy, wyłączający prawo zabudowy gruntów rolnych /RP-1/. Skarżący wskazał, że działka graniczy z sąsiednimi działkami budowlanymi i połączona jest z osiedlem mieszkaniowym"[...]". Zdaniem skarżącego jej lokalizacja na terenie gdzie nie uprawie się ziemi, przesądza, iż nieruchomość nadaje się wyłącznie pod zabudowę mieszkaniową. Dodatkowym argumentem skarżącego było wyposażenie działki w instalacje: gazową, elektryczną i telefoniczną, potwierdzające proponowany przez niego sposób zagospodarowania nieruchomości. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej przedstawione argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty skargi dotyczą przede wszystkim kwestii słusznościowych związanych z zagospodarowaniem działki należącej do skarżącego. Kwestie te nie mogły być wzięte przez Sąd pod uwagę przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem decyzji wydanych przez orzekające w tej sprawie organy administracji publicznej. Biorąc pod uwagę argument skargi odnoszący się do tymczasowości uregulowań planu zagospodarowania przestrzennego Gminy, należy stwierdzić, że właśnie ten plan miał decydujące znaczenie dla merytorycznego i prawidłowego rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./, w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 na podstawie przepisów szczególnych. Podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie stanowiły ustalenia miejscowego planu zagospodarowania określone w Uchwale Nr XXIII/169/2000 Rady Gminy z dnia 6 kwietnia 2000 r. dotyczącej zatwierdzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego I część zmian, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego Nr 15, poz. 336 z dnia 5 czerwca 2000 r. Decydujące znaczenie dla oceny złożonego przez skarżącego wniosku z dnia 1 października 2002 r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu – działki Nr [...], miał zapis § 22 ust. 1 planu miejscowego Gminy, wyznaczający Obszar Rolny /Obszar RP/ z podstawowym przeznaczeniem gruntów: pod uprawy polowe RP-1, łąki i pastwiska RP-2, ogrody działkowe RP-3 i uprawy ogrodnicze RP-4. W świetle opisu planu obszar oznaczony symbolem RP-1 stanowił obszar upraw rolnych bez prawa zabudowy. Stosownie do art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2. Zgłoszony przez skarżącego zamiar realizacji inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego nie budził zastrzeżeń co do zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa. Zasadniczą kwestią w tej sprawie była dokonana ocena możliwości inwestowania przez skarżącego z punktu widzenia ustaleń obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem. Jak ustalono na terenie wyznaczonym jako obszar upraw rolnych /RP-1/ wyłączono możliwość zabudowy. Wobec zachodzącej oczywistej sprzeczności pomiędzy zgłoszonym przez skarżącego zamierzeniem inwestycyjnym, polegającym na budowie budynku mieszkalnego, z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego Gminy, wyłączającymi prawo zabudowy terenów wyznaczonych jako obszar upraw polnych, orzekający w sprawie organ I instancji miał prawo – stosownie do art. 43 wyżej wymienionej ustawy – odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji. Na marginesie powyższych uwag należy stwierdzić, iż uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, stanowiący przepis gminny – stosownie do art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wywołuje dla właścicieli nieruchomości określone skutki prawne w zakresie sposobu korzystania z przysługujących im uprawnień właścicielskich. Otóż zgodnie z art. 33 wyżej wymienionej ustawy, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W tej sytuacji korzystanie z nieruchomości gruntowej /działki Nr [...]/ przez skarżącego M.K. jako pełnoprawnego właściciela doznaje ograniczeń, na mocy powołanego przepisu art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz szczegółowych unormowań zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przez uprawniony do tego organ Gminy. Ograniczenie to powoduje wyłączenie możliwości ubiegania się przez wnioskodawcę o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego. Wypada podkreślić, że pozytywna dla wnioskodawcy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu byłaby nieważna z mocy samego prawa, jako sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rygor nieważności decyzji sprzecznej z planem miejscowym wprowadza art. 46a ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy. Zatem orzekające w sprawie organy słusznie przyjęły, że obowiązujące – w dniu wydania odmownej decyzji, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy wykluczają zabudowę działki budynkiem mieszkalnym. Zakaz zabudowy wynikał wprost z zapisów planu. Biorąc powyższe pod uwagę, skargę należało jako niezasadną oddalić stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.