II SA/Lu 185/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 maja 2008 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 8 ust. 1, art. 13 ust. 2 i art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz.593 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania S. G. utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia [...] o odmowie przyznania mu zasiłku stałego. W uzasadnieniu stwierdzono, że skarżący przebywa w Zakładzie Karnym od dnia 18 stycznia 2007r. do 21 grudnia 2023r., a w świetle art. 13 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej osobom odbywającym karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Skargę do sądu administracyjnego wniósł S. G., domagając się uchylenia decyzji Kolegium. W przekonaniu skarżącego, spełnia on przesłanki przyznania mu zasiłku stałego, ponieważ legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności na stałe. Mimo iż przebywa w zakładzie karnym, to zasiłek powinien być mu przyznany w związku z porozumieniem z dnia 13 czerwca 2000r. zawartym pomiędzy Ministrem Pracy i Polityki Społecznej a Centralnym Zarządem Służby Więziennej, tym bardziej, że "stopa życiowa" skarżącego w okresie pobytu uległa znacznemu pogorszeniu. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Celem pomocy społecznej udzielanej przez Państwo na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz.539 ze zm.) jest wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, a także umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. W art. 13 ust. 1 powołana ustawa wyłącza z kręgu osób uprawnionych do świadczeń z pomocy społecznej osoby odbywające karę pozbawienia wolności. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, niezależny od stanu zdrowia osadzonego ani od jego szczególnej sytuacji życiowej, dlatego organ nie może na zasadzie uznania administracyjnego przyznać osadzonemu pomocy społecznej. Uzasadnieniem takiej regulacji jest fakt pozostawania osób pozbawionych wolności na utrzymaniu państwa i zapewnienia im niezbędnych do życia warunków, w związku z czym osoby te nie muszą zaspokajać własnym staraniem potrzeb bytowych. Nie ma zatem przesłanek udzielania im dodatkowego wsparcia w ramach pomocy społecznej. (por. I. Sierpowska, Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz, ABC a Wolters Kluwer business, 2007, s. 80) Bez względu zatem na to, że – jak twierdzi skarżący - od czasu osadzenia go w Zakładzie Karnym jego zdrowie uległo pogorszeniu i zmuszony jest on w związku z tym do korzystania z pomocy osób trzecich, to jednak pomoc społeczna mu nie przysługuje; słusznie zatem odmówiono przyznania mu zasiłku stałego. Z powyższych względów Sąd stwierdzając, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) oddalił skargę.