II SA/Lu 190/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 września 2010 r. sprawy ze skargi L. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia ... Wojewoda Lubelski po rozpoznaniu odwołania L. T. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublina z dnia ... zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą G. D. pozwolenia na budowę (przesunięcie) kiosku "E." oraz na przebudowę przyłącza kablowego na działkach nr ... (pas drogowy) położonych przy ul. O. w L. L. T., będący właścicielem sąsiedniej działki nr ... podnosił, że planowana inwestycja nie przewiduje sposobu odprowadzania wód opadowych oraz spowoduje kolizje z sieciami wodociągową i c.o., a więc jest niedopuszczalna w świetle § 53 ust. 4 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; informował również o toczącym się (na wniosek E. R. reprezentowanego przez L.T.) przed Starostą Powiatowym w L. postępowaniu o zwrot wywłaszczonej nieruchomości stanowiącej część działki nr .... po której ma przebiegać trasa przebudowywanego przyłącza kablowego. Organ odwoławczy nie uwzględnił powyższych zarzutów, stwierdzając, że inwestycja nie narusza obowiązujących przepisów: inwestorka przedłożyła decyzję zarządcy drogi z dnia 1 września 2009r. zezwalającą na usytuowanie kiosku w pasie drogowym ulicy powiatowej P2380L - ul. O. (rejon przystanku przy ul. K.) w L. oraz pismo z dnia 28 lipca 2009r. uzgadniające lokalizację przyłącza energetycznego w pasie drogowym drogi wewnętrznej na działce nr ..., które stanowią jednocześnie zgodę zarządcy drogi na dysponowanie gruntem pasa drogowego na realizację inwestycji. W ocenie organu odwoławczego, projektowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublin cz. II, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Lublin Nr 1688/LV/2002 z dnia 26 września 2002r. Teren objęty inwestycją tj. działka nr ... i część działki nr ... położony jest bowiem w obszarze o symbolu KDZ (tereny tras komunikacyjnych) z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod tereny dróg (ulic) publicznych – drogi zbiorcze, na którym dopuszcza się lokalizację obiektów nie związanych stale z gruntem (np. kioski uliczne, słupy ogłoszeniowe, reklamy) pod warunkiem, że usytuowanie ich nie wywoła kolizji z infrastrukturą techniczną i nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego – w ocenie organu odwoławczego - wbrew zarzutom L. T. - kolizja taka nie zachodzi. Inwestorka przedłożyła bowiem uzupełnioną dokumentację projektową wraz z opisem technicznym, w którym wskazano, że kiosk po przesunięciu nie będzie kolidował z istniejącym kanałem centralnego ogrzewania; określono w niej także, że woda opadowa z dachu kiosku będzie odprowadzana na działkę nr ..., a więc na działkę będącą w posiadaniu inwestorki, a nie L. T. Inwestorka przedłożyła także umowę z dnia 16 czerwca 2009r. zawartą z MPWiK w Lublinie Sp. z o.o., w której MPWiK wyraziło zgodę na lokalizację kiosku bezpośrednio przy sieci wodociągowej, co oznacza, że w tym zakresie nie będzie zachodzić kolizja. Organ odwoławczy poniósł również, że – wbrew stanowisku L. T. – nie było konieczne uzgadnianie lokalizacji kiosku z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Miasta L., ponieważ w świetle § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej (Dz.U. Nr 38, poz. 455), ZUDP uzgadnia dokumentację projektową wyłącznie w zakresie usytuowania sieci uzbrojenia terenu. W aktach sprawy znajduje się pismo Lubelskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej Sp. z o.o. z dnia 4 grudnia 2009r., w którym wyjaśniono, że w dniu 22 maja i 19 czerwca 2009r. ZUDP w Lublinie uzgodnił lokalizację przyłącza energetycznego do przesuniętego kiosku (obejście działki nr ...) oraz że uzgodnienia ZUDP nie regulują lokalizacji budynków i obiektów kubaturowych, a dotyczą wyłącznie lokalizacji uzbrojenia podziemnego w postaci przewodów sieci i przyłączy wod-kan, ciepłowniczych, gazowych, energetycznych, telefonicznych itp. W tej sytuacji uzasadnione było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie inwestorce pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł L. T., domagając się uchylenia decyzji organu odwoławczego. Skarżący powtórzył zarzuty podnoszone w toku postępowania przed organami administracyjnymi, iż zaprojektowana lokalizacja kiosku spowoduje kolizję z istniejącą siecią wodociągową i c.o., bowiem "usytuowanie ściany kiosku na istniejącej komorze wodociągowej zagraża bezpieczeństwu w warunkach użytkowania i eksploatacji sieci / brak dostępu do armatury w komorze/ ", a więc inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 ust.1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje wyłacznie kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem, oceniając czy w toku postępowania organ nie naruszył przepisów postępowania i czy zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 35 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz.2016 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organ administracyjny sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (...), wymaganiami przepisów techniczno-budowlanych, a także kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz uprawnienia budowlane osoby sporządzającej projekt. (ust. 1) i prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust.4 ustawy). W razie spełnienia powyższych wymagań właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. (art.35 ust.4 ustawy). W sprawie zachodzą przesłanki zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia G. D. pozwolenia na budowę (przesunięcie) kiosku wraz z przebudową przyłącza energetycznego. W szczególności stwierdzić należy, że – wbrew zarzutom skargi - inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublin cz. II, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Lublin Nr 1688/LV/2002 z dnia 26 września 2002r. Prawidłowo organ ustalił, że działka nr ... i część działki nr ... położone są w obszarze KDZ (tereny tras komunikacyjnych) z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod tereny dróg (ulic) publicznych – drogi zbiorcze, na którym dopuszcza się lokalizację obiektów nie związanych stale z gruntem (np. kioski uliczne, słupy ogłoszeniowe, reklamy) pod warunkiem, że usytuowanie ich nie wywoła kolizji z infrastrukturą techniczną i nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zdaniem Sądu, dołączone do projektu opinie i uzgodnienia potwierdzają, że nie wystąpi ani kolizja przesuniętego kiosku z wodociągiem i kanałem c.o. ani kolizja przebudowanego przyłącza energetycznego z kioskiem czy innymi urządzeniami infrastruktury technicznej. Z umowy z dnia 16 czerwca 2009r. zawartej przez inwestorkę z MPWiK w Lublinie wynika, że kiosk ma znajdować się bezpośrednio przy eksploatowanej przez MPWiK sieci wodociągowej o średnicy 300 mm, a nie jak wskazuje skarżący na tej sieci, na co MPWiK wyraża zgodę. Z kolei brak kolizji kiosku z kanałem c.o. potwierdził inż. arch. S. G. autor projektu architektonicznego budowy kiosku, stwierdzając, że kanał c.o. przebiega pod chodnikiem, a nie pod kioskiem i nawet po przesunięciu kiosk nie będzie z nim kolidował /k. 20 projektu/; położenie kanału c.o. wynika również z map załączonych do projektu. W tej sytuacji, z uwagi na przebieg kanału c.o. poza powierzchnią kiosku, zdaniem Sądu, nie było konieczne gromadzenie dodatkowych dowodów potwierdzających bezkolizyjność inwestycji w tym zakresie. Natomiast z dokumentacji projektowej w zakresie przyłącza energetycznego, sporządzonej przez inż. M. W. wynika, że również przyłącze energetyczne nie będzie przebiegać pod kioskiem./k. 8 projektu przyłącza z września 2009r./, a więc nie zachodzi i w tym zakresie kolizja. Poza tym bezkolizyjność przyłącza z innymi urządzeniami infrastruktury technicznej została potwierdzona we wspólnym uzgodnieniu przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Miasta Lublin, które odbyło się na posiedzeniach w dniu 22 maja 2009r. i w dniu 19 czerwca 2009r. /opinia wydana z upoważnienia Prezydenta Miasta Lublin przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Geodezji Urzędu Miasta Lublin z dnia 24 czerwca 2009r., k.4 projektu przyłącza oraz pismo LPEC z dnia 4 grudnia 2009r., k. 3a akt odwoławczych/. W ocenie Sądu, powyższe dokumenty i oświadczenia potwierdzają więc w wystarczającym stopniu bezkolizyjność projektowanej inwestycji tj. zarówno w części dotyczącej budowy (przesunięcia) kiosku, jak i w części obejmującej przebudowę przyłącza energetycznego. Wobec powyższego prawidłowo organy uznały, że przedmiotowa inwestycja nie narusza – wbrew zarzutom L. T. - przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie narusza ona również przepisów techniczno – budowlanych: inwestorka przedstawiła dokumenty potwierdzające jej prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (decyzja Prezydenta Miasta - Wydział Dróg i Mostów z dnia .. 2008r., k. 11 projektu i uzgodnienie tego organu z dnia 28 lipca 2009r.,k. 7), zaś projekt został wykonany przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia, którzy złożyli wymagane oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W tej sytuacji, organ mając na uwadze postanowienia art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, zasadnie udzielił inwestorce pozwolenia na budowę, dlatego skarga na takie rozstrzygnięcie nie zasługuje na uwzględnienie. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł, jak w sentencji.