II SA/Lu 177/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi H. W. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Postanowieniem z dnia 10 [...] 2007 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 57 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 2 pkt 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902), Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uzgodnił pozytywnie z zastrzeżeniami na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie wymagań higieniczno – sanitarnych warunki realizacji przedsięwzięcia obejmującego zmianę sposobu użytkowania budynku kurnika na chlewnię o możliwościach produkcyjnych do 100 DJP, tj. dla 700 sztuk na działce nr ewid. 50/1 w miejscowości J. W postanowieniu tym organ nakazał zobowiązać inwestorów – H. i J. B. by przed oddaniem chlewni do użytkowania, usytuowali płytę gnojową w odległości 300 m od budynków mieszkalnych, a także, w następnych fazach opracowania projektowego, zalecił istniejącą podręczną płytę gnojową zlokalizować z drugiej strony budynku inwentarskiego, co spowoduje znaczne oddalenie od istniejącej linii zabudowy, a tym samym znacznie zmniejszy uciążliwość obiektu hodowlanego w czasie usuwania obornika. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż przedmiotowe przedsięwzięcie, tj. chlewnia wraz z obiektami towarzyszącymi usytuowane są w prawidłowej odległości od studni własnej i sąsiednich budynków mieszkalnych. Ponadto, zdaniem organu, ze złożonego raportu oddziaływania na środowisko i dołączonych obliczeń wynika, iż emisja zanieczyszczeń gazowych (szczególnie amoniaku), hałasu i zanieczyszczeń pyłowych nie będzie przekraczać dopuszczalnych norm, zaś ochrona gruntu i warstw wodonośnych przed zanieczyszczeniami związanymi z usuwaniem obornika oraz gnojówki realizowana będzie przez szczelne wykonanie płyty gnojowej. Ewentualne odcieki gnojówki – jak wskazał organ – zbierane będą i za pośrednictwem drenażu odprowadzone do istniejącego zbiornika na gnojówkę. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 15 [...] 2008 r., nr [...], wydanym na skutek zażalenia H.W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż skarżąca w zażaleniu na postanowienie organu I instancji podnosi fakty, które miały miejsce w przeszłości, tj. niewłaściwe gromadzenie obornika w czasie funkcjonowania fermy drobiu, co nie dotyczy obecnie prowadzonego postępowania. Zdaniem organu, raport w sprawie oddziaływania na środowisko sporządzany jest dla projektowanego przedsięwzięcia, a zatem nie ma możliwości dokonania pomiarów, zaś wielkości emisji ustalane są w oparciu o przyjęte wskaźniki emisji i zadeklarowaną wielkość hodowli. W związku z tym organ wskazał, iż faktyczna wielkość emisji zanieczyszczeń powietrza może być określona dopiero po uruchomieniu hodowli. Organ podkreślił także, iż mając na uwadze konieczność ograniczenia uciążliwości wynikających z projektowanej fermy trzody chlewnej, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wnioskował w zaskarżonym postanowieniu o zobowiązanie inwestora do przeniesienia istniejącej podręcznej płyty gnojowej w kierunku północnym od budynków inwentarskich, natomiast płytę gnojową do czasowego gromadzenia obornika z projektowanej chlewni, zgodnie z wnioskiem autora raportu, zalecił zlokalizować w odległości minimum 300 m od budynków mieszkalnych. Skargę na powyższe postanowienie wniosła H. W., wnosząc o jego uchylenie. Wskazała, iż oględziny na posesji inwestorów zostały wykonane nierzetelnie, gdyż pracownicy Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej nie dokonali dokładnych oględzin zbiorników na gnojowicę, z których nie są doprowadzane do kurnika żadne rury, którymi mogłaby odpływać gnojowica. Ponadto, skarżąca podniosła, iż przedmiotowe zbiorniki na gnojowicę są zbyt małe, co spowoduje wylewanie gnojowicy wprost do gleby, a ponadto uskarżała się na nieprzyjemny zapach powstający przy wylewaniu gnojowicy i składowaniu gnojówki. Wskazała również, że przy chlewni nie ma żadnej płyty do umieszczania na niej gnoju, zaś w kierunku północnym od chlewni nie ma żadnej drogi, a zatem gnój nie będzie mógł być wywożony na odległość 300 m od zabudowań. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga H. W. jest bezzasadna. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Kontrola dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny, stosownie do unormowania art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana p.p.s.a.) oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanych norm prawnych, czy normy te właściwie zinterpretowały i nie naruszyły zasad uznawania określonych faktów za udowodnione. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 15 [...] 2008 r. utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 10 [...] 2007 r. w przedmiocie pozytywnego uzgodnienia z zastrzeżeniami - na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie wymagań higieniczno – sanitarnych warunków realizacji przedsięwzięcia obejmującego zmianę sposobu użytkowania budynku kurnika na chlewnię o możliwościach produkcyjnych do 100 DJP, tj. dla 700 sztuk na działce nr ewid. 50/1 w miejscowości J. Podstawę prawną postanowienia organu pierwszej instancji stanowi art. 57 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 2 pkt 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm., dalej zwana u.p.o.ś.). Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 56, poz. 1118 ze zm.), przedsięwzięcie obejmujące zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Z kolei art. 46 ust. 4a u.p.o.ś. obliguje inwestora do uzyskania, przed dokonaniem takiego zgłoszenia, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o ile należy do kategorii przedsięwzięć wymienionych w art. 46 ust. 1 u.p.o.ś. Przedsięwzięcie H. i J. B. polegające na zmianie sposobu użytkowania budynku kurnika na chlewnię należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko stwierdzany jest postanowieniem organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 u.p.o.ś. oraz w związku z par. 3 ust. 1 pkt 90 b/ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko – Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia wymagającego zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym (art. 48 ust. 2 pkt 1a u.p.o.ś. w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 57 ust. 1 u.p.o.ś.). W związku z tym, pismem z dnia 25 października 2007 r., Wójt Gminy Z. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o uzgodnienie projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczącego zmiany sposobu użytkowania budynku kurnika na chlewnię o możliwościach produkcyjnych do 100 DJP, tj. dla 700 sztuk na działce nr ewid. 50/1 w miejscowości J, dołączając wniosek inwestorów o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.o.ś). Powyższe wskazuje, iż organy administracji w niniejszej sprawie nie dopuściły się uchybień proceduralnych. Uzgodnienie dokonane zostało w oparciu o przepisy u.p.o.ś. w trybie art. 106 k.p.a. Zastrzeżeń Sądu nie budzi również zasadność stanowiska obu organów inspekcji sanitarnej, które pozytywnie uzgodniły projekt decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Organy uzgadniające prawidłowo za punkt wyjścia przyjęły wnioski płynące ze sporządzanego w niniejszej sprawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, z którego wynika, iż poza terenem inwestycji dotrzymane będą wartości poziomów odniesienia substancji w powietrzu, ustalone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2003 r. Nr 1, poz. 12). Ponadto według raportu, na terenie działki natężenie dźwięku od inwestycji nie spowoduje przekroczeń natężenia hałasu na tereny objęte ochroną akustyczną, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). W związku z powyższym organy uzgadniające nie miały podstaw, by odmówić uzgodnienia przedmiotowej inwestycji. Z uwagi na to, iż uzgodnienia dotyczą inwestycji przyszłej, aktualnie dopiero projektowanej, właściwe organy mogły wziąć pod uwagę jedynie założenia i zapisy przedstawionych w niniejszej sprawie dokumentów, na czele z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i załącznikami do raportu. Nie mogły brać pod uwagę okoliczności faktycznych związanych z prowadzeniem przez H. i J. B. kurnika, nawet, jeżeli w tym zakresie inwestorzy dopuszczali się lub nadal dopuszczają się określonych nieprawidłowości. Na uwagę zasługuje okoliczność, iż organ uzgadniający I instancji, aby zapewnić maksymalną ochronę interesów osób trzecich w niniejszej sprawie, kierując się wnioskami zawartymi w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zalecił zobowiązać inwestora do przeniesienia istniejącej podręcznej płyty gnojowej w kierunku północnym od budynków inwentarskich, natomiast płytę gnojową do czasowego gromadzenia obornika z projektowanej chlewni zalecił zlokalizować w odległości minimum 300 m od budynków mieszkalnych. Podkreślić przy tym należy, iż o dopuszczalności realizacji przedmiotowej inwestycji z punktu widzenia uwarunkowań ochrony środowiska przesądzi dopiero decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, natomiast przedmiotowe uzgodnienie organu inspekcji sanitarnej stanowi wyłącznie jedną z pozytywnych przesłanek wydania tej decyzji. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, że organ odwoławczy, utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji, nie naruszył prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.