II SA/Lu 19/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 4 października 2005 na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki w zakresie formalnoprawnej dopuszczalności skargi p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Skarżący w sposób prawomocny nie uzyskał prawa pomocy w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W dalszej kolejności, zgodnie z zarządzeniem z dnia 23 sierpnia 2005 r., do skarżącego zostało skierowane pisemne wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi we wskazanej kwocie z zakreśleniem ustawowego terminu na wykonanie tej czynności proceduralnej i pouczeniem o rygorze na wypadek pozostania bezczynnym. Korespondencja sądowa z wezwaniem do wykonania proceduralnego obowiązku skierowana została do skarżącego dwukrotnie, każdorazowo przy siedmiodniowym okresie awizowania, na adres jednolicie wskazywany przez samego skarżącego w nadesłanych przezeń do akt sprawy niniejszej kolejnych pismach. Nowego adresu skarżący nie wskazał, pomimo pouczenia go o obowiązku powiadamiania w sprawie o każdorazowej zmianie adresu w toku postępowania oraz o rygorze na wypadek niezastosowania się. Nowy adres skarżącego nie jest sądowi znany z urzędu. Zakreślony skarżącemu termin upłynął bezskutecznie, co stwierdza notatka urzędowa z dnia 03 października 2005r., sporządzona w sprawie niniejszej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaistniałej sytuacji proceduralnej zważył, co następuje: Tryb zrealizowany dotychczas w rozważanym procedowaniu sądowoadministracyjnym wyczerpuje hipotezę art. 220 § l oraz wymogi stanowione dla zastępczego doręczenia korespondencji sądowej w myśl art. 65 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym, gdy bezczynność skarżącego w następstwie czyni zasadnym zastosowanie dyspozycji art. 220 § 3 przywołanej na wstępie rozważań ustawy, stanowiącej rygor odrzucenia skargi. Z tych Względów, na mocy art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.