II SA/Lu 206/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] L. B. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 299 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dziewięć złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek T. W., zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 3 i art. 24 kpa, orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia [...] o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Kolegium z dnia [...], którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej dnia [...] w przedmiocie przyznania T. W. zasiłku celowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji wskazał, iż postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 10 października 2007 r. zostało wznowione postanowieniem z dnia 10 grudnia 2007 r. na żądanie zawarte w piśmie z dnia 15 listopada 2007 r., w którym T. W. domagała się wznowienia tego postępowania z powodu niewyłączenia członka Kolegium K. A. Wcześniejszy wniosek T. W. z dnia 19 września 2007 r. dotyczący wyłączenia K. A. został załatwiony odmownie, o czym skarżąca została zawiadomiona pismem prezesa Kolegium z dnia 8 października 2007 r. Kolegium podniosło również, iż K. A. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia 10 października 2007 r. Dlatego nie zachodzi przesłanka do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 kpa, co uzasadnia odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej z dnia 10 października 2007 r. T. W. w skardze do sądu administracyjnego zarzuciła niezgodność z prawem decyzji SKO z dnia [...] oraz decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy o przyznaniu zasiłku celowego. Wskazała, iż wniosek o wyłączenie K. A. powinien zostać rozstrzygnięty postanowieniem, a nie pismem, jak to uczynił prezes Kolegium. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto wskazano, że na decyzję z dnia [...] T. W. wniosła skargę, która jest przedmiotem odrębnego postępowania w sprawie sygn. akt II SA/Lu 936/07 (sygnatura tej sprawy została błędnie wskazana jako II SA/Lu 930/07). Sąd zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem , co czyni skargę niezasadną. Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 kpa, organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 2 lub art. 145 a. Z treści pisma T. W. z dnia 15 listopada 2007 r. (k. 21 akt adm.) wynika, że stanowi ono wniosek o wznowienie postępowania w związku z niewyłączeniem K. A. – członka Kolegium od udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...], nr [...]. Zasadnie zatem organ administracji uznał, iż wnioskowana przez skarżącą przyczyna żądania wznowienia stanowi określoną w art. 145 § 1 pkt 3 kpa podstawę wznowienia postępowania. Przepis ten stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowania, jeżeli decyzja została wydana przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27. Z akt sprawy wynika, że będący członkiem Kolegium K. A., do udziału którego w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia 10 października 2007 r. odnosi się wskazana przez T. W. podstawa wznowienia, nie brał udziału w tym postępowaniu, a w szczególności nie uczestniczył w podjęciu decyzji (k. 7, 14 i 20 akt adm.). Oczywiste więc jest, że nie zaistniała określona w art. 145 § 1 pkt 3 kpa podstawa wznowienia, co organ administracji ustalił w toku postępowania przeprowadzonego w myśl art. 149 § 2 kpa. Wprawdzie organ administracji nie wskazał tego przepisu w postanowieniu z dnia 10 grudnia 2007 r. w przedmiocie wznowienia postępowania, jednak uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, skoro postępowania co do przyczyn wznowienia w istocie zostało przeprowadzone. Zasadnie zatem organ administracji, działając na podstawie powołanego powyżej art. 151 § 1 pkt 1 kpa, decyzją z dnia [...] odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, zaś po ponownym rozpatrzeniu sprawy w myśl art. 127 § 3 kpa, zaskarżoną decyzją z dnia 8 lutego 2008 r. wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...]. Zarzuty skarżącej dotyczące niezgodności z prawem decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] w przedmiocie zasiłku celowego, jak też odmowa wyłączenia K. A. oraz forma załatwienia wniosku w tym zakresie, pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej. Zarzuty te odnoszą się do postępowania zakończonego decyzją SKO z dnia 10 października 2007 r., nr SKO.0073/2191/OS/2007. Skarga T. W. na tę decyzję została oddalona wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 936/07. Z przyczyn wskazanych powyżej skarga T. W. w sprawie niniejszej podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Koszty nieopłaconej pomocy prawnej ustanowionemu w ramach prawa pomocy dla skarżącej radcy prawnemu należało przyznać na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit c), § 15 pkt 2 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) w kwocie 299 zł obejmującej wynagrodzenie w kwocie 240 zł, zwrot wydatków w kwocie 6,20 zł oraz podatek od towarów i usług w kwocie 52,80 zł. Z tych względów należało orzec, jak w sentencji wyroku.