II SA/Lu 183/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca) Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 1 lipca 2021 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Inne z dnia [...] stycznia 2021r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych oddala skargę. Decyzją z dnia [...]., Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 5 ust 1 w związku z art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 319) po rozpatrzeniu wniosku R. O. odmówił potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zainteresowany złożył wniosek o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych w świetle przepisów ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych ( Dz. U. z 2018 r. poz. 690), dalej zwaną ustawą o działaczach (...). Do wydania decyzji o potwierdzeniu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych konieczne jest przedstawienie dowodów potwierdzających spełnienie warunków, o których mowa w art. 2 lub art. 3 oraz decyzji administracyjnej Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (dalej zwanego "Prezesem IPN") w sprawie spełniania warunków, o których mowa w art. 4, albo dokumentu potwierdzającego nadanie Krzyża Wolności i Solidarności. Wnioskodawca przedstawił decyzję Prezesa IPN, w której stwierdzono, że R. O. nie był pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa, oraz że w archiwach Instytutu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez stronę lub przy jej udziale w ramach czynności wykonywanych przez nią w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. Decyzja Prezesa IPN potwierdza, że w przypadku strony nie zachodzą przesłanki negatywne co do przyznania przedmiotowego statusu. Szef Urzędu potwierdza status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych na podstawie udokumentowanego wniosku strony w przypadku, gdy przedstawiona przez stronę okoliczność faktyczna spełnia przesłankę z art. 2 lub art. 3 ustawy o działaczach (...). Wnioskodawca we wniosku podniósł okoliczności, że był działaczem [...] zajmował się kolportażem ulotek i malowaniem haseł antyrządowych, był również szykanowany przez Służbę Bezpieczeństwa. Wnioskodawca dołączył do wniosku oświadczenie świadka M. K., który stwierdził, że R. O. zajmował się kolportażem ulotek antyrządowych i malowaniem haseł w zakładzie pracy, a także zbierał pieniądze na pomoc rodzinom internowanych. Mając na uwadze, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie był wystarczający do jej rozstrzygnięcia Szef Urzędu wystąpił do L. Wojewódzkiej Rady Konsultacyjnej do Spraw Działaczy Opozycji Antykomunistycznej i Osób Represjonowanych z Powodów Politycznych o zaopiniowanie wniosku. Uchwałą z [...] r. członkowie Rady negatywne zaopiniowali wniosek. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że po zapoznaniu się z dokumentami załączonymi do wniosku i po przeprowadzeniu rozmowy z wnioskodawcą uznano, że jego działalność nie jest wystarczająca do przyznania mu przedmiotowego statusu. Na podstawie analizy materiału dowodowego zebranego w toku postępowania organ uznał, że nie ma podstaw do potwierdzenia spełnienia przez stronę przesłanek z cytowanych przepisów ustawy o działaczach (...). Wnioskodawca nie przedstawił jednoznacznych dowodów, które potwierdzałyby, że prowadził przez minimum 12 miesięcy, w zorganizowanych strukturach lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną działalność, mającą na celu odzyskanie przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowanie politycznych praw człowieka w Polsce. Również w opinii członków Rady Konsultacyjnej nie można potwierdzić, że R. O. spełnia przesłanki do przyznania mu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. W tym stanie rzeczy organ pismem z dnia [...] r. zawiadomił stronę o uprawnieniach wynikających dla niej z art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając na uwadze okoliczności przedstawione w uzasadnieniu decyzji odmówił stronie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej ze względów politycznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie R. O. domagał się uchylenia powyższej decyzji, zarzucając jej wydanie z naruszeniem: 1. prawa materialnego tj. art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o działaczach, poprzez jego niezastosowanie z uwagi na przyjęcie, iż nie zaistniały przesłanki określone w niniejszym przepisie; 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a mianowicie art. 7, 8, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej zwanego k.p.a. przez niedopuszczalną arbitralność w ocenie zgromadzonych dowodów, brak uwzględnienia całości materiału, w szczególności w postaci oświadczeń świadków złożonych na piśmie; 3. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 7, 8, 9, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji uznanie, że strona nie spełnia warunków do potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych; 4. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w treści decyzji, jakimi konkretnie przesłankami kierował się organ oraz jakie okoliczności przesądziły o konieczności odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych; 5. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań zgłoszonych przez wnioskodawcę świadków. W przeświadczeniu strony skarżącej orzeczona przez Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzja z dnia [...] r. jest wysoko krzywdząca, niesłuszna, a nadto jest wydana z naruszeniem prawa i jako taka nie może się ostać. Za podstawę wydania niniejszej decyzji wskazano brak zaistnienia podstawowych przesłanek warunkujących przyznanie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych na podstawie art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych. Ze stanowiskiem organu administracyjnego skarżący nie zgadza się. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że spór w sprawie niniejszej sprowadza się do ustalenia, czy spełnia on przesłanki pozytywne zawarte w art. 2 lub 3 ustawy o działaczach opozycji. Bezsprzeczne jest bowiem, że skarżący nie spełnia przesłanki negatywnej, o której mowa w art. 4 ustawy, ponieważ nie był pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa, oraz że w archiwach Instytutu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez wnioskodawcę lub przy jego udziale w ramach czynności wykonywanych przez niego w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa - co potwierdza decyzja Prezesa IPN. Organ, rozpoznając przedmiotową sprawę, doszedł na podstawie posiadanych dowodów do przekonania, że skarżący nie spełnia przesłanek, o których mowa w art. 2 i art. 3 ustawy o działaczach opozycji, a prowadzonej przez niego działalności nie można utożsamiać z działalnością antykomunistyczną zmierzającą do odzyskania suwerenności i niepodległości Ojczyzny lub też z represjonowaniem z tych powodów. Wskazać jednak należy, że organ nie przeprowadził określonych wniosków dowodowych, aby można było uznać, że podjęta przez organ decyzja jest przemyślana oraz została wydana na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W trakcie postępowania, wnioskodawca złożył wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków tj. M. K., J. P. i J. K.. Organ administracji nie przeprowadził tego dowodu, nie wydając w tym zakresie dodatkowego orzeczenia. Tym samym organ pozbawił wnioskodawcę prawa do obrony swoich praw. Stąd też w ocenie skarżącego organ administracji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań zgłoszonych przez wnioskodawcę świadków. Skarżący wskazał, że Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych dopuścił się również naruszenia art. 7, 8, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niedopuszczalną arbitralność w ocenie zgromadzonych dowodów, w tym brak uwzględnienia całości materiału, w szczególności w postaci oświadczeń świadków złożonych na piśmie. W poczet materiału dowodowego zostały zaliczone oświadczenia złożone przez M. K., J. P. i M. S. traktujące o działalności wnioskodawcy. Także w tym przypadku organ w całości pominął ich twierdzenia wydając decyzję z dnia [...] r. Skarżący podkreślił, że organ administracji dopuścił się również naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w treści decyzji, jakimi konkretnie przesłankami kierował się oraz jakie okoliczności przesądziły o konieczności odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w uzasadnieniu decyzji wskazuje tylko na fakt, że wnioskodawca nie spełnił faktycznej przesłanki z art. 2 lub art. 3 ustawy o działaczach, nie uzasadniając dlaczego przedłożone przez wnioskodawcę dowody oraz twierdzenia nie zasługują na uwzględnienie. Konsekwencją powyższych naruszeń jest rażąca obraza prawa materialnego tj. art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych, poprzez jego niezastosowanie z uwagi na przyjęcie, że nie zaistniały przesłanki określone w niniejszym przepisie. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, ze zm.; dalej jako: ustawa Covid-19), gdyż rozpoznanie sprawy było konieczne, z uwagi na istniejącą sytuację epidemiczną przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, i nie było możliwości przeprowadzenia rozprawy z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Mając na uwadze powyższą regulację, a także brak technicznych możliwości przeprowadzenia zdalnie rozprawy z udziałem stron oraz konieczność rozpoznania wniesionej w tej sprawie skargi – Sąd rozpoznał ją na posiedzeniu niejawnym w trybie przywołanego na wstępie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy o covid. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym, jak wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki sąd administracyjny ocenia więc zaskarżoną decyzję administracyjną wyłącznie z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd nie rozstrzyga natomiast samodzielnie spraw administracyjnych, a więc nie może samodzielnie zmienić decyzji organu i przyznać stronie skarżącej świadczenia, o które się ubiega. Rozpatrując w takim zakresie skargę R. O., stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów. Materialnoprawną podstawą kontrolowanego rozstrzygnięcia były przepisy ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 319), dalej jako ustawa o działaczach opozycji. Akt ten wprowadza dwie kategorie podmiotów, którym na gruncie tej ustawy przyznano różnorakie uprawnienia. Pierwszą kategorię, "działaczy opozycji antykomunistycznej" ustawodawca uregulował w art. 2 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym działaczem opozycji antykomunistycznej jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Przy czym, w myśl art. 2 ust. 2 ustawy o działaczach opozycji, do okresu 12 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od dnia 31 sierpnia 1980 r. do dnia 12 grudnia 1981 r. Z kolei w art. 3 ustawa o działaczach opozycji wprowadza definicję "osoby represjonowanej z powodów politycznych". Jednakże z wniosku złożonego przez skarżącego, a także ze skargi wynika, że ubiega się on o przyznanie statusu działacza opozycji antykomunistycznej. Należy podkreślić, że status "działacza opozycji antykomunistycznej" lub "osoby represjonowanej z powodów politycznych" może zostać potwierdzony przez właściwy organ wyłącznie osobom spełniającym warunki określone wprost przez ustawodawcę odpowiednio w art. 2 oraz art. 3 ustawy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 przedmiotowej ustawy, status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych potwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po stwierdzeniu przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, że osoba ubiegająca się o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych spełnia warunki, o których mowa w art. 4. Przy czym powyższy status potwierdza się na wniosek działacza opozycji antykomunistycznej, osoby represjonowanej z powodów politycznych, wdowy lub wdowca po działaczu opozycji antykomunistycznej lub osobie represjonowanej z powodów politycznych lub innego członka rodziny zmarłego działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, o czym stanowi ust. 2 art. 5 tej ustawy. Z kolei przesłanki formalne do wydania merytorycznej decyzji określa art. 5 ust. 3 i ust. 3a ustawy stanowiąc, że do wniosku dołącza się: 1) dowody potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 2 lub art. 3 oraz 2) decyzję administracyjną Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w sprawie spełniania warunków, o których mowa w art. 4, albo dokument potwierdzający nadanie Krzyża Wolności i Solidarności oraz aktualną fotografię wnioskodawcy. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek przedłożenia stosownych dowodów potwierdzających spełnienie warunków dla uzyskania wnioskowanego statusu. Na stronie ciąży zarówno obowiązek współdziałania z organem, jak i przedstawienia konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, zwłaszcza gdy postępowanie łączy się z uzyskaniem praw lub nałożeniem obowiązków, a nieudowodnienie konkretnego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej. Niemniej jednak, nie oznacza to, że organ prowadzący postępowanie jest zwolniony z obowiązku podejmowania działań zmierzających do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, bowiem kluczowe znaczenie ma zebranie w toku postępowania całego materiału dowodowego, zaś obowiązek w tym zakresie spoczywa na organie, o czym stanowi art. 77 k.p.a. W ocenie sądu, wbrew zarzutom skargi, orzekający w sprawie organ obowiązkowi temu nie uchybił. Jak wynika z akt, do wniosku skarżący dołączył oświadczenia trzech osób, które miały wykazać prowadzoną przez niego działalność opozycji antykomunistycznej. W dniu [...] r. Prezes Instytutu Pamięci Narodowej wydał też decyzję, o której mowa w art. 5 ust. 1 i ust. 3 ustawy o działaczach opozycji. Powyższe materiały organ poddał ocenie, a nadto przeprowadził postępowanie wyjaśniające. W jego ramach skorzystał z trybu określonego w art. 5 ust. 6 ustawy o działaczach opozycji, tj. zwrócił się do właściwej wojewódzkiej rady konsultacyjnej do spraw działaczy opozycji antykomunistycznej oraz osób represjonowanych z powodów politycznych o zaopiniowanie wniosku o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. W dniu [...] r. Wojewódzka Rada Konsultacyjna podjęła uchwałę negatywnie opiniującą wniosek skarżącego, po wcześniejszym wysłuchaniu jego wyjaśnień. Należy wskazać, że uchwała taka stanowi wyłącznie materiał pomocniczy w postępowaniu dotyczącym statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, który nie przesądza kierunku rozstrzygnięcia, lecz może ukierunkować organ co do potrzeby przeprowadzenia dalszych, dodatkowych dowodów (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 74/19, dostępny w CBOSA). Z analizy pisemnych oświadczeń złożonych przez osoby, które prowadziły działalność podobną do działalności skarżącego nie wynika fakt jego działania w ramach zorganizowanych struktur. W oświadczeniach tych J. P. oraz M. S. (który stwierdził, że on sam ma przyznany status osoby represjonowanej), będący według informacji skarżącego, jego kolegami z pracy, twierdzą, że skarżący "był prześladowany przez SB (rewizje, przesłuchanie)", "był zabierany z pracy na przesłuchanie przez milicję(...), miał rewizję w pracy i w domu, organizował zbiórki pieniędzy dla internowanych". Zasadnie zatem organ stwierdził, że nie można uznać by skarżący prowadził działalność w zorganizowanych strukturach lub we współpracy z nimi. Okoliczności tej nie potwierdza także treść oświadczenia M. K., który opisując działalność, jaką prowadził wraz ze skarżącym wskazał na rozwieszanie ulotek antyrządowych i malowanie haseł antypaństwowych na terenie zakładu pracy , jak i poza nim Z pisma IPN z [...] r. (k. 25 akt adm.) wynika ,że w wyniku kwerendy przeprowadzonej w zasobie archiwalnym zgromadzonym przez IPN, odnaleziono jedynie "akta paszportowe, liczące 11 kart, zawierające (...) podania – kwestionariusze dotyczące wydania zgody na wyjazdy za granicę". W orzecznictwie prezentowane jest wprawdzie również stanowisko, że działalność opozycyjna nie zawsze musi być rozumiana wyłącznie jako bezpośredni, publiczny udział w strajku, czy manifestacji (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 301/18), gdyż działalność opozycyjna zwykle obejmowała szereg mniejszych czynności, które składały się na pewną całość. W związku z tym za udział w wystąpieniu wolnościowym należy potraktować także podejmowanie działań o charakterze organizacyjnym, przygotowawczym, jednak w każdym wypadku czynności te powinny być ściśle związane z jakimś większym przedsięwzięciem, stanowiąc jego niezbędny etap/element. Takich cech działanie skarżącego również nie miało. Uznać zatem należy, że skarżący działał z intencją sprzeciwienia się istniejącemu wówczas reżimowi komunistycznemu. W związku z tym słusznie organ uznał, że skarżący nie wykazał, że opisane przez niego działania były prowadzone w ramach zorganizowanych struktur, jak wymaga tego ustawa. W ocenie sądu przeprowadzone postępowanie wyjaśniające jest kompletne, a poczyniona na jego podstawie ocena prawidłowa. Należy bowiem zauważyć, że organ orzekający na podstawie ustawy z dnia 20 marca 2015 r. nie ma obowiązku prowadzenia dalszych czynności dowodowych, jeżeli te już przeprowadzone pozwoliły na ustalenie pełnego stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak też było w niniejszej sprawie, gdyż Szef Urzędu ocenił materiał przedstawiony przez wnioskodawcę, jak również zasięgnął opinii Wojewódzkiej Rady Konsultacyjnej. Natomiast fakt, że skarżący nie zaakceptował zasadności przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy nie świadczy o naruszeniu przez niego przepisów postępowania. Przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie oznaczają bowiem, że organ administracji ma działać i tak długo prowadzić postępowanie, aby potwierdzić okoliczności umożliwiające pozytywne rozpoznanie sprawy. Pismem z dnia [...] r., doręczonym skarżącemu [...] r. organ zawiadomił o zakończeniu postępowania wyjaśniającego oraz pouczył o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a także zgłoszenia żądań (k.44 akt adm.). Mimo upływu prawie 2 miesięcy do dnia wydania decyzji (11 stycznia 2021 r.) skarżący żadnych dodatkowych dowodów nie przedstawił, nie wnosił także o uzupełnienie materiału dowodowego. W tym stanie rzeczy sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W szczególności, wbrew twierdzeniom skargi, działania organu nie naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co wyjaśniono w powyższych rozważaniach sądu. W konsekwencji tak przeprowadzonego postępowania Szef Urzędu trafnie uznał, że wnioskodawca nie spełnia wymogów do przyznania mu statusu, o którym mowa w art. 2 ustawy o działaczach opozycji. Skarżący złożył oświadczenia osób, które były jego współpracownikami, nie wnosił natomiast o przesłuchanie ich w charakterze świadków. Dodatkowo podkreślić należy, że w uzasadnieniu skargi (str. 3) wskazuje na to, że wnosił o przesłuchanie m.in. świadka J. K., podczas gdy w toku postępowania takie nazwisko nie występowało w żadnym z pism skarżącego. W ocenie Sądu uzasadniony jest częściowo zarzut naruszenia przez organ art. 107 § 1 k.p.a., ponieważ uzasadnienie decyzji jest bardzo lakoniczne, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Natomiast pozostałe zarzuty skargi nie pozwoliły na podważenie oceny prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę tę oddalił.