II SA/Lu 190/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie WSA Jacek Czaja, NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2018 r. sprawy ze sprzeciwu Wspólnoty Mieszkaniowej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] października 2017r. Wójt Gminy B. P. odmówił I. B. określenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fermy trzody chlewnej o obsadzie [...] DJP na działce nr [...] położonej w miejscowości W.. W uzasadnieniu decyzji podano, że obecnie istniejąca ferma trzody chlewnej obejmuje kompleks trzech budynków inwentarskich wraz z budynkami i infrastrukturą towarzyszącą, w których prowadzony jest chów zwierząt w liczbie [...] DJP. W wyniku planowanej rozbudowy obsada zwiększy o [...] DJP, a tym samym na terenie inwestycji prowadzony będzie chów zwierząt w liczbie [...] DJP. Tym samym na podstawie § 2 ust 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016r., poz. 71), w związku z art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, z późn. zm.) planowane przedsięwzięcie zakwalifikowano do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Odmawiając określenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia organ stwierdził, że planowana inwestycja w znaczącym stopniu przyczyni się do pogorszenia warunków bytowych mieszkańców miejscowości W., ponadto brak jest dostatecznej wielkości areału do zagospodarowania co najmniej 70% gnojowicy, powstającej przy planowanej obsadzie chlewni. Stanowi to co stanowi naruszenie przepisów ustawy z dnia 10 lipca 2007r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2017r. poz. 668, z późn. zm.). W ocenie organu nie są także przestrzegane warunki określone w pozwoleniu zintegrowanym na eksploatację instalacji do chowu i hodowli trzody chlewnej wydanego przez Marszałka Województwa L., określone dla istniejących obiektów. Po rozpoznaniu odwołania inwestora Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu I instancji i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu odwoławczego rozstrzygnięcie sprawy wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości. Chodzi zwłaszcza o nieuwzględnienie zmian wprowadzonych ustawą z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne. Art. 509 tej ustawy wprowadził zmiany ustawy dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, dotyczące m.in. kwestii związanych z ustaleniem stron postępowania. Z przepisów przejściowych tej nowej ustawy z dnia 20 lipca 2017r. - art. 545 wynika, że sprawy wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia jej w życie rozpatruje się na podstawie nowych regulacji prawnych. Ustawa w wersji do dnia 1 stycznia 2018r. nie zawierała definicji strony w postępowaniu środowiskowym, a co za tym idzie krąg stron ustalany był zgodnie z treścią art. 28 kpa. Wobec obecnie zdefiniowanego pojęcia stron postępowania należało ustalić strony postępowania, tymczasem zarówno w toku postępowania, jak i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie wyjaśnił, na jakiej podstawie i w oparciu o jakie kryteria ustalił strony przedmiotowego postępowania. Z akt sprawy nie wynika także, czy faktycznie liczba stron postępowania przekracza 20 osób. W takim przypadku istnieje możliwość doręczania stronom postępowania pism procesowych oraz kończącej sprawę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Kolegium zwróciło jednocześnie uwagę, że powiadamiania stron, o których mowa w art. 74 ust. 3 ustawy nie należy mylić z podaniem do publicznej wiadomości, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy. Pierwsze skierowane jest bowiem tylko do stron postępowania, czyli osób mających w sprawie interes prawny i następuje po raz pierwszy zaraz po wszczęciu postępowania, a potem potrzebne może być jeszcze kilkakrotnie - przy każdej podejmowanej w sprawie czynności, o której należy zawiadomić strony. Ogłoszenie podające do publicznej wiadomości informacje wymagane w ramach udziału społeczeństwa skierowane jest natomiast do ogółu społeczeństwa (nie można więc umieszczać w nim sformułowania o tym, że np. "strony postępowania mogą zapoznać się z dokumentacją"). W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji w sposób wadliwy połączył ciążące na nim obowiązki związane z powiadamianiem jego stron o wszczętym, prowadzonym oraz zakończonym postępowaniu z zawiadamianiem o tych czynnościach społeczeństwa, które uznał za tożsame. Możliwe jest łączenie w jednym obwieszczeniu przekazywanie informacji stronom (w trybie art. 49 kpa ) oraz podawanie poszczególnych informacji do publicznej wiadomości (art. 33 i następne ustawy) - pod warunkiem, że dla każdego z trybów zostanie podana odpowiednia podstawa prawna oraz precyzyjnie wskazany podmiot, do którego kierowana jest dana informacja. W ocenie Kolegium przy rozpatrywaniu wniosku inwestora nie uwzględniono jego pisma z dnia [...] października 2017r. w którym zmodyfikował pierwotną inwestycję poprzez zmniejszenie wielkości planowanej obsady tuczników do [...] sztuk tuczników ( [...] DJP) w stosunku do poprzednio wskazanej obsady na poziomie [...] sztuk, czym wyszedł poza granicę wniosku, do czego nie był uprawniony. Kolegium zwróciło ponadto uwagę na wadliwy protokół z rozprawy administracyjnej przeprowadzonej dniu 5 października 2017r. Z jego treści nie wynika bowiem , kto i w jakim charakterze uczestniczył w rozprawie administracyjnej (jakie strony postępowania oraz przedstawiciele społeczeństwa), że został odczytany oraz nie został podpisany przez uczestników rozprawy. Zdaniem organu odwoławczego z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika, czy przedłożony przez stronę raport spełnia wymogi ustawowe wynikające z art. 66 ustawy i czy uznaje go za wadliwy, zwłaszcza w sytuacji gdy dokument ten uzyskał pozytywne uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L., a Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. P. nie zgłosił do niego żadnych uwag. Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa. Podstawę taką może również stanowić wynikająca z art. 81 ust. 1 ustawy odmowa zgody na realizacje przedsięwzięcia w innym wariancie, niż proponowany przez wnioskodawcę. Zdaniem Kolegium w świetle powyższych przepisów nie może stanowić podstawy do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań planowanego przedsięwzięcia stopień przestrzegania i zachowania warunków określonych w pozwoleniu zintegrowanym na eksploatację istniejącej instalacji do chowu i hodowli trzody chlewnej. Niezachowanie warunków wynikających z takiego pozwolenia może skutkować jego cofnięciem lub ograniczeniem. Nie stanowią przeszkody w wydaniu przedmiotowej decyzji również względy słusznościowe, interesy faktyczne protestujących mieszkańców wsi W. i ich przekonanie o zmniejszeniu wartości nieruchomości, a także subiektywnie pojmowane "zwiększenie uciążliwości warunków w jakich obecnie mieszkają" . Z reguły każda inwestycja prowadzona na terenie lub przy terenie zabudowanym powoduje pewne uciążliwości dla sąsiedztwa, a przedmiot niniejszego postępowania nie obejmuje zagadnień związanych z subiektywnie odczuwaną uciążliwością przedsięwzięcia, czy też przekonaniem, że jej powstanie spowoduje spadek atrakcyjności lub wartości działek skarżących. Subiektywne bowiem przekonanie osoby trzeciej o naruszeniu jej własnego interesu, związane z rodzajem działalności gospodarczej prowadzonej na działce, której dotyczy kwestionowana decyzja oraz podejrzenie, że inwestor będzie rozwijał uciążliwą dla niego działalność, nie może ograniczać prawa właściciela do zagospodarowania własnego terenu w zakresie określonym przez prawo i zasady współżycia społecznego. Weryfikacji rzeczywistego oddziaływania zrealizowanego przedsięwzięcia na środowisko służyć ma instytucja analizy porealizacyjnej, o której mowa w art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy i w niniejszym postępowaniu obowiązek jej sporządzenia przez inwestora nałożył RDOS w L. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017r. Jak wynika z samej treści art. 83 tej ustawy, w analizie porealizacyjnej dokonuje się porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności ustaleń dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia. Z przepisu tego wynika zresztą również i to, że dla wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania nie jest konieczne, aby rzeczywiste, faktyczne oddziaływanie danego przedsięwzięcia na środowisko było z góry znane, chodzi raczej o rozpoznanie wszystkich prognozowanych skutków. Poza własnymi dowolnymi i nieweryfikowalnymi twierdzeniami organ I instancji nie przedstawił też konkretnych dowodów z których wynikałoby, że planowane przedsięwzięcie spowoduje realne, obiektywnie negatywne skutki w zakresie pogorszenia zdrowia mieszkańców lub pogorszenia warunków życia. Ogólnikowa subiektywna ocena jest niewystarczająca, zwłaszcza że rozstrzygając sprawę w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia organy nie mogą brać pod uwagę faktów, które ewentualnie zaistnieją w przyszłości, nawet, jeżeli możliwość zmiany tego stanu wynika z zapisów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Odnosząc się do drugiej wskazanej przez organ I instancji przesłanki odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań a związanej z niezachowaniem przez inwestora wymogów ustawy o nawozach i nawożeniu Kolegium stwierdziło, że na początkowym etapie procesu inwestycyjnego, w którym podejmowana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia inwestor nie ma obowiązku przedstawienia umów z odbiorcami gnojowicy, natomiast obowiązki nałożone na dany podmiot przepisami ustawy jest on zobligowany przestrzegać bez konieczności ich konkretyzacji w decyzji zwłaszcza, że przywoływana przez organ 1 instancji ustawa z dnia 10 lipca 2007r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2017, poz. 668 z późn. zm.) nie wymaga wydania w tym zakresie jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w formie decyzji. Zgodnie z wymogami art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 10 lipca 2007r. nawozy naturalne mogą być zbywane do bezpośredniego rolniczego wykorzystania wyłącznie na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej pod rygorem nieważności, którą strony przechowują co najmniej przez 3 lat od dnia jej wygaśnięcia. Zdaniem Kolegium ze stanowiska organu zawartego w uzasadnieniu decyzji nie wynika w oparciu, o jakie ustalenia faktyczne i prawne uznał on, że w sprawie występują kwestie wątpliwe. Zebrany materiał dowodowy oraz ustalenia organu wynikające z uzasadnienia badanej decyzji wskazują, że organ 1 instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego w sposób właściwy i nie rozpoznał sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący a tym samym dopuścił się uchybienia regulacjom art. 8, art. 11, art. 28 art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. a także art. 61 § 1 i 67 § kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wspólnota Mieszkaniowa budynku numer [...] we wsi W. zarzuciła Kolegium uchylenie się od merytorycznego rozpoznania sprawy. Odnosząc się do zarzutu, iż do protokołu rozprawy administracyjnej nie zostało dołączone pismo WIOŚ, co jakoby uniemożliwiało Kolegium przedsięwzięcie kontroli danej decyzji skarżąca stwierdziła, że przedmiotowe pismo można było pozyskać chociażby od wskazywanego w przedmiotowej decyzji radnego M. S., wystarczyło tylko dokonać stosownego wystąpienia. Niezrozumiale jest, dlaczego z tak trywialnej przyczyny konieczne jest powtarzanie przedmiotowego postępowania pierwszoinstancyjnego. W mniemaniu skarżącej wszelkie stawiane przez Kolegium organowi I stopnia zarzuty można by usunąć poprzez przeprowadzenie stosownej rozprawy administracyjnej na etapie odwoławczym - czego nie zakazuje żaden przepis, ani ku czemu nie wymaga inicjatywy ze strony uczestników postępowania. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoją dotychczasową argumentację i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Nie można odmówić racji Kolegium, które wskazuje na konieczność zastosowania w sprawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r. poz. 1405 ze zmianami ) o treści wprowadzonej ustawą z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne ( Dz. U z 2017r. poz. 1566 ), które to zmiany weszły w życie z dniem 1 stycznia 2018r. Art. 545 ust.1 tej ustawy ( w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygania przez organ Ii instancji ) stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanych na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz decyzji, przed wydaniem których przeprowadza się ponowną ocenę oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy niniejszej ustawy oraz ustawy zmienianej art. 509 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Wynika z tego, że przepisy ustawy z dnia 3 października 2008r. w brzmieniu nadanym ustawą prawo wodne, zgodnie z jej art. 274 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018r. Nie ulega wątpliwości, że organ odwoławczy jest zobowiązany uwzględnić zmiany stanu prawnego i faktycznego. Należy jednak zauważyć, że dla zastosowania art. 138 § 2 kpa niezbędne jest wykazanie, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Konsekwentnie, jeśli organ uznaje, że w sprawie mają zastosowanie nowe przepisy prawa materialnego powinien je wskazać. Trzeba podkreślić, że kontrola sądu dotycząca decyzji kasacyjnej o jakiej stanowi art. 138 §2 kpa zgodnie z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2017r. poz. 1369 ) ogranicza się jedynie do oceny istnienia przesłanek do wydania decyzji w tym trybie. Prawdą jest, że w art. 74 ust.3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zdefiniowano strony postępowania, za które uważa się wnioskodawcę oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się: 1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie; 2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska; 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Wskazując na konieczność ustalenia stron postępowania na podstawie tych kryteriów Kolegium nie podało jednak, czy ustalenie stron postępowania przez organ I instancji na podstawie art. 28 kpa było wadliwe. Tym bardziej, że samo wskazało na dotychczasowe orzecznictwo, w którym za strony postępowania w sprawach środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia poza wnioskodawcą uważano podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, a także inne podmioty, których nieruchomości mieściły się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia. Zdaniem Kolegium Wójt nie tylko nie ustalił prawidłowo stron, ale z materiału dowodowego nie wynika, kto i z jakiego powodu posiada status strony postępowania. Przy tak skonstruowanym zarzucie należało jednak podać, na czym konkretnie wadliwość ta miałaby polegać. Skoro z decyzji organu I instancji wynika, że zastosowano art. 49 kpa, w myśl którego strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tym przypadku art. 74 ust. 3 pkt.2 ustawy, organ odwoławczy powinien sam ustalić strony postępowania, a nie ograniczać się jedynie do stwierdzenia, że nie jest w stanie skontrolować ustaleń organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji Kolegium wnika, że organ I instancji powinien uwzględnić, że zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 3 i 3a ustawy załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinna być poświadczona przez właściwy organ kopia mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej przewidywany obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie a także mapa w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wraz z zapisem mapy w formie elektronicznej. Załącznikiem jest także, wypis z rejestru gruntów lub inny dokument, wydany przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, pozwalający na ustalenie stron postępowania, zawierający co najmniej numer działki ewidencyjnej oraz, o ile zostały ujawnione, numer jej księgi wieczystej, imię i nazwisko albo nazwę oraz adres podmiotu ewidencyjnego, obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie.. Jednak w aktach znajduje się fragment mapy ewidencyjnej w skali 1:5000 z zakreślonym terenem inwestycji i obszarem " poza którym nie nastąpi oddziaływanie ponadnormatywne przedsięwzięcia" oraz wypis z wykazu działek i wykazu podmiotów z dnia 4 grudnia 2016r. Kolegium w ogóle nie odniosło się do tych dokumentów. Jeśli jednak powzięło wątpliwości czy są wystarczające, powinno przede wszystkim zlecić organowi I instancji uzyskanie dodatkowych materiałów, pozwalających na ocenę prawidłowości ustalenia stron. Warto przy tym zauważyć, że mimo obiekcji co do ilości stron postępowania, procedurę określoną w art. 49 kpa zastosowało także samo Kolegium. Nieuzasadniony jest także zarzut niezachowania przez organ I instancji dołączenia do akt sprawy dokumentów potwierdzających umieszczenie informacji o prowadzonym postępowaniu na stronach internetowych. Bez większych komplikacji wada ta mogła zostać usunięta przez Kolegium w trybie art. 136 §1 kpa. W tym samym trybie organ mógł uzyskać pismo o którym mowa w skardze, a które nie zostało dołączone do protokołu z rozprawy administracyjnej, jaka miała miejsce [...] października 2017r. Rzeczywiście natomiast, jak wskazało Kolegium, sam protokół został sporządzony z naruszeniem art. 68 kpa. W świetle art. 138 § 2 kpa nie mogło to jednak stanowić podstawy do uchylenia decyzji, jeśli zważyć, że w przepisie tym chodzi o okoliczności mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W świetle art. 36 ustawy przeprowadzenie rozprawy nie tylko nie jest obligatoryjne, ale z treści samej rozprawy wnosić należy, że jej zasadniczą kwestią były obawy mieszkańców wsi W. związane z realizacją inwestycji. Ta zaś kwestia została poddana ocenie organu I instancji, który uznał, że inwestycja doprowadzi do znacznego pogorszenia warunków życia mieszkańców i na tej podstawie odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla jej realizacji. Co więcej również Kolegium odniosło się do tego zagadnienia wskazując z kolei, że nie stanowią przeszkody w wydaniu przedmiotowej decyzji względy słusznościowe, interesy faktyczne protestujących mieszkańców, wsi W. i ich przekonanie o zmniejszeniu wartości nieruchomości, a także subiektywnie pojmowane zwiększenie uciążliwości warunków w jakich obecnie mieszkają. Nie wiadomo zatem, jaki wpływ na rozpatrzenie sprawy była wadliwość samej rozprawy. Trzeba także zauważyć, że Kolegium dysponowało już raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nie było zatem przeszkód do jego samodzielnej analizy, także w kontekście uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska i Państwowym Inspektorem Sanitarnym, zamiast zarzucania organowi I instancji lakoniczność jego oceny z której nie wynika, czy spełnia wymagania określone w art. 66 ust.1 ustawy. Nie można także zgodzić się z organem odwoławczym, według którego uzasadnieniem dla decyzji kasacyjnej była deklaracja zmniejszenia przez inwestora skali rozbudowy fermy z [...] DJP do [...] DJP, co faktycznie oznaczało zmniejszenie pogłowia zwierząt z [...] do [...] sztuk. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U z 2016r. poz. 71) do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza). Nawet zatem zmniejszenie obsady zwierząt nie zwalniało inwestora od sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Bez wątpienia sporządzony w sprawie raport dotyczy zwiększenia stanu hodowli o [...] DJP, do łącznej liczby [...] DJP, jeśli zatem Kolegium miało wątpliwości, czy zmiana tej wielkości będzie miała wpływ na treść wniosków płynących z raportu, mogło również w tym przypadku wykorzystać możliwości jakie dawał art. 136 kpa. i zlecić organowi I instancji uzupełnienie raportu. Trzeba natomiast zauważyć, że Kolegium zupełnie nie odniosło się do kluczowej kwestii, jaką jest zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy, o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018r., właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla inwestycji realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących, dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej realizowanej na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych oraz dla inwestycji w zakresie infrastruktury dostępowej realizowanych na podstawie ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o inwestycjach w zakresie budowy drogi wodnej łączącej Z. W. z Z. G.. W literaturze podnosi się, że stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (por. K. Gruszecki, Komentarz do art. 80 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko LEX 2013). Stanowisko to jest akceptowane także w orzecznictwie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2014r. II OSK 2546/12 opubl. w Legalis ). W razie kolizji charakteru przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez znaczenia, co oczywiste, pozostawałoby także uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz opinia organu inspekcji sanitarnej (art. 77 ust. 1 ), na które zwracano uwagę w zaskarżonej decyzji. Kolegium całkowicie pominęło konieczność odpowiedniego zbadania tej okoliczności. Tymczasem z akt sprawy nie sposób wywieść, jakie jest właściwie przeznaczenie terenu na którym ma być realizowana inwestycja. Nie można przy tym przyjąć, jak zrobił to Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, że kwestia ta jest bez znaczenia, skoro dotyczy rozbudowy już istniejącej fermy. Według pisma Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2016r. działka [...] objęta jest uchwałą Nr XXXV/346/2001 Rady Gminy Biała Podlaska z dnia 28 czerwca 2001r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Biała Podlaska obejmującego teren miejscowości W.. Według jej części graficznej działka znajduje się na obszarze o symbolu [...], co oznacza, że podlega ochronie konserwatorskiej w granicach określonych na rysunku planu. Wójt nie przedstawił żadnego innego przeznaczenia działki. W ten sam sposób przeznaczenie działki zostało opisane w raporcie. Z powołanego pisma w żaden sposób nie wynika możliwość realizacji tego rodzaju inwestycji. Warto zauważyć, ze wątpliwość co do zapisu planu zgłosił także Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w piśmie z dnia 9 marca 2017r., adresowanym do Wójta Gminy B. P.. Odpowiedzią były wyjaśnienia zawarte w piśmie podmiotu sporządzającego raport, a sprowadzające się do stwierdzenia, że inwestor będzie zobowiązany do uzyskania zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków przed wystąpieniem z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Ustalenie, czy wspomniana zgodność ma istotnie miejsce pozwoli w dalszej kolejności na badanie innych kwestii wskazanych w decyzji Kolegium, także w zakresie badania prawidłowości raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia. Z tych względów na podstawie art. 151a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2017r. poz. 1369 ) należało uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 wspomnianej ustawy oraz § 14 ust.1 pkt.1 lit.c ) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz. U z 2015r. poz. 1800 ze zmianami ).