II SA/Lu 175/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..]. znak [..] w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W wykonaniu zarządzenia przewodniczącego wydziału z dnia 5 marca 2007 r. J. S. wezwany został do uzupełnienia braków formalnych skargi z dnia 31 stycznia 2007 r. w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania przez wyjaśnienie, czy skargę wniósł w swoim imieniu, czy jako pełnomocnik Firmy "A" A. M. oraz, w przypadku, gdy złożył skargę jako pełnomocnik, do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, pod rygorem odrzucenia skargi. Termin ten upłynął bezskutecznie, gdyż skarżący nie uzupełnił braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 49 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba ze ustawa stanowi inaczej. Zarządzeniem przewodniczącego wydziału z dnia 2 kwietnia 2007 r. przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi została pozostawiona w aktach niniejszej sprawy ze skutkiem doręczenia, gdyż – powtórnie awizowana w dniu 20 marca 2007 r. – nie została przez skarżącego podjęta w terminie. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W związku z powyższym, skarga J. S. ., jako zawierająca braki, których skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu na podstawie przepisu art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.