II SA/Lu 205/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie, decyzją z dnia 26 stycznia 2011 r., po rozpatrzeniu odwołania A. G., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 5 listopada 2010 r. nakazującą K. G. i A. G. przesunięcie ogrodzenia działki nr ... w B. na odległość minimum 4,5 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej nr 3252L, do dnia 30 kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu decyzji podano, że organ I instancji w toku prowadzonego postępowania ustalił po przeprowadzeniu oględzin, że właścicielki nieruchomości nr ... w B. wykonały w 2006 r. remont istniejącego ogrodzenia od strony drogi powiatowej nr 3252L polegający na wymianie sztachet i żerdzi na nowe. Inwestorki przed wykonaniem robót budowlanych nie dokonały ich zgłoszenia wymaganego przepisami ustawy prawo budowlane. Wskazane ogrodzenie usytuowane jest w pasie drogowym drogi powiatowej w odległości 1,45 – 1,64 m od krawędzi istniejącej jezdni i powoduje ograniczenie widoczności na drodze. W tej sytuacji organ I instancji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy prawo budowlane nałożył na inwestorki obowiązek wykonania we wskazanym terminie określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, a polegających na przesunięciu ogrodzenia na odległość minimum 4,5 m od krawędzi jezdni. Organ odwoławczy podzielił ustalenia i ocenę prawną organu I instancji utrzymując w mocy wydaną decyzję. Zarzuty podniesione w odwołaniu – jakoby przedmiotowe ogrodzenie nie zagrażało bezpieczeństwu, o czym świadczyć miałby brak kolizji drogowych i zastrzeżeń użytkowników drogi – uznał za bezzasadne. Fakt przeprowadzenia remontu płotu bez uprzedniego zgłoszenia był bezsporny, i to właśnie spowodowało konieczność zalegalizowania wykonanych robót przez nakazanie inwestorom przywrócenia stanu niezgodnego z prawem przez przesunięcie płotu na wskazaną w decyzji odległość. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skardze A. G. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego (ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane) oraz zasad postępowania (art. 7, 77 § 1, 107 § 3 kpa). Zdaniem skarżącej wykonany przez nią w 2006 r. remont istniejącego od 1974 r. ogrodzenia był niezbędny i nie miał charakteru samowoli budowlanej. Przedmiotowy płot jest usytuowany w linii płotów istniejących przy innych działkach przy tej samej drodze, natomiast decyzję o przesunięciu ogrodzenia wydano jedynie skarżącej. Niewyjaśnienie sprawy, zdaniem skarżącej, polegać miało na błędnym przyjęciu, że przeprowadzenie remontu bez zgłoszenia jest samowolą budowlaną oraz na nie dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego z zakresu motoryzacji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja została wydana po należytym wyjaśnieniu sprawy i właściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego. Podstawę prawną decyzji stanowi art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) stanowiący, iż w sytuacji gdy roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 lub 49b ustawy zostały wykonane bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia – właściwy organ nakłada obowiązek wykonania określonych robót lub czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. W sprawie niniejszej jest bezsporne, że skarżąca wykonała w 2006 r. remont zlokalizowanego od strony drogi publicznej ogrodzenia działki nie zgłaszając uprzednio zamiaru wykonania takich robót uprawnionemu organowi. Wymiana sztachet i żerdzi na nowe w istniejącym płocie właściwie została zakwalifikowana przez organy nadzoru budowlanego jako remont, którego definicję określa ustawa prawo budowlane w art. 3 pkt 8. Wykonywanie tego rodzaju robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1 – (tj. remont istniejących obiektów, urządzeń budowlanych) wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, co wynika z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy. Skoro skarżąca zrealizowała remont bez uprzedniego zgłoszenia – organ nadzoru był uprawniony nałożyć na inwestorki obowiązek wykonania prac mających na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Poza sporem jest, iż ogrodzenie zlokalizowane było od strony drogi powiatowej nr 3252 L, której szerokość obowiązujący od 2003 r. plan zagospodarowania przestrzennego określał na minimum 25 m. Przeprowadzone oględziny wykazały, że ogrodzenie usytuowane jest w pasie drogowym. Zasadnie zatem organ nadzoru uznał, iż stan zgodności z prawem wykonywanego bez zgłoszenia remontu płotu powstanie w sytuacji, gdy płot przesunięty zostanie na odległość minimum 4,5 m w głąb działki skarżącej (tj. 12,5 m od środka drogi powiatowej). Podniesione w skardze zarzuty nie są zasadne. Ani celowość przeprowadzenia remontu ogrodzenia istniejącego co najmniej od 1974 r. ani lokalizacja ogrodzeń przy działkach sąsiednich jak też brak kolizji drogowych nie zwalniały skarżącej od obowiązku zgłoszenia zamiaru przeprowadzenia remontu, natomiast organ nadzoru – zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy orzekając o obowiązku przesunięcia płotu w zakreślonym terminie – wybrał w istocie korzystną dla skarżącej opcję doprowadzenia do zgodności z prawem wykonanych bez zgłoszenia robót budowlanych przeprowadzonych faktycznie w pasie drogi powiatowej. Z tych wszystkich względów stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i została wydana po przeprowadzeniu postępowania zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego wskazanymi w ustawie – Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.