II SA/Lu 208/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy o udostępnienie informacji publicznej p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Skarżący J. M. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na bezczynność Wójta Gminy w załatwieniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za niedopuszczalne zażalenie skarżącego. Powyższe postanowienie zawierało pouczenie, z którego wynikało, że na postanowienie nie przysługuje środek zaskarżenia, ale strona może na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność organu I instancji, w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego i wydanie orzeczenia nakładającego obowiązek na organ I instancji udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skarga na postanowienie organu wyższego stopnia, uznającego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie wydane zostało na postawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej k.p.a.), który w § 1 stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a., stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Stanowisko tego organu ma w owym przypadku charakter incydentalny i powinno mieć formę bądź postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, bądź - według innych poglądów - czynności nadzorczej. Brak możliwości zaskarżenia takiego postanowienia bądź czynności wynika z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), który nie wymienia tego rodzaju przedmiotu zaskarżenia. Aczkolwiek w pkt 1-4 przepis ten przewiduje kontrolę działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmującą orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, lecz tylko na te, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie nie kończy natomiast postępowania w sprawie, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, ani też nie służy na nie zażalenie. Zatem skarga na takie postanowienie nie przysługuje. W związku z powyższym skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a.