II SA/Lu 20/17
PostanowienieWSA w Lublinie2017-02-15
Skład orzekający: Sędzia NSA Jerzy Dudek
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego powinien zostać uwzględniony, jeśli skarżący nie wykazał niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków?Ratio decidendi
Sąd oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia, ponieważ skarżący nie wykazał, że zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 PPSA, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podkreślił, że ciężar wykazania tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy, a sama wadliwość zaskarżonego postanowienia nie jest wystarczająca do uwzględnienia wniosku.Stan faktyczny
Skarżący L. S. złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego i jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania tego postanowienia. Skarżący nie przedstawił odrębnego uzasadnienia dla wniosku o wstrzymanie wykonania, nie uprawdopodobnił również, że poniesienie kosztów w kwocie 2.300 zł grozi mu znaczną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami.Rozstrzygnięcie
Sąd postanowił oddalić wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia oddalić wniosek.
L. S. złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego, żądając wstrzymania jego wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Instytucja wstrzymania wykonania aktu organu administracyjnego zapewnia stronie ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania aktu wydanego w granicach sprawy jest zasadne.
Skarżący nie wykazał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniające uwzględnienie jego wniosku. Złożony przez niego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zawiera bowiem odrębnego – od skargi – uzasadnienia. Skarżący nie uprawdopodobnił, że poniesienie przez niego kosztów postepowania rozgraniczeniowego grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jednocześnie należy zauważyć, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia. Niedopuszczalne jest zatem wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości zaskarżonego postanowienia.
Sąd nie dopatrzył się również z urzędu okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wysokość ustalonych zaskarżonym postanowieniem kosztów postępowania rozgraniczeniowego, którymi został obciążony skarżący, wynoszących 2.300 zł, nie pozwala na przyjęcie, że ich uiszczenie przez skarżącego wywołałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto w przypadku ewentualnego uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia, skarżący mógłby otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienia NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04 oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004, niepublikowane).
Z tych względów, wobec niespełnienia warunków z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd orzekł, jak w postanowieniu.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 16.07.2026. · Źródło