II SA/Lu 172/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Asesor WSA Bogusław, Wiśniewski (spr.), Protokolant Referent stażysta Joanna Janiak, po rozpoznaniu w dniu 15 października 2004 r. sprawy ze skargi D.U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prowadzenia uprawy leśnej I uchyla zaskarżoną decyzję; II zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz D.U. kwotę 200/dwieście/złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania. Sygn. akt II SA / Lu 172/ 04 Uzasadnienie Decyzją z dnia z dnia [...] r znak : [...] Starosta odmówił stwierdzenia prowadzenia uprawy leśnej przez D.U. na nieruchomości oznaczonej nr .geod. [...] o powierzchni 9,23 ha położonej w miejscowości G.S. gmina S. W uzasadnieniu decyzji podano, iż w wyniku dwukrotnego komisyjnego sprawdzenia założonej przez D.U. uprawy leśnej ,stwierdzono jej niezgodność z planem zalesienia w jego 3 częściach , gdzie zamiast sosny jednorocznej wysadzono dwuletnią . Stopień udatności całej uprawy oceniono na 61,6 %. Starosta stwierdził ponadto, iż strona nie spełniła jednego z warunków określonych w art.4 ust.3 pkt.3 oraz nie wykonała zapisu art.3a ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia tj. nie przedstawiła potwierdzenia przez urząd gminy na terenie którego znajduje się gospodarstwo rolne , jego osobistego prowadzenia przez wnioskodawczynię przez okres co najmniej 5 lat. W odwołaniu złożonym przez D.U. podważano wymóg żądania przedstawienia zaświadczenia o prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Powołując się na przepisy przejściowe znowelizowanej ustawy o przeznaczenie gruntów rolnych do zalesienia z dnia 14 lutego 2003 r , odwołująca się dowodziła, iż nowe przepisy mają zastosowanie tylko do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Ponieważ decyzja ta została wydana [...] r , to pomimo, iż została doręczona odwołującej się 4 kwietnia 2003 r , a więc 2 dni po wejściu w życie ustawy nowelizującej , z uwagi na brak odwołania przyjąć należy, iż data jej wydania to zarazem data ostatecznej decyzji administracyjnej. W ocenie odwołującej się uzyskane przez Starostę zaświadczenie o prowadzeniu gospodarstwa rolnego było prawidłowe. Niski stopień udatności uprawy leśnej wynikał z niskiej udatności sadzonek sosny. Wpływ na to miało dostarczenie sadzonek z innego Nadleśnictwa niż działającego na zlecenie Starosty, porażenie ich osutką sosnową i zaparzenie w czasie transportu. Podkreślono także i to, iż zamiast sadzonek jednorocznych dostarczono dwuletnie. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do kwestionowania zasadności zaskarżonej decyzji. W motywach rozstrzygnięcia podano, iż decyzja Starosty o przeznaczeniu gruntów do zalesienia została doręczona odwołującej się w dniu 19 marca 2003 r , co potwierdziła jej matka T.U.. Zgodnie z art.129 § 2 kpa odwołanie od decyzji należało wnieść w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia . Upłynął on zatem z dniem 2 kwietnia 2003 r. Decyzja stała się ostateczna 3 kwietnia 2003 r. Nowelizacja ustawy o przeznaczeniu gruntów do zalesienia , która wprowadziła konieczność wykazania przez osoby ubiegające się o przeznaczenie gruntów rolnych będących częścią gospodarstwa rolnego lub stanowiących jego całość , iż prowadziły lub prowadzą osobiście gospodarstwo rolne co najmniej od 5 lat ,została ogłoszona 18 marca 2003 r i weszła w życie po upływie 14 dni od daty ogłoszenia , co nastąpiło z dniem 2 kwietnia 2003 r. Oznacza to , iż w dniu wejścia w życie noweli decyzja o przeznaczeniu gruntów do zalesienia nie była jeszcze decyzją ostateczną. W stosunku zatem do strony ma zastosowanie wymóg legitymowania się co najmniej 5 letnim osobistym prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Okoliczność ta musi zostać potwierdzona przez urząd gminy, na terenie którego gospodarstwo się znajduje. Z przedstawionego zaświadczenia Wójta Gminy Ł. wynika, iż prowadziła ona gospodarstwo rolne od 1 stycznia 1998 r do dnia 31 grudnia 2001 r , czyli przez 4 lata. Z kolejnego zaświadczenia wydanego przez Gminę S. wynika jedynie, iż skarżąca w dniu 20 grudnia 2001 r kupiła gospodarstwo rolne o powierzchni 9, 8 ha. Z zaświadczenia nie wynika jednak, aby strona prowadziła go osobiście, a tylko taka przesłanka jest wymagana przez ustawę. Kolegium podkreśliło, iż plan zalesienia w oparciu o który dokonano nasadzeń sporządził właściwy nadleśniczy, wyliczając odpowiednia ilość sadzonek poszczególnych gatunków drzew i sporządzając schemat nasadzeń. Plan istotnie przewidywał posadzenie sosen rocznych , a nie dwuletnich. Wykazanie się jednak prawidłowym zalesieniem należy do właściciela gruntu, a w świetle art.4 ust.3 ustawy do cech prawidłowego zalesienia należy między innymi wykonanie go zgodnie z planem zalesienia, co oznacza pełną zgodność zarówno co do gatunków drzew, ich więźby jak i wieku. Kolegium uznało przy tym, iż dopuszczalnym jest dokonanie zmiany w planie zalesienia , co jak ustalono miało miejsce także w niniejszej sprawie. O zmianie planu musi jednak zostać powiadomiony Starosta, a sama zmiana musi zawierać elementy wymagane przepisami Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 6 lutego 2002 r w sprawie zasad współdziałania Lasów Państwowych ze starostami w zakresie sporządzania planów zalesiania i uproszczonych planów urządzania lasu, szkoleń, nadzoru nad wykonywaniem prac zalesieniowych oraz dostarczania sadzonek. W grę wchodziłoby złożenie wykazu gatunków drzew uwzględniającego ich liczbę i wiek oraz schematu uprawy leśnej określającego układ rozmieszczenia sadzonek drzew oraz średnie odległości pomiędzy sadzonkami, nie mówiąc już o mapie uwzględniającej numery i granice działki której dotyczy aneks. Nie zawiera on jedna nawet tych minimalnych wymogów, a zatem nie można uznać go za wiążący. Wychodząc z założenia, iż podstawą zalesienia działki jest plan zalesienia w pierwotnej wersji , Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż nie osiągnięto wymaganego poziomu udatności uprawy. W przekonaniu organu odwoławczego podnoszone zarzuty dotyczące złego stanu sadzonek nie mają żadnego wpływu na wynik oceny udatności uprawy. Strona nie reklamowała jakości materiału szkółkarskiego, nie sygnalizowała też Staroście żadnych nieprawidłowości, w tym również wieku sosny. Tego typu problemów nie podnoszono także w toku dokonywanych oględzin uprawy w dniu 11 czerwca 2003 r i 14 lipca 2003r. W tej sytuacji , zważywszy , że u innych rolników sadzących sosny z tej samej szkółki nie było problemów z przyjęciem się sadzonek , organ odwoławczy uznał argumenty strony za nieprzekonujące. Odnosząc się do opinii biegłego przedstawionej przez odwołującą się , a dotyczącej sadzonek sosny, kolegium stwierdziło, iż została ona sporządzona dopiero w kilka miesięcy po posadzeniu drzew. Biegły nie widział sadzonek w momencie rozpoczęcia nasadzeń, a swoje wnioski formułował w oparciu o przypuszczenia, które nie mogą stanowić postawy do uznania jakiejś okoliczności za udowodnioną. Konkludując , Kolegium stwierdziło, iż w sytuacji, gdy przesłankami wydania decyzji o stwierdzeniu prowadzenia uprawy leśnej są warunki wymienione w art.4 ust. 3 ustawy, uznanie, iż strona spełniła tylko warunki dotyczące odległości, natomiast zalesiła grunt niezgodnie z planem zalesienia w odniesieniu do sadzonek sosny, a udatność uprawy wynosiła poniżej 70 % , organ I instancji zobligowany był do wydania decyzji odmawiającej stwierdzenia prowadzenia uprawy leśnej. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego D.U. ponownie podkreśliła, iż w sprawie maja zastosowanie przepisy ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia w jej pierwotnym brzmieniu przed nowelizacja z dnia 14 lutego 2003r. W ocenie skarżącej istota zagadnienia sprowadza się do rozszyfrowania pojęcia sprawy niezakończonej oraz ustalenia do jakiej cezury czasowej odnosi się ta kwalifikacja. W przekonaniu skarżącej decydujące znaczenie ma wydanie decyzji i jej doręczenie przed datą wejścia wżycie nowelizacji. W dniu 2 kwietnia 2003 r przedmiotowa sprawa była zakończona decyzją i od daty doręczenia stronie tj. od dnia 19 marca 2003 r wiążąca organ, tyle, że dopiero z dniem 3 kwietnia mogła być ustalona jej ostateczność, wynikająca z upływu terminu do zaskarżenia i jego braku. Przyjąć należy, że na dzień 2 kwietnia sprawa była zakończona w postępowaniu administracyjnym, a po dniu 1 kwietnia bezspornie nie toczyło się już postępowanie w tej sprawie. Zasadnym jest zatem pogląd, iż znowelizowana ustawa dotyczy tylko decyzji o przeznaczeniu gruntów pod zalesienie wydawanych po dniu 1 kwietnia 2003 r , co jednak w sprawie nie miało miejsca. Skarżąca argumentowała, iż w sprawie oceny udatności uprawy należało brać pod uwagę także przyczyny jej niskiej wartości, na które wskazywał biegły, a także aktualny stan uprawy , która uległa znacznej poprawie. W skardze zakwestionowano także ustalenia Kolegium w zakresie dopuszczalności i skuteczności zmiany planu zalesienia. O zamiarze zmiany planu uprzedzono organ i Starosta nie wnosił zastrzeżeń. Sam plan został opracowany przy ten sam podmiot, który wykonał plan pierwotny. Jako nieporozumieniem nazwano w tej sytuacji doszukiwanie się wad merytorycznych aneksu i obciążania nimi strony, a nie Nadleśnictwa czy Starosty, który zachował bierność wobec poczynań strony w tym względzie. Organom administracji zarzucono ponadto dyskryminację i brak bezstronności , przejawiającej się w nie rozpatrzeniu wniosku złożonego jeszcze w 2001 r oraz w bezpodstawnym zawieszeniu postępowania. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzja organu I instancji , przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania i wydania orzeczenia co do istoty sprawy, poprzez stwierdzenie prowadzenia uprawy leśnej zgodnie z wnioskiem skarżącej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia ( Dz. U Nr 73, poz.764 ze zmianami ). Z dniem 1 stycznia 2004 r ustawa ta została ona uchylona na mocy art.15 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej ( Dz. U Nr 229, poz.2273 ze zmianami ). Nie mogła mieć zatem zastosowania przy rozstrzyganiu odwołania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze , które jest zobowiązane do uwzględnianiu zmian stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wbrew zapatrywaniu organu odwoławczego podstawy do rozpoznania odwołania nie można wywieść z art.14 ust.3 powołanej ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. Przepis ten stanowi bowiem, iż do spraw w zakresie wyrażania zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia objętych przepisami ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia , wszczętych i ni zakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Nie ulega wątpliwości, że skoro postępowanie o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia wymagało wydania decyzji o wyrażeniu zgody na przeznaczeniu na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia ( art. 3 ust.7 ustawy ), a następnie decyzji o stwierdzeniu prowadzenia przez właściciela gruntu uprawy leśnej ( art.6 ust.1 ) , to ograniczenie możliwości stosowania przepisów dotychczasowych wyłącznie do kwestii objętych dyspozycją pierwszego z wymienionych przepisów, wyklucza możliwość zastosowania ich w pozostałej części. Z akt wynika , iż decyzja Starosty o przeznaczeniu gruntu rolnego do zalesienia została w niniejszej sprawie wydana [...] r i była ostateczna przed dniem 1 stycznia 2004 r. Fakt ten obligował organ odwoławczy do umorzenia postępowania o stwierdzenia prowadzenia uprawy leśnej jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 kpa. Z tego względu na podstawie art.145 §1 ust.1 lit .a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ) zaskarżoną decyzję należało uchylić. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 powołanej ustawy. Ponieważ pełnomocnik strony nie złożył wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego zarówno w skardze jak i na rozprawie przed sądem , uznać należało , iż na podstawie art.210 § 1 cyt. ustawy utracił uprawnienie do żądania zwrotu kosztów .