II SA/Lu 170/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. i S.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - w zakresie wniosku L. S. i S.S. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...] W dniu 14 lutego 2014 r. L. S. i S. S. złożyli skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W treści skargi skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadny. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, a także innych aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania aktu jest zasadne. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r., nr [...], orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] J. Z. pozwolenia na budowę budynku zamieszkania zbiorowego (domu studenckiego) z garażem podziemnym, zjazdem do garażu, murem oporowym, wewnętrznymi instalacjami: elektryczną i c.o., cwu, połączonego z istniejącym budynkiem usługowym przez projektowany łącznik oraz zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej i deszczowej, wykonanie przyłącza kanalizacji sanitarnej i deszczowej, zabezpieczenie istniejącego kolektora sanitarnego oraz rozwiązanie kolizji uzbrojenia wodociągowego i kanalizacji sanitarnej na działkach nr ewid. 1/2, 5/1, 6/1, 5/2 przy ul. M. w L.. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r. skarżący podkreślili, że inwestor podjął prace budowlane polegające na wykonaniu wykopów pod mur oporowy w mniejszej odległości od granicy ich działki niż to wynika z powyższej decyzji. Zdaniem skarżących uzasadnia to stwierdzenie, że wykonanie decyzji organu pierwszej instancji może spowodować nieodwracalne skutki prawne i faktyczne. W ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnili zaistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy podkreślić, że nielogicznym jest stwierdzenie, że realizowanie przez inwestora budowy opisanego muru oporowego z naruszeniem wiążących zapisów decyzji organu pierwszej świadczyć może o tym, iż wykonanie tejże decyzji może wywołać nieodwracalne skutki. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżących, odstąpienie przez inwestora – na etapie realizacji zamierzenia budowlanego – od warunków zatwierdzonego przez właściwy organ administracji projektu budowlanego nie stanowi przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Okoliczność taka, o ile istotnie miałaby miejsce, mogłaby natomiast stanowić podstawę do wszczęcie odrębnego postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Nie można również przyjąć, że wykonanie przez inwestora robót budowlanych polegających na budowie muru oporowego (nawet gdyby rzeczywiście nastąpiło z naruszeniem zatwierdzonego projektu budowlanego) może wywołać skutki faktyczne i prawne, które nie dałoby się odwrócić. Nie budzi wątpliwości Sądu, że przywrócenie do stanu poprzedniego działki objętej pozwoleniem na budowę poprzez rozbiórkę wskazanego obiektu budowlanego byłoby technicznie możliwym. Trzeba też zauważyć, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania, Sąd nie ma zatem możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Wreszcie, co także ma znaczenie przy badaniu przez sąd zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, należy podkreślić, że to inwestor ponosi ryzyko, wykonując roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, w stosunku do której wniesiona została skarga do sądu administracyjnego. W przypadku bowiem ewentualnego uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, wynikające z tego negatywne konsekwencje obciążać będą inwestora. Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.