II SA/Lu 198/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. i J. J. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 25 lutego 2025 r., znak: IF-I.7821.34.2024.HP w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odrzucić skargę K. J.. K. J. i J. J. (dalej także jako: skarżący) wnieśli skargę na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 25 lutego 2025 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. K. J. ustanowił w sprawie pełnomocnikiem swojego syna – J. J. (k. 31). Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 kwietnia 2025 r. K. J. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu pod rygorem odrzucenia skargi (k. 16). Odpis zarządzenia doręczono jego pełnomocnikowi – J. J. w dniu 22 kwietnia 2025 r. (k. 28). Ponadto zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 kwietnia 2025 r. J. J. również został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości [...] zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu pod rygorem odrzucenia skargi (k. 17). Odpis zarządzenia odebrał w dniu 22 kwietnia 2025 r. (k. 28). W dniu 29 kwietnia 2025 r. (data obciążenia rachunku) J. J. zapłacił tytułem wpisu od skargi 500 zł (k. 33). Natomiast skarżący K. J. nie uzupełnił braków formalnych skargi w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga K. J. podlega odrzuceniu ze względu na to, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w terminie, pomimo prawidłowego wezwania Sądu. W świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W świetle § 3 cytowanego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zgodnie z treścią art. 214 § 2 p.p.s.a. pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Zasada wynikająca z art. 214 § 2 zd. 1 p.p.s.a., dotycząca wnoszenia przez kilka osób pisma podlegającego jednej opłacie, ma zastosowanie wyłącznie w przypadku współuczestnictwa materialnego, tj. wówczas, gdy dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne. Strony są wówczas wzywane do uiszczenia wpisu solidarnie. Nie można mówić o wspólnych uprawnieniach skarżących w rozumieniu art. 214 § 2 p.p.s.a., jeżeli ich źródłem są prawa przysługujące do odrębnych działek gruntu (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OZ 94/14). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, albowiem skarżący są właścicielami odrębnych działek tj. J. J. jest właścicielem działek (przed podziałem): dz. nr ewid.[...] i [...] oraz współwłaścicielem (wraz z A. J.) dz. nr ewid.[...], [...] i [...]; zaś K. J. jest współwłaścicielem (wraz z T. J.) dz. nr ewid.[...] W związku z powyższym każdy ze skarżących był zobowiązany uiścić wpis – po 500 zł. Wezwanie dla K. J. do uiszczenia wpisu doręczono prawidłowo jego pełnomocnikowi wraz z właściwym pouczeniem w dniu 22 kwietnia 2025 r., zatem siedmiodniowy termin na uiszczenie wpisu upłynął bezskutecznie wraz z końcem dnia 29 kwietnia 2025 r. Wobec powyższego, skarga K. J. podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a.