II SA/Lu 183/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos – Janusz, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]., znak: [...] wydaną na podstawie art. 138§1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania Z. W. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] ., znak: [...] o odmowie przyznania zasiłku celowego w związku z suszą w 2006r. W uzasadnieniu podano, że średnia wysokość szkód w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy nie przekroczyła 30%, co jest warunkiem przyznania zasiłku celowego z tego tytułu. Ustalono bowiem, że uszkodzeniu uległy: - pszenica – 30% uszkodzeń na objętym tą uprawą obszarze o pow. 2,52 ha - jęczmień – 30 % na obszarze uprawy o pow. 0,30 ha - fasola - 25% na obszarze uprawy o pow. 0,20 ha - fasola – 30% na obszarze uprawy o pow. 1,40 ha - ziemniaki – 30% na obszarze uprawy o pow. 0,20 ha co stanowi łącznie powierzchnię objętą stratami - 1, 38 ha i jednocześnie 21,77 % powierzchni całego gospodarstwa rolnego, wynoszącej 6, 34 ha. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję organu I instancji podkreśliło, że powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o protokół właściwej komisji wojewódzkiej, który stanowi wyłączną podstawę szacowania strat z tytułu suszy, a organ pomocy społecznej nie jest upoważniony do weryfikowania ustaleń w nim zawartych. Z tego względu nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony przez wnioskodawcę zarzut, iż szkodzie uległy również łąki, których nie wykazał we wniosku o przyznanie zasiłku celowego, a ponadto, że po żniwach i zbiorach okazało się, że faktyczne straty są wyższe niż wskazane we wniosku i ustalone przez Komisję. Skargę do sądu administracyjnego wniósł Z. W., domagając się uchylenia decyzji Kolegium. Skarżący podniósł, że faktyczne szkody w jego gospodarstwie spowodowane suszą wyniosły 50 %, a - jego zdaniem - Komisja nie mogła prawidłowo oszacować szkód, ponieważ w czasie wizji lokalnych wszystko było już wymłócone, a pola zaorane. Poza tym organy nie uwzględniły, że skarżący oprócz upraw wymienionych we wniosku posiada również łąki, które także zostały dotknięte suszą, co miało wpływ na hodowlę krów, dlatego z tego tytułu skarżący domaga się dopłaty w wysokości 392 zł. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że w świetle § 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy (Dz.U. Nr 155, poz.1109) w tych sprawach nie przeprowadza się wywiadu środowiskowego, a organ pomocy społecznej opiera się wyłącznie na ustaleniach komisji ustalającej wielkość szkód. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie jej pozostawania w zgodności z przepisami prawa, do czego na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny jest uprawniony – stwierdzić należy, że kontrolowane rozstrzygnięcie prawa nie narusza. Realizując przewidziany w art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) rządowy program pomocy społecznej mający na celu ochronę poziomu życia osób, rodzin i grup społecznych oraz rozwój specjalistycznego wsparcia – Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy (Dz.U. Nr 155, poz. 1109). Rozporządzenie to określa warunki pomocy społecznej rodzinom rolniczym, których gospodarstwa rolne zostały dotknięte suszą w 2006 r. W świetle zapisów wskazanego rozporządzenia, pomoc przyznawana jest jednorazowo w formie zasiłku celowego, udzielanego na zasadach określonych w art. 40 ust. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej. Po wszczęciu postępowania na wniosek osoby zainteresowanej kierownik ośrodka pomocy społecznej ustala średnią wysokość szkód w danym gospodarstwie rolnym na podstawie protokołu oszacowania szkód sporządzonego przez komisję powołaną przez wojewodę na podstawie § 20 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1996 r. w sprawie szczegółowych kierunków zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz sposobów ich realizacji (Dz.U. Nr 16, poz. 82 ze zm.), przekazanego przez Wojewodę za pośrednictwem wójta. Pomocy udziela się rodzinie rolniczej, jeżeli co najmniej jedna osoba w tej rodzinie jest rolnikiem w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, który podlega temu ubezpieczeniu z mocy ustawy i jeśli w gospodarstwie rolnym, w rozumieniu przepisów o podatku rolnym, w którym szkody w uprawach spowodowane suszą, oszacowane przez komisję powołaną przez wojewodę na podstawie § 20 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1996 r. w sprawie szczegółowych kierunków działań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji rolnictwa oraz sposobów ich realizacji, wynoszą średnio powyżej 30%. (§ 2 pkt 2 rozp.) Skarżący Z. W. złożył w dniu 12 października 2006 r. wniosek o przyznanie zasiłku celowego w związku z suszą 2006r. Ze znajdującego się w aktach sprawy wyciągu z protokołu Komisji Wojewódzkiej (k. 4 akt administracyjnych) wynika, że w gospodarstwie Z. W. obejmującym obszar o łącznej pow. 6,34 ha stwierdzono straty na obszarze o pow. 1, 38 ha, co stanowi 21,77 % całkowitej powierzchni upraw skarżącego, a zatem średnia wysokość szkód wynikających z protokołu sporządzonego przez Komisję powołaną przez Wojewodę nie przekroczyła wymaganych 30 %. Skarżący nie spełnia zatem warunków do przyznania mu pomocy w formie zasiłku celowego w związku z suszą w 2006 r. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że w świetle § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy (Dz.U. Nr 155, poz.1109) protokół właściwej komisji stwierdzającej wysokość szkód stanowi wyłączną podstawę do orzekania przez organ pomocy społecznej i nie podlega weryfikacji przez kierownika ośrodka pomocy społecznej, ani organ odwoławczy. W świetle powyższego tylko szkody stwierdzone przez tę komisję stanowią podstawę do przyznania zasiłku celowego, nie podlegają natomiast uwzględnieniu szkody zgłaszane przez wnioskodawcę, a nie stwierdzone przez komisję. Z tego względu organy rozpoznające wniosek Z. W. nie miały podstaw do uwzględnienia zgłaszanych przez niego spowodowanych suszą szkód w łąkach i przyznania – stosownie do § 5 ust. 1 i 2 cyt rozporządzenia - zasiłku celowego wraz z dodatkową pomocą w wysokości 392 zł w przypadku strat w użytkach zielonych. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a skarga na nią jako pozbawiona podstaw prawnych podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm.).