II SA/Lu 194/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i Z. K. na postępowanie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Zarządzeniem z dnia 26 marca 2008 r. M. i Z. małż. K. zostali wezwani do sprecyzowania złożonej do Sądu skargi z dnia 6 lutego 2008 r. poprzez wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. W odpowiedzi skarżący wyjaśnili, że skarga ich nie dotyczy żadnej decyzji lub postanowienia, lecz jest skargą na postępowanie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożoną w trybie art. 227 k.p.a. W związku z tym organ bezprawnie przesłał ich skargę do Sądu, który nie jest właściwy do jej rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie rozważań należy wskazać, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 za zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie w przywołanym przepisie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W rozpatrywanej sprawie zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było to, czy sprawa wszczęta przed sądem administracyjnym pismem z dnia 6 lutego 2008 r., nazwanym "skarga" i skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, ma charakter sprawy sądowoadministracyjnej czy też nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, zarówno analiza treści skargi jak również wyjaśnienia strony skarżącej prowadzą do wniosku, że nie stanowi ono skargi na żadną z form działania organu administracji publicznej wskazanych w pkt 1-8 art. 3 p.p.s.a., lecz jest skargą wniesiona w trybie art. 227 k.p.a. W związku z tym należy wyjaśnić, że skarga, o której mowa w art. 227 k.p.a., nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w przywołanej ustawie p.p.s.a. Pierwsza z tych "skarg" jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego albo też nie mogą stanowić podstawy wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia skargi. Natomiast skargi, o których mowa w ustawie p.p.s.a są sformalizowanym środkiem sądowej kontroli przede wszystkim decyzji administracyjnych z punktu widzenia ich zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje skargi na decyzje i inne akty administracyjne, nie rozpatruje natomiast skarg na nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a., a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a.). Odniesienia również wymaga zarzut bezpodstawnego przesłania skargi do Sądu przez organ administracji publicznej. W tym kontekście zauważyć należy, że to sami skarżący skierowali bezpośrednio do Sądu skargę z dnia 6 lutego 2008 r., a więc z naruszeniem art. 54 p.p.s.a., który stanowi, że skargę do sądu wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W związku z tym Sąd był zobligowany do przekazania skargi organowi, którego obowiązkiem było zwrócenie skargi do sądu wraz ze sporządzoną odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Organ administracji publicznej nie ma żadnych kompetencji w zakresie ustalania czego dotyczy skarga. Adresatem skargi jest Sąd i wyłącznie on jest kompetentny do ustalania przedmiotu złożonej skargi. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.