II SA/Lu 197/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki C. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłaty planistycznej - w zakresie wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze – po rozpatrzeniu odwołania Spółki C. z o.o. w W. od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta z dnia [...] r. znak: [...], ustalającej dla skarżącej Spółki - jako zbywcy nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid. [...] położonej w L. przy ul. [...] i ul. [...], opłatę planistyczną w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości ww. nieruchomości spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 1 sentencji decyzji) oraz określającej 14-dniowy termin na uregulowanie przedmiotowej opłaty (pkt 2 sentencji decyzji) – uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w pkt 2, zaś w pozostałej części decyzję tę pozostawiło bez zmian. Spółka C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję ostateczną. W skardze, obok zarzutów kwestionujących legalność zaskarżonej decyzji, Spółka zawarła również wniosek o wstrzymanie jej wykonania, kierując go - w pierwszej kolejności - do organu administracji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w razie nieuwzględnienia tego żądania przez organ - do Sądu na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy. Uzasadniając przedmiotowy wniosek Spółka wskazała, że "w okolicznościach niniejszej sprawy wymierzenie skarżącemu opłaty planistycznej mogłoby skutkować powstaniem znacznej szkody o trudnych do odwrócenia konsekwencjach". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest tymczasową formą zabezpieczenia interesów strony. W związku z tym, to w interesie strony leży wykazanie, że wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zostało wykazane, iż zachodzi którakolwiek z przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem zauważyć, że strona skarżąca przedmiotowy wniosek uzasadniała w istocie wyłącznie zarzutami co do legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, zaś w żaden sposób nie poparła go argumentami wskazującymi na realne wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie sposób w tej sytuacji uznać, że stronie skarżącej grozi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w razie wykonania zaskarżonego aktu, skoro sama skarżąca żadnego takiego zagrożenia nie określiła. Trudno również przyjąć, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wywołać trudne do odwrócenia skutki, skoro ustalona tą decyzją opłata planistyczna podlegać będzie zwrotowi w razie wydania przez Sąd korzystnego dla Spółki rozstrzygnięcia, co z kolei będzie prowadzić do bezpośredniego przywrócenia stanu poprzedniego. Podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogły natomiast stanowić zarzuty co do jej legalności, albowiem argumenty te mogą stać się przedmiotem oceny Sądu dopiero na etapie rozpoznania skargi. Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.