II SA/Lu 1654/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie asesor WSA Jerzy Drwal (spr.), NSA Jerzy Stelmasiak, Protokolant st. insp. Elżbieta Czarnecka, po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2004 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę Decyzją Nr L.dz. [...] Wójta Gminy G. z dnia [...] – po rozpatrzeniu wniosku M. K., odmówiono ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce Nr [...] położonej w miejscowości Ć., gmina G.. Decyzję uzasadniono usytuowaniem wyżej wymienionej działki na terenie, który zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczono pod uprawy rolne, bez możliwości zabudowy . Po rozpoznaniu odwołania M. K., decyzją Nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium powołało się na ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zakazującego zabudowy na terenach przeznaczonych pod uprawy rolne (RP-1). W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. K. złożył wniosek o zmianę zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zarzuty skargi dotyczyły przede wszystkim okoliczności faktycznych opisujących lokalizację działki w sąsiedztwie z działkami budowlanymi oraz jej wyposażenie w podstawowe urządzenia służące do doprowadzania gazu czy energii elektrycznej. Okoliczności te oraz połączenie działki z osiedlem mieszkaniowym [...] miały, zdaniem skarżącego, przemawiać za celowością podjęcia decyzji dopuszczającej budowę budynku mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej przedstawioną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zarzuty skargi są bezpodstawne i dotyczą głównie kwestii pozaprawnych związanych z racjonalnym zagospodarowaniem działki. Zarzuty nie mogły być uwzględnione przez Sąd przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem decyzji odmawiającej skarżącemu ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Kluczowym zagadnieniem w sprawie były uregulowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszące się do możliwości zabudowy należącej do skarżącego działki. Stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. Nr 15, poz. 139 z 1999r. ze zm.), w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 na podstawie przepisów szczególnych. Podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie stanowiły ustalenia miejscowego planu zagospodarowania określone Uchwałą Nr XXIII/169/2000 Rady Gminy G. z dnia 6 kwietnia 2000 r. dotyczącą zatwierdzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego I część zmian, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr 15, poz. 336 z dnia 5 czerwca 2000 r. Decydujące znaczenie dla oceny złożonego przez skarżącego wniosku z dnia 21 sierpnia 2002 r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu – działki Nr [...], miał zapis § 22 ust. 1 planu miejscowego Gminy G., wyznaczający Obszar Rolny (Obszar RP) z podstawowym przeznaczeniem gruntów: pod uprawy polowe RP-1, łąki i pastwiska RP-2, ogrody działkowe RP-3 i uprawy ogrodnicze RP-4. W świetle opisu planu obszar oznaczony symbolem RP-1 stanowił obszar upraw rolnych bez prawa zabudowy. Zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2. Zgłoszony przez skarżącego zamiar budowy budynku mieszkalnego nie budził wątpliwości co do zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa. Decydującą kwestią w tej sprawie była dokonana ocena możliwości inwestowania przez skarżącego z punktu widzenia ustaleń obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem skarżącego. W świetle planu, na terenie wyznaczonym jako obszar upraw rolnych (RP-1) wyłączono możliwość zabudowy. Wobec zachodzącej oczywistej sprzeczności pomiędzy zgłoszonym przez skarżącego zamierzeniem inwestycyjnym z uregulowaniami planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G., wyłączającymi prawo zabudowy terenów wyznaczonych jako obszar upraw polnych, orzekający w sprawie organ I instancji był uprawniony – stosownie do art. 43 wyżej wymienionej ustawy – do wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Niezależnie od powyższych uwag należy stwierdzić, iż uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, stanowiący przepis gminny – stosownie do art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wywołuje dla właścicieli nieruchomości określone skutki prawne w zakresie sposobu korzystania z przysługujących im uprawnień właścicielskich. Zgodnie z art. 33 wyżej wymienionej ustawy, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W tej sytuacji dysponowanie z nieruchomością gruntową (działką Nr [...]) przez skarżącego M. K. jako pełnoprawnego właściciela doznaje ograniczeń, na mocy powołanego przepisu art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz szczegółowych unormowań zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy G.. Ograniczenie to powoduje wyłączenie możliwości ubiegania się przez wnioskodawcę o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego. Wypada nadmienić, że pozytywna dla wnioskodawcy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - działki Nr [...] byłaby nieważna z mocy samego prawa, jako sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rygor nieważności decyzji sprzecznej z planem miejscowym wprowadza art. 46a ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy. W tej sytuacji orzekające w sprawie organy słusznie przyjęły, że obowiązujące – w dniu wydania odmownej decyzji, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G. wyłączają zabudowę działki, budynkiem mieszkalnym, co wynikało wprost z ustaleń planu. Biorąc powyższe pod uwagę, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).