II SA/Lu 187/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Anna Ostrowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 15 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu G. P. i S. P. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2026 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala sprzeciw. Decyzją Wójta Gminy K. z dnia 24 marca 2025 r., nr [...], znak: [...] ustalono warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na utwardzeniu placu na terenie części działki nr [...], obręb K., gmina K.. Na skutek wniesionego przez E. P. odwołania decyzją z dnia 12 lutego 2026 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 61 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm., dalej: u.p.z.p.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję nr [...] wydaną z upoważnienia Wójta Gminy K. przez Zastępcę Wójta Gminy K. w dniu 24 marca 2025 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na utwardzeniu placu na terenie części działki nr [...], obręb K., gmina K. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium uznało, że postępowanie przed organem pierwszej instancji przeprowadzone zostało z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co rzutuje na wynik sprawy, bowiem stwierdzone braki i nieprawidłowości nie mogą ulec sanowaniu w toku instancji i uzasadniają ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego w całości. W ocenie Kolegium w sprawie zabrakło analizy urbanistycznej w zakresie spełnienia przez inwestycję zasady tzw. dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Organ pierwszej instancji nieprawidłowo bowiem zakwalifikował inwestycję jako urządzenie infrastruktury technicznej, a w konsekwencji błędnie uznał, że ustalenie warunków zabudowy nie wymaga spełnienia tzw. zasady dobrego sąsiedztwa wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W ocenie Kolegium niniejsza sprawa nie dotyczy urządzeń infrastruktury technicznej, te bowiem, w analogii do art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, należy rozumieć jako budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych. elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Co prawda organ pierwszej instancji zakwalifikował planowaną inwestycję jako infrastrukturę drogową towarzyszącą zabudowie usługowej, niemniej jednak utwardzenie terenu stanowi zmianę zagospodarowania nieruchomości ("utwardzenie placu" do 900 m2) na cele funkcji usługowej, co wymagało pogłębionej analizy zastanego stanu zainwestowania nieruchomości sąsiednich. Tym samym Kolegium uznało, że doszło do naruszenia prawa, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., które ma wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo i wyczerpująco zebrane dane odnośnie do nieruchomości sąsiednich (ich zabudowy i funkcji) są bowiem podstawowym warunkiem przeprowadzenia analizy urbanistycznej, która nie została w ogóle przeprowadzona. Sprzeciw od decyzji Kolegium wnieśli G. P. i S. P., zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez stwierdzenie obowiązku badania tzw. dobrego sąsiedztwa w sytuacji, gdy do urządzeń infrastruktury technicznej nie stosuje się przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 6 k.p.a. poprzez pozbawione podstaw stosowanie do zawartego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. pojęcia "urządzeń infrastruktury technicznej art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: "u.g.n.") i w konsekwencji błędne uznanie, że utwardzenie placu nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej; b) naruszenie usankcjonowanej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania poprzez brak wskazania przepisu postępowania, którego naruszenie miałoby stanowić podstawę zastosowania art. 138 § 2 k.p.a.; c) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji kasacyjnej w sytuacji, gdy decyzja w sprawie nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i nie zachodzą podstawy do prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Wobec powyższych skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu od organu na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów skarżący podnieśli, że pominięcie przez organ I instancji badania tzw. dobrego sąsiedztwa, tj. dokonywania analizy stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. miało swoje uzasadnienie w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., zgodnie z którym przepisów ust. 1 pkt 1-2 u.p.z.p. nie stosuje się do obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Zdaniem skarżących, organ I instancji w sposób całkowicie uzasadniony uznał utwardzenie terenu jako urządzenie infrastruktury technicznej umożliwiające korzystanie z gruntu. Utwardzenie terenu zapewnia możliwość korzystania z nieruchomości w przypadku występowania niesprzyjających warunków atmosferycznych, np. obfitych opadów. Utwardzenie zabezpiecza dojazd do położonych na działkach sąsiednich (działki nr [...]) budynków mieszkalnych i pełni ono rolę służebną wobec tych nieruchomości. Utwardzenie to nie pełni samodzielnej funkcji, a sensem jego istnienia jest funkcjonowanie wskazanych wyżej obiektów mieszkalnych. Taka charakterystyka, zdaniem skarżących, pozwala zaliczyć utwardzenie do tzw. urządzeń budowlanych zdefiniowanych w art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z powyższym przepisem przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Kwalifikacja utwardzenia jako urządzenia infrastruktury technicznej powoduje, że pozbawione podstaw jest dokonywanie oceny dobrego sąsiedztwa, do czego co do zasady obliguje art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W takiej sytuacji analiza urbanistyczna stanowiąca załącznik do decyzji organu I instancji jest w pełni wystarczająca do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Nakładanie na Wójta Gminy K. obowiązku analizy dobrego sąsiedztwa jest zatem całkowicie nieuzasadnione. Skarżący wyjaśnili, że organ II instancji zakwestionował dokonaną przez organ I instancję kwalifikację utwardzenia terenu jako urządzenia infrastruktury technicznej. Odwołał się przy tym do definicji zawartej w art. 143 ust. 2 u.g.n. Tymczasem ani z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ani też z ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wynika podstawa do stosowania art. 143 ust. 2 u.g.n. do art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W art. 2 pkt 13 ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odwołuje się do art. 143 ust. 2 u.g.n., definiując pojęcie uzbrojenia terenu. Mając na uwadze całkowicie słuszne założenie o racjonalności ustawodawcy, nie można przyjąć, że w obrębie jednego aktu prawnego posługuje się on dwoma różnymi pojęciami ("urządzenia infrastruktury technicznej" i "uzbrojenie terenu"), którym przypisuje identyczne znaczenie. Dokonując oceny braku zasadności posługiwania się definicją urządzeń infrastruktury technicznej w odniesieniu do art. 61 ust. 3 u.p.z.p., skarżący wzięli pod uwagę cel obu regulacji. W przypadku art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jest to usankcjonowanie wyjątku od konieczności dokonywania złożonej analizy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, w odniesieniu do sposobu zagospodarowania, który nie powoduje istotnej ingerencji w ład przestrzenny, a jednocześnie pełni rolę służebną wobec obiektu budowlanego. Norma prawna wynikająca z art. 143 ust. 2 u.g.n. jest zaś elementem rozdziału ustawy o gospodarce nieruchomościami, regulującego obowiązek ponoszenia kosztów z tytułu wybudowania budowli w postaci sieci oraz dróg. Dodatkowo skarżący odwołali się do wskazanej już wyżej definicji urządzenia budowlanego, która jest szersza niż definicja urządzenia infrastruktury technicznej sformułowana na potrzeby ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zawężenie takie w odniesieniu do przesłanek wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie znajduje uzasadnienia. Skoro zatem przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyłącza stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tym samym wyłączając konieczność badania przez organ spełnienia przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa, całkowicie pozbawione podstaw jest uchylanie decyzji Wójta Gminy K. celem dokonania uzupełnienia analizy urbanistycznej w tym zakresie. W odpowiedzi na sprzeciw Kolegium wniosło o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sprzeciw został rozpoznany na posiedzeniu niejawnym stosownie do treści art. 64d § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sprzeciw jest niezasadny. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Instytucja sprzeciwu od decyzji administracyjnej, o której stanowi art. 138 § 2 k.p.a., została wprowadzona do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) i obowiązuje od dnia 1 czerwca 2017 r. Uregulowania dotyczące sprzeciwu zawarte zostały w dziale III, rozdziale 3a p.p.s.a. (art. 64a-64e p.p.s.a.). Według art. 64a p.p.s.a., sprzeciw przysługuje od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., to jest od decyzji organu odwoławczego uchylającej w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Szczególną cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczony zakres kontroli sądu dotyczący decyzji objętej sprzeciwem. Analiza przepisów działu III i rozdziału 3a p.p.s.a. wskazuje, że wprowadzenie instytucji sprzeciwu do procedury sądowoadministracyjnej miało na celu uproszczenie postępowania przed sądami administracyjnymi i przyspieszenie kontroli sądowoadministracyjnej decyzji, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (tzw. decyzji kasacyjnych). Zgodnie z niebudzącym wątpliwości brzmieniem art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej, o której stanowi art. 138 § 2 k.p.a. (por. m. in. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2022 r., I OSK 2345/21, wyrok NSA z dnia 27 lipca 2021 r., I OSK 959/21, CBOSA). Oznacza to, że sąd ocenia jedynie, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Taką wykładnię przepisu wspiera również art. 151a § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Decyzja kasacyjna wydana w tym trybie jest rozstrzygnięciem procesowym, nie kształtuje stosunku materialnoprawnego i stanowi przeszkodę do jego kształtowania, gdyż następstwem wydania decyzji kasacyjnej jest powrót sprawy na drogę postępowania przed organem I instancji. Stwierdzenie braku istotnych ustaleń faktycznych uniemożliwia jakikolwiek akt subsumpcji do konkretnego przepisu prawa materialnego określającego prawa i obowiązki stron postępowania (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. I OSK 707/18 i cytowane tam orzecznictwo, CBOSA). Kolegium w oparciu o treść art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło decyzję pierwszoinstancyjną i przekazało organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia sprawę z wniosku skarżących o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na utwardzeniu placu na terenie części działki nr [...] w K. , uznając, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Decyzja Wójta Gminy K. została wydana na podstawie art. 61 u.p.z.p. W myśl ust. 1 tego przepisu, ustalenie warunków zabudowy następuje w sytuacji spełnienia następujących przesłanek: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl art. 61 ust. 5a u.p.z.p., w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, jednak niemniejszej niż 50 m oraz niewiększej niż 200 m, i przeprowadza na nim analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Stosownie zaś do treści art. 61 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1-2 nie stosuje się do urządzeń infrastruktury technicznej. Organ pierwszej instancji przyjął, że utwardzenie części działki stanowi realizację urządzenia infrastruktury technicznej niewymagającą spełnienia tzw. zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1), w konsekwencji czego nie przeprowadził analizy urbanistycznej, o której mowa wyżej. Z tym stanowiskiem nie zgodziło się Kolegium, które, kwestionując prawidłowość klasyfikacji utwardzenia terenu jako urządzenia infrastruktury technicznej, uznało, że ustalenie warunków zabudowy wymagało również spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-2 u.p.z.p. Tę ocenę Sąd w pełni podziela. W art. 61 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., zawierającym katalog wyjątków od reguły wprowadzonej w art. 61 ust. 1 tej ustawy, ustawodawca użył sformułowania "urządzenia infrastruktury technicznej". W związku z tym, że wyjątki od reguły należy interpretować ściśle, to również sformułowania użyte w normie wprowadzającej wyjątek należy interpretować ściśle. W ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie ma definicji legalnej "urządzeń infrastruktury technicznej". W art. 143 ust. 2 u.g.n. jest natomiast mowa o "budowie urządzeń infrastruktury technicznej", co oznacza budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Do definicji "budowy urządzeń infrastruktury technicznej" odsyła wyraźnie art. 2 pkt 13 u.p.z.p. W myśl tego ostatniego przepisu, przez uzbrojenie terenu należy rozumieć drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Wbrew zatem twierdzeniu skarżących, nie jest prawdą, że ustawodawca w obrębie jednego prawnego posługuje się dwoma różnymi pojęciami ("urządzenia infrastruktury technicznej" i "uzbrojenie terenu"), którym przypisuje identyczne znaczenie. W art. 143 ust. 2 u.g.n. określono bowiem, co należy rozumieć pod pojęciem "budowy" urządzeń infrastruktury technicznej, a w art. 2 pkt 13 u.p.z.p., który wprost odsyła do art. 143 ust. 2 u.g.n., wskazano, że urządzenia te stanowią uzbrojenie terenu. Choć art. 61 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. nie odsyła do art. 143 ust. 2 u.g.n., to jednak zasada spójności całego systemu prawa sprzeciwia się nadawaniu zupełnie odmiennych znaczeń tego samego pojęcia użytego w różnych aktach, przy braku jasnych, wyraźnych i jednoznacznych samodzielnych definicji. Inwestycja objęta w niniejszej sprawie wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy obejmuje utwardzenie terenu części działki skarżących. Taka inwestycja nie może być traktowana jako urządzenie infrastruktury technicznej, gdyż ani nie stanowi drogi, ani przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Ponadto, wbrew twierdzeniu skarżących, gdyby wolą ustawodawcy było zwolnienie utwardzenia terenu z obowiązku spełnienia warunków za art. 61 ust. 1 pkt 1-2 u.p.z.p., to w art. 61 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. użyłby sformułowania "urządzenia budowane", które w art. 3 pkt 9 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zostały zdefiniowane jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W przypadku inwestycji polegającej na utwardzeniu powierzchni działki decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest niezbędna, chociażby dlatego, że określa minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej na działce. W myśl § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej ustala się na podstawie średniego wskaźnika tego udziału dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się ustalenie innego minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy. Podsumowując, w związku z tym, że organ pierwszej instancji błędnie zakwalifikował objęte wnioskiem inwestorów przedsięwzięcie jako urządzenie infrastruktury technicznej i w konsekwencji nie zbadał, czy inwestycja spełnia warunek dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.)., Kolegium zasadnie uchyliło decyzję tego organu i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. jest niezasadny. Zgodnie z tym przepisem organ może wydać decyzję o wskazanej treści, tylko w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Jeżeli warunek ten nie zachodzi, organ odwoławczy, będąc organem powołanym również do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, sam jest zobligowany do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 136 k.p.a. Istotne jest jednak, aby podejmując taką decyzję, organ odwoławczy zbadał, czy braki w materiale dowodowym postępowania toczącego się przed organem nie są na tyle rozległe, że przeprowadzenie ich przed organem odwoławczym prowadziłoby do pozbawienia strony prawa do dwuinstancyjnego, merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy. Podkreślić należy, że uzupełnienie postępowania wyjaśniającego przed organem drugiej instancji jest możliwe tylko wówczas, gdy braki nie są znaczne. W przeciwnym razie, gdy koniecznym jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, organ odwoławczy powinien na mocy art. 138 § 2 k.p.a. uchylić rozstrzygnięcie i sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia. Kolegium słusznie uchyliło decyzję pierwszoinstancyjną i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdyż przeprowadzenie analizy urbanistycznej pozwalającej zbadać i ustalić spełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie miałoby charakteru jedynie dowodu uzupełniającego. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił sprzeciw jako niezasadny na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.