II SA/Lu 200/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Referent Małgorzata Poniatowska-Furmaga, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 maja 2007r. przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej B.W. sprawy ze skargi A.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji w zakresie obsługi komunikacyjnej o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] r. (znak: [...]) wydanym po rozpatrzeniu zażalenia A.M. utrzymało w mocy postanowienie wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta z dnia [...] r., (znak: [...]) uzgadniające projekt decyzji - w zakresie obsługi komunikacyjnej - o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie energetycznych linii kablowych nn 0,4 kV wraz ze złączami kablowymi w ulicy [...] (droga wojewódzka nr [...]) i [...]droga wewnętrzna) dla celów wymiany istniejących przyłączy napowietrznych i zaopatrzenia w energię elektryczną budynków usytuowanych przy tej ulicy na odcinkach od istniejącego złącza kablowego na posesji nr [...]do istniejącego złącza kablowo-licznikowego na wysokości posesji nr [...]i od istniejącego złącza kablowo-licznikowego na wysokości posesji nr [...] - do istniejącego złącza kablowo-licznikowego na wysokości posesji nr [...] - zgodnie z ideogramem trasy przedstawionym na załączniku graficznym na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...], [...] , [...], [...] (obr. 31, ark. 4) oraz [...] i [...] (obr. 31, ark. 1) W uzasadnieniu stwierdziło, że na wniosek inwestora czyli Spółka Akcyjna ,,[...]." z siedzibą w L. opracowany został projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla powyższej inwestycji. Sporządzenie projektu decyzji, organ właściwy do jej wydania, zgodnie z dyspozycją art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) powierzył osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów, tj. mgr inż. arch. J.B.C. (upr. bud. nr ewid. [...], LOJA nr [...]). Następnie projekt decyzji został przekazany do uzgodnienia - w zakresie obsługi komunikacyjnej - zarządcy drogi. W konsekwencji zapadło postanowienie wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ dokonujący uzgodnienia stwierdził, że docelowa trasa projektowanych sieci oraz projekt budowlany planowanej inwestycji będą przedmiotem uzgodnienia przed tymże organem na etapie przed ubieganiem się inwestora o pozwolenie na budowę. Oznacza to, iż istnieje możliwość realizacji inwestycji w pasie drogowym drogi zarządzanej przez zarządcę, nie zaś uzgodnienie przebiegu trasy sieci. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli J., K. i T. K. oraz P.K. podnosząc, że realizacja inwestycji może spowodować ingerencję w ich obiekty mieszkalne (wymiana istniejących przyłączy napowietrznych), które zostały dopuszczone do eksploatacji lub przeszły gruntowny remont. Ponadto roboty ziemne polegające na prowadzeniu kabli w chodniku uznają za niepotrzebne, gdyż tego typu kable już tam się znajdują, zaś efektem tych robót będzie zagrożenie ogrodzeniom ich posesji. Stąd domagają się wskazania podmiotu odpowiedzialnego za wywołanie ewentualnej szkody. Natomiast A.M. podniosła, że brak planu miejscowego dla terenu projektowanej inwestycji oznacza jej zdaniem, że niemożliwa jest realizacja przedmiotowej inwestycji dotycząca także jej działki. Rozpatrując zażalenie organ odwoławczy stwierdził, że kwestie te regulują przepisy art. 50 ust. 1 i następnych ustawy z dnia 27 marca 2007 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) określające tryb i zasady wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto, jest to także art. 53 ust. 4 pkt 9 powołanej wyżej ustawy stanowiący podstawę do wydania kwestionowanego postanowienia, gdyż stosownie do okoliczności i charakteru inwestycji, decyzję taką wydaje się m.in. po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Oznacza to, stwierdził organ odwoławczy, że w tej sprawie zarządca drogi działał na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 21 ust. 1 lit."a" ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity - Dz.U. Nr 204, poz. 2086 z 2004 r. ze zm.). Ponadto, po analizie materiału dowodowego organ II instancji uznał, że kwestionowane postanowienie czyni zadość wymogom tych przepisów tak co do formy, jak i treści. Jednocześnie stwierdził, że brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi negatywnej przesłanki realizacji inwestycji celu publicznego, gdyż sytuację taką regulują właściwe przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity - Dz.U. Nr 261, poz. 2603 z 2004 r. z późn.zm.) reguluje katalog celów publicznych pozwalając jednocześnie, biorąc pod uwagę znaczenie i charakter, na ingerencję w cudze grunty za stosownym odszkodowaniem. Ponadto organ odwoławczy podkreślił także fakt, że oba zażalenia nie są skierowane przeciwko postanowieniu, tylko wobec przyszłego zamierzenia inwestycyjnego w sytuacji, gdy postanowienie stwierdza tylko możliwość realizacji inwestycji w pasie drogowym, czyli nie określa (gdyż nie może), warunków techniczno-budowlanych projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Dlatego też, brak planu miejscowego nie stanowi przeszkody w realizacji inwestycji celu publicznego. Takim zaś jest niewątpliwie projektowana inwestycja, mająca na celu zaopatrzenie w energię elektryczną budynków usytuowanych i będących przedmiotem realizacji przy ulicy [...] i przyległym terenie, jako że obszar ten przeznaczony został pod zabudowę mieszkaniową i usługową. Z kolei art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Natomiast powyższą decyzję, zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy, wydaje się po uzgodnieniu z podmiotami wymienionymi w punktach 1-11, w tym z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego (pkt 9). Oznacza to, że organ uzgadniający może i powinien wypowiedzieć się wyłącznie w kwestii, dotyczącej przedłożonego mu do uzgodnienia projektu decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego czy jest zgodny z przepisami prawa, na podstawie których działa organ uzgadniający. Powyższe uzgodnienie ma bowiem na celu wyeliminowanie sytuacji, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z przepisami prawa, ponieważ dotyczy wyłącznie możliwości realizacji inwestycji w pasie drogowym drogi publicznej, nie przesądzając o jej aspektach technicznych. W skardze do Sądu A.M. podtrzymała wszystkie poprzednie zarzuty , a w szczególności stwierdziła, że dla terenu, na którym jest zlokalizowana jej działka nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co oznacza utratę , jej zdaniem, wszelkich "postanowień i opinii". Ponadto podnosi, że z tego powodu dana inwestycja nie może być realizowana na terenie działki, której jest właścicielem, co oznacza, że wszelkie decyzje w tym zakresie powinny być wydawane za jej zgodą. Jednocześnie wnosi o przeprowadzenie wizji lokalnej na jej działce. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny stosownie do unormowania art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanych norm prawnych, czy normy te właściwie zinterpretowały i nie naruszyły zasad ustalania określonych faktów za udowodnione. W zakresie tak ustalonej kognicji Sąd orzekł, że zaskarżone postanowienie jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności wbrew twierdzeniom skarżącej nie nastąpiło w tej sprawie naruszenie przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W pierwszym przypadku właściwe organy prawidłowo orzekły, że w świetle art. 4 ust. 2 w związku z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym . (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.), w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego . Z kolei z dyspozycji art. 53 ust. 4 pkt 9 cyt. ustawy jednoznacznie wynika, że wymaga ona przed wydaniem – uzgodnienia w trybie art. 106 k.p.a. – z właściwym zarządcą drogi czyli w tej sprawie Prezydentem Miasta. Powyższe uzgodnienie dotyczy bowiem obszarów przyległych do pasa drogowego. Jest to także zgodne z dyspozycją art. 53 ust. 4 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że w odniesieniu do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się je po uzgodnieniu z właściwymi organami w świetle art. 53 ust. 4 pkt 1-11 tejże ustawy, a więc także z zarządcą drogi (ust. 9), Oznacza to, że prawidłowo orzekł organ odwoławczy, że uzgodnienie ma na celu tylko zajęcie stanowiska przez inny organ czyli w tym przypadku w zakresie kompetencji organu uzgadniającego przedłożony projekt dotyczący lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tej sprawie, w zakresie możliwości realizacji inwestycji w pasie drogowym drogi publicznej i obszarów do niej przyległych, nastąpiło to prawidłowo na podstawie art. 21 ust. 1 lit. "a" ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.). Ponadto odnosząc się do zarzutu ze skargi dotyczącego ograniczenia prawa własności, co słusznie podkreślił organ odwoławczy, że nie jest to etap realizacji przedmiotowej inwestycji związany z wydaniem pozwolenia na budowę i zatwierdzeniem projektu budowlanego. Także nie nastąpiło naruszenie w tej sprawie przepisów postępowania, gdyż właściwe organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 i 80 k.p.a., a następnie właściwie zastosowały art. 106 k.p.a. w zakresie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w związku z art. 53 ust. 4 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy także stwierdzić, że zgodnie z dyspozycją art. 106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) kognicja wojewódzkiego sądu administracyjnego nie obejmuje możliwości przeprowadzenia wizji lokalnej (oględzin). Z tych względów i na podstawie art. 151 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd oddalił skargę.