II SA/Lu 195/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 października 2009 r. sprawy ze skargi S. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Ostateczną decyzją z dnia 12 października 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nakazał S. B. usunąć stwierdzone nieprawidłowości dotyczące stanu technicznego budynku gospodarczo – inwentarskiego położonego na działce nr [...] w miejscowości M., gmina G. poprzez bezzwłoczne trwałe wygrodzenie terenu wzdłuż ściany zachodniej i północnej ogrodzeniem o poziomych barierach, bezzwłoczne wywieszenie tablic ostrzegawczych o stanie zagrożenia bezpieczeństwa oraz – w terminie do 15 maja 2005 r. – zlikwidowanie ubytków muru w ścianach tego budynku. W związku z tym, iż S. B. nie wykonała nałożonych przedmiotową decyzją obowiązków, w dniu 19 lipca 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wszczął przeciwko niej postępowanie egzekucyjne. Z uwagi na uchylanie się przez S. B. od wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym z dnia 19 lipca 2005 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. postanowieniem z dnia 8 listopada 2005 r. nałożył na zobowiązaną grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 1000 zł. Wobec nieuiszczenia przez S. B. nałożonej powyższym postanowieniem grzywny, Powiatowy Inspektor Nadzory Budowlanego w L. skierował tytuł wykonawczy do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. jako organu właściwego w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych. W dniu 30 lipca 2008 r. S. B. zgłosiła zarzut w sprawie postępowania egzekucyjnego, podnosząc, iż egzekucja w niniejszej sprawie prowadzona jest przez niewłaściwy organ. W związku z tym zarzutem Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. jako wierzyciela o zajęcie stanowiska. Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2009 r., wydanym w trybie art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. uznał zarzut S. B. za nieuzasadniony. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2009 r., wydanym po rozpatrzeniu zażalenia S. B., L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 25 lutego 2009 r., podnosząc, iż umocowanie do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie nałożonego na S. B. obowiązku o charakterze niepieniężnym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. wynika z art. 20 § 1 pkt 4 w związku z art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś skierowanie przez ten organ tytułu wykonawczego dotyczącego egzekucji grzywny w celu przymuszenia do właściwego naczelnika urzędu skarbowego przewiduje art. 122 § 2 pkt 1 cytowanej ustawy. Zdaniem organu odwoławczego, podnoszone przez S. B. argumenty odnośnie do prowadzenia egzekucji przez sąd z udziałem komornika dotyczą ustalenia spornej granicy i są przedmiotem innego postępowania, a zatem nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia zarzutów wniesionych w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym. Skargę na powyższe postanowienie wniosła S. B., wskazując, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. nie jest organem właściwym w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Egzekucja administracyjna w niniejszej sprawie prowadzona jest z zachowaniem wszelkich reguł postępowania egzekucyjnego w administracji określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa", w tym z zachowaniem przepisów o właściwości organów. Okolicznością bezsporną jest, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 12 października 2004 r., mocą której S. B. została zobowiązana do usunięcia nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego budynku gospodarczo – inwentarskiego położonego na działce nr [...] w miejscowości Mętów stała się ostateczna w dniu 2 listopada 2004 r. (k. 2 i k. 5 akt organu I instancji). W tym też dniu nałożone w jej treści obowiązki stały się wymagalne. W myśl art. 6 § 1 ustawy, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych, przy czym, zgodnie z art. 1a pkt 13 ustawy, wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Skoro Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., wydając w dniu 12 października 2004 r. decyzję nakładającą na S. B. określone obowiązki, działał z urzędu, ma uprawnienie do żądania wykonania tych obowiązków w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, a zatem jest wierzycielem w rozumieniu powołanego przepisu. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż skarżąca uchylała się od wykonania nałożonych na nią przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. obowiązków, które, zgodnie z sentencją decyzji z dnia 12 października 2004 r., powinny były zostać wykonane bezzwłocznie, z wyjątkiem obowiązku zlikwidowania ubytków muru w ścianach budynku, który należało wykonać w terminie do 15 maja 2005 r. W związku z tym, zgodnie z art. 6 § 1 ustawy, zasadne było podjęcie wobec niej czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, którego Sąd nie podzielił, iż postępowanie egzekucyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów o właściwości, wskazać należy, iż organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest, w myśl art. 20 § 1 pkt 4 ustawy, kierownik powiatowej służby, inspekcji lub straży w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydawanych w zakresie swojej właściwości decyzji i postanowień. Skoro zatem obowiązki o charakterze niepieniężnym zostały nałożone na S. B. decyzją wydaną przez powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, jest on również organem właściwym w zakresie egzekucji administracyjnej tych obowiązków. Z kolei właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym w sprawach dotyczących nieruchomości oraz obiektów budowlanych określa art. 22 § 5 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym, właściwość tę ustala się według miejsca położenia tej nieruchomości lub obiektu budowlanego. W związku z tym, iż obiekt budowlany, którego dotyczy decyzja z dnia 12 października 2004 r., położony jest na terenie powiatu lubelskiego, organem właściwym rzeczowo i miejscowo do przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie egzekucji obowiązków niepieniężnych nałożonych tą decyzją jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. Bezzasadny jest również zarzut S. B. dotyczący prowadzenia przez niewłaściwy organ egzekucji grzywny w celu przymuszenia, nałożonej na nią przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z powodu uchylania się od wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym z dnia 19 lipca 2005 r. W myśl art. 122 § 2 ustawy, postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia powinno zawierać wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Z uwagi na to, iż skarżąca nie uiściła grzywny w oznaczonym w postanowieniu z dnia 8 listopada 2005 r. terminie, zgodnie z powołanym przepisem, w celu jej ściągnięcia został zastosowany tryb egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Stosownie do treści art. 19 § 1 ustawy, organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, z zastrzeżeniem § 2-8 tego przepisu, jest naczelnik urzędu skarbowego. Natomiast, w myśl art. 22 § 2 ustawy, właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy § 2 – 8 art. 19 ustawy, zaś zobowiązana – S. B. ma miejsce zamieszkania w miejscowości M. położonej na terenie gminy G., organem właściwym do przeprowadzenia przeciwko niej egzekucji administracyjnej należności pieniężnej – grzywny w celu przymuszenia jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. W myśl przepisu art. 34 § 1 ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 ustawy organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Skarżąca zgłosiła zarzuty Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w L. jako organowi prowadzącemu egzekucję należności pieniężnych (grzywny w celu przymuszenia). Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. jako wierzyciela o zajęcie stanowiska. Zatem zaskarżone postanowienie, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 13 stycznia 2009 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ, wydane w trybie art. 34 ustawy, nie narusza przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Mając na uwadze powyższe, za bezpodstawne uznać należy stanowisko skarżącej, iż postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie powinno być prowadzone przez Komornika Sądowego Rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w L. i podzielić pogląd organu odwoławczego, iż podnoszone przez S. B. argumenty odnoszące się do prowadzenia egzekucji dotyczącej ustalenia spornej granicy są przedmiotem innego postępowania i nie mogą stanowić podstawy uwzględnienia zarzutów wniesionych w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym. Brak zatem podstaw do uwzględnienia skargi. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji.