II SA/Lu 191/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 maja 2008 r. sprawy ze skargi K. i M. małżonków O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia 11 stycznia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 9 października 2007 r., odmawiającą określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji gazu LPG o zbiornik paliw konwencjonalnych V-40m3, wiaty oraz zespołu urządzeń do oczyszczania wód deszczowych na działce nr ewid. 376 w miejscowości H. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że organ pierwszej instancji odmawiając decyzją z dnia 9 października 2007 r. określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację wnioskowanej inwestycji wskazał, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy dopuszcza na działce nr 376 w H. lokalizację jedynie stacji gazu LPG, a nie pozwala na rozbudowę stacji o zbiorniki paliw konwencjonalnych. Kolegium utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podkreśliło, iż stwierdzenie przez organ pierwszej instancji sprzeczności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z zapisami planu miejscowego pozwalało na odstąpienie od przeprowadzania w ramach niniejszego postępowania wpadkowego postępowania opiniodawczo-uzgodnieniowego. Organ odwoławczy stwierdził, że obszar objęty postępowaniem o udzielenie środowiskowych uwarunkowań, tj. działka nr 376 w H., w świetle zapisów planu miejscowego stanowi teren oznaczony symbolem UCm,KS, czyli teren usług komercyjnych z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej oraz teren urządzeń obsługi komunikacyjnej. Na obszarze tym przewidziano lokalizację zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej i usług nieuciążliwych w północnej części terenu. Plan dopuszcza również lokalizację stacji paliw gazowych w południowej części terenu, precyzując, że jej obsługa komunikacyjna winna odbywać się poprzez jeden zjazd od strony drogi wojewódzkiej nr 808, pełniący funkcję wjazdu i wyjazdu. Tym samym zdaniem Kolegium, prawidłowe było stanowisko organu pierwszej instancji, co do sprzeczności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z zapisami planu miejscowego. Również organy opiniodawcze, co podniosło Kolegium, uzgadniając projekt aktualnie obowiązującego planu miejscowego, wskazywały na zagrożenia środowiska przyrodniczego wynikające z lokalizacji na tym obszarze samej tylko stacji tankowania gazu. Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnieśli K. i M. O., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący podnieśli, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zabrania lokalizacji stacji paliw płynnych, a w części ustaleń szczegółowych nie zawiera ustaleń jasnych, klarownych i wyczerpujących w tym zakresie. Ustalenia szczegółowe planu zdaniem skarżących pozostają w sprzeczności z pozostałymi zapisami planu, w których nie zabrania się lokalizacji stacji paliw płynnych. Ustalenia szczegółowe planu zawarte w § 13 pkt 1 uwzględniają teren usług obsługi komunikacji, w skład których wchodzą z pewnością stacje paliw płynnych. W tej sytuacji Kolegium badając treść zapisów planu, które są sprzeczne z przepisami gminnymi, winne było dokonać wykładni tego aktu na korzyść obywateli. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego. Postępowanie w sprawie niniejszej wszczęte zostało na skutek wniosku inwestorów o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na rozbudowie stacji gazu LPG o zbiornik paliw konwencjonalnych V=40 m3, wiatę i zespól urządzeń oczyszczania wód deszczowych na działce o numerze ewidencyjnym 376 w H. Postępowanie w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia uregulowane jest w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (od dnia 15 lutego 2008 r. obowiązuje tekst jednolity, ogłoszony w Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150; w dacie wydawania zaskarżonej decyzji obowiązywał tekst jednolity ogłoszony w Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zmianami), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". W myśl przepisu art. 46 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy oraz przedsięwzięcia nie zaliczonego do tej kategorii, ale mogącego znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej w skrócie "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Przez "przedsięwzięcie" nakazuje ustawa rozumieć zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, wymagającą decyzji, wymienionych w art. 46 ust. 4 pkt 2-9, czyli m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego i decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. 4a, w szczególności zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (art. 46 ust. 2 ustawy). W myśl przepisu art. 56 ust. 1 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana jest po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z treści tego przepisu wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że stwierdzenie sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego uniemożliwia wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się zatem jednolicie, że badanie zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dokonywane być powinno na pierwszym etapie postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Od oceny zgodności inwestycji z planem zależeć bowiem będzie dalszy tok postępowania. Stwierdzenie sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z planem miejscowym zbędnym czyni przeprowadzanie postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, określonego w art. 47 ustawy, nie jest także konieczne dokonywanie uzgodnień, o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy. Nie ma także w takiej sytuacji podstaw do wydawania postanowienia dotyczącego obowiązku sporządzenia raportu dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co do których obowiązek sporządzenia raportu nie jest wymagany, ale może być nałożony na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy. Z prawidłowych ustaleń organów administracji wynika, że rozbudowa stacji gazu LPG o zbiornik paliw konwencjonalnych o pojemności 40m3, wiatę oraz zespół urządzeń do oczyszczania wód deszczowych na działce nr ewid. 376 w miejscowości H. jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy, uchwalonym w dniu 29 marca 2004 r. (uchwała Rady Gminy Nr XI/62/2004, ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego Nr 95, poz. 1572). Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, iż postanowienia planu są niejasne i nieprecyzyjne, powinny być w związku z tym interpretowane na korzyść inwestorów. Powoływane przez skarżących postanowienia zawarte na stronie 33 i 34 planu to zawarte w rozdziale III "Ogólne zasady i warunki zagospodarowania terenów według rodzaju przeznaczenia" (§ 12 planu). W pkt V.1 powołanego § 12 zatytułowanym "Usługi" wskazano zasady obowiązujące na terenach oznaczonych symbolem UP UC, a w pkt VI.3 zatytułowanym "Tereny urządzeń obsługi komunikacji (KS)" ustalono zasady zagospodarowania terenów oznaczonych symbolem KS. Z treści tych postanowień wynika jednak, że są to zasady ogólne, obowiązujące dla wszystkich terenów oznaczonych wskazanymi w nich symbolami. W rozdziale IV, zatytułowanym "Ustalenia szczegółowe" zawarto natomiast ustalenia szczegółowe dla terenów oznaczonych symbolem 1UCm, KS w miejscowości H. Ustaleń tych nie można więc pomijać przy ocenie zgodności inwestycji z postanowieniami planu. Stosownie bowiem do § 14 ust. 1 planu, podstawą określenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego jest suma ustaleń odnoszących się do danego terenu w zakresie określonym zarówno w ustaleniach dotyczących zasad ochrony przyrodniczej i kulturowej, zawartych w rozdziale II, jaki w ustaleniach dotyczących przeznaczenia terenów, zawartych w rozdziale III i IV. Jest poza sporem, że część działki inwestorów o numerze 376 w H. oznaczona jest w planie miejscowym symbolami 1UCm, KS. Do części tej odnoszą się zatem ustalenia szczegółowe, zawarte w rozdziale IV. W § 13 rozdziału IV wskazano szczegółowe zasady lokalizacji zabudowy, usług oraz urządzeń obsługi komunikacyjnej dla terenu działki inwestorów o powierzchni ok. 0,40 ha. Z ustaleń tych wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza budowy stacji paliw płynnych na działce inwestorów, położonej w H., oznaczonej numerem 376. W ustaleniach szczegółowych przewidziano jedynie lokalizację stacji paliw gazowych w południowej części terenu (punkt 2 ustaleń). Szczegółowo określona została także obsługa komunikacyjna tej stacji. Postanowienia ustaleń szczegółowych są w tym zakresie jednoznaczne i ich interpretacja, wbrew temu co twierdzą skarżący, nie nasuwa trudności. Należy ponadto zauważyć, że jak wynika z dołączonych przez organ pierwszej instancji materiałów planistycznych, przed uchwaleniem planu rozważano możliwość lokalizacji na działce skarżących stacji paliw płynnych, lokalizacja ta została jednak zakwestionowana w toku uzgodnień, co spowodowało konieczność zmiany projektu planu przez przeznaczenie części terenu wyłącznie na stację paliw gazowych. Prawidłowe jest zatem stanowisko organów administracji, że z planu miejscowego wynika zakaz lokalizowania na działce skarżących stacji paliw płynnych, co oznacza tym samym niedopuszczalność rozbudowy istniejącej stacji gazu LPG o zbiornik paliw płynnych w sposób wskazany we wniosku. Trafnie także zwraca uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że zgodnie z przepisem art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zmianami) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i jako taki zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze jego obowiązywania. Organy administracji mają więc obowiązek respektowania postanowień planu przy wydawaniu decyzji. Podzielić należy także stanowisko Kolegium, że stwierdzenie przez organ pierwszej instancji sprzeczności lokalizacji planowanej inwestycji z planem dawało temu organowi prawo odstąpienia od przeprowadzenia w ramach postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań postępowania opiniodawczo –uzgodnieniowego. Stwierdzenie sprzeczności inwestycji z planem miejscowym uczyniło zbędnym przeprowadzanie postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie było także konieczne dokonywanie uzgodnień, wymaganych przed wydaniem decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania. Wobec stwierdzenia niedopuszczalności lokalizacji inwestycji na działce inwestorów oznaczonej numerem 376, organ obowiązany był bowiem do wydania decyzji odmownej. Uzgodnień wymaga natomiast projekt decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania. Należy również zauważyć, że w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zmianami), wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 51 ust. 8 ustawy, budowa stacji paliw płynnych (rozbudowa istniejącej stacji gazu o zbiornik paliw płynnych) nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, wymagającym obowiązkowego sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (§ 2 rozporządzenia). Nie jest więc zasadny zarzut skarżących, że sporządzenie raportu było obligatoryjne. Obowiązek sporządzenia raportu mógłby być jednak nałożony na podstawie art. 51 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 2 ustawy i § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia. Wobec jednak stwierdzenia sprzeczności przedsięwzięcia z planem miejscowym nie było podstaw do wydawania postanowienia dotyczącego obowiązku sporządzenia raportu, o którym mowa w art. 51 ust. 2 ustawy. Bezpodstawny jest w związku z powyższym zarzut naruszenia przepisów art. 7, 77 i 80 k.p.a. oraz przepisów ustawy, dotyczących sporządzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która to ocena była zdaniem skarżących w rozpoznawanej sprawie obligatoryjna i niezależna od oceny zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organy administracji przeprowadziły w rozpoznawanej sprawie postępowanie wyjaśniające zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy w oparciu o normy prawa materialnego – ustawy Prawo ochrony środowiska. Wyjaśnione zostały wszystkie okoliczności niezbędne do oceny dopuszczalności wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.). Przepisy tego rozporządzenia nie miały w sprawie w ogóle zastosowania, dotyczą one bowiem warunków, jakie spełniać muszą stacje paliw na etapie ich budowy, czyli dalszym etapie procesu inwestycyjno-budowlanego. W sprawie nie miały także zastosowania przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zmianami), nie regulują one bowiem postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Zaskarżona decyzja jest zatem zgodna z prawem. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).