II SA/Lu 1752/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu przy udziale prokurator K. Sz. sprawy ze skargi Janusza T. na decyzję Wojewody L. z dnia 23 listopada 1998 (...) w przedmiocie zameldowania na pobyt czasowy - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Wojewoda L. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 30 września 1998 r. orzekającej o zameldowaniu Hugo C. na pobyt czasowy do dnia 30 września 2000 r. w lokalu przy ul. O. P. 12/1 w L. W uzasadnieniu decyzji stwierdza się, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż Jadwiga C. jest najemcą lokalu położonego przy ul. O. P. 12/1 w L. Zawarła ona małżeństwo z Hugo C., który przebywa obecnie w Polsce i stara się o uzyskanie karty pobytu stałego. Z zeznań Jadwigi C. wynika, że jej mąż zamieszkuje w tymże lokalu i tutaj koncentruje się jego życie. Fakt zamieszkiwania przez Hugo C. w lokalu żony został potwierdzony kontrolą meldunkową Komisariatu IV Policji w L. oraz zeznaniami świadka - Kazimierza B. Uprawnienie właściciela bądź zarządcy nieruchomości do potwierdzenia uprawnienia danej osoby do przebywania w lokalu nie oznacza prawa do swobodnego wyrażania bądź nie wyrażania zgody na zameldowanie. W sytuacji, gdy osoba mająca samoistne uprawnienie do lokalu wyraża zgodę na zamieszkiwanie w nim męża, organ I instancji miał podstawę by uznać, że Hugo C. jest uprawniony do przebywania w tym lokalu. Od tej decyzji Janusz Ryszard T. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze stwierdza, że nie uwzględniono podniesionego przez skarżącego jako współwłaściciela budynku zastrzeżenia odnośnie meldowania w nim nowych osób. Współwłaściciele są zainteresowani, aby ich życiowa sytuacja była brana pod uwagę. Współwłaściciele zamieszkują poza L. i z tego powodu uzasadnione jest ich dążenie do odzyskania choćby jednego lokalu i stąd złożone zastrzeżenie. Karta pobytu stałego, czy na czas określony jest wymagana przed uzyskaniem zezwolenia na zamieszkanie. Ponadto karta pobytu stałego nie jest równoznaczna ze staraniem się o zameldowanie w konkretnym lokalu na jakiś określony czas. Zdaniem mieszkańców budynku życie małżonków C. koncentruje się za granicą, a nie w L., gdzie właściwie nie mieszkają. W odpowiedzi na skargę organ administracji wnosi o jej oddalenie, podnosząc, że w dniu 4.11.1998 r. Hugo C. otrzymał kartę pobytu czasowego zezwalającą na legalny pobyt na terenie Rzeczypospolitej Polskiej do 4.11.2000 r. Rozpatrując złożoną skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ warunkiem koniecznym do zameldowania na pobyt stały lub czasowy jest przedstawienie uprawnień do przebywania w lokalu w którym ma nastąpić zameldowanie, przy czym potwierdza te uprawnienia właściciel lub zarządca lokalu /art. 29 ust. 1 cyt. ustawy/. Ocena materiału dowodowego w sprawie należy do organów administracji i zdaniem Sądu nie nosi cech dowolności. Zasadność odmowy potwierdzenia uprawnień do przebywania danej osoby w lokalu przez właściciela lub zarządcę podlega ocenie organu. Zdaniem Sądu prawidłowa jest decyzja organu administracji publicznej rozstrzygająca wątpliwości o których mowa w art. 47 ust. 2 cyt. ustawy. Hugo C. jest mężem najemcy lokalu Jadwigi, zamieszkuje w tym lokalu i koncentruje w tym lokalu zamierzenia życiowe, a zatem jest uprawniony do przebywania w tym lokalu. W tej sytuacji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów obowiązującego prawa i skargę od niej oddalił na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.