II SA/Lu 20/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie po rozpoznaniu odwołania A.P. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w O. L. z dnia [...] o odmowie przyznania jej zasiłku okresowego. Organy obu instancji ustaliły zgodnie, że A. P. samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe oraz legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydanym na okres do 1 września 2012r., co stanowi przesłankę przyznania zasiłku okresowego zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Ze względu na to, że jej miesięczny dochód /renta w kwocie 591,34 zł/ jest wyższy od ustawowego kryterium dochodowego wynoszącego 477 zł, zasiłek taki nie może być jednak przyznany. A. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, domagając się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie, jako niesprawiedliwej i krzywdzącej. Wyjaśniła, że całą kwotę renty przeznacza na opłacenie niezbędnych rachunków i zakup koniecznych leków, które ze względu na długotrwałą chorobę (jest po dwóch zawałach i ma złamany kręgosłup) musi przyjmować do końca życia. Wskazała, że nie ma możliwości uzyskania dodatkowych pieniędzy, dlatego niezbędna jest jej pomoc społeczna. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Jej przedmiotem jest zasiłek okresowy, który przysługuje m.in. osobie samotnie gospodarującej, w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego, jeżeli dochód tej osoby jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. (art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej, Dz.U. z 2004r., Nr 64, poz.593 ze zm.) Przyznanie zasiłku okresowego nie jest pozostawione uznaniu organu administracji, a jest uzależnione od dwóch przesłanek: od tego czy wnioskodawca jest osobą dotkniętą długotrwałą chorobą, niepełnoprawnością, bezrobociem albo czy znajduje się w sytuacji uzasadniającej utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego oraz od tego czy nie przekracza on właściwego dla niego ustawowego kryterium dochodowego. Podkreślić należy, że przesłanki wymienione w tym przepisie muszą wystąpić łącznie, a zatem w sytuacji, gdy wprawdzie ze względu na stan zdrowia wnioskodawcy, przyznanie zasiłku okresowego byłoby uzasadnione, to z uwagi na przekroczenie kwoty ustawowego, sztywnie określonego w przepisach kryterium dochodowego, taki rodzaj świadczenia z pomocy społecznej nie może być przyznany. Bezspornym jest w niniejszej sprawie, że miesięczny dochód skarżącej wynosi 591,34zł, a więc jest wyższy niż ustawowe kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynoszące aktualnie 477 zł (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej). Zgodzić się należy ze skarżącą, że kwota renty, jaką ona otrzymuje, nie jest wysoka, tym bardziej, że skarżąca poza bieżącymi opłatami ponosi znaczne wydatki na konieczne leki. Jednakże powołany przepis art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, ustalający zasady przyznawania zasiłku okresowego ma charakter bezwzględny, kategoryczny i nie pozwala organowi pomocy społecznej na przyznanie takiego zasiłku także wówczas, gdy wnioskodawca przekracza w najmniejszym stopniu ustalone przez ustawodawcę kryterium dochodowe. Z tego względu, pomimo iż skarżąca spełnia pierwszą przesłankę przyznania zasiłku okresowego, ponieważ jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, to z uwagi na to, że przekracza ona kryterium dochodowe, zasiłek ten nie może być jej przyznany. Ubocznie należy zauważyć, że obowiązujące przepisy dają skarżącej możliwość ubiegania się o inne świadczenia przewidziane w ustawie o pomocy społecznej, niezależne od wysokości dochodów, m.in. o specjalny zasiłek celowy przyznawany w oparciu o art. 41 ustawy. Skarżąca może więc wystąpić do organu o przyznanie - na podstawie tego przepisu - świadczenia pieniężnego na zakup leków czy uiszczenie innych, niezbędnych bieżących opłat, potwierdzając wniosek stosownymi receptami czy rachunkami. Wobec powyższego, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)