II SA/Lu 208/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych p o s t a n a w i a przyznać G. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Skarżąca, w zakreślonym w wezwaniu terminie (data stempla pocztowego), na urzędowym formularzu symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Wniosek uzasadniła tym, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w kwocie [...] złotych netto oraz dochodu z działalności gospodarczej wynoszącego miesięcznie [...] złotych netto i jest właścicielką w [...] części nieruchomości. Na poczet stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego skarżąca zaliczyła wydatki na podatek – [...] złote, energię elektryczną – [...] złotych, telefon – [...] złotych, wodę – [...] złotych, gaz – [...] złotych i leczenie i leki – [...] złotych. W odpowiedzi na wezwanie do nadesłania dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń strona skarżąca nadesłała oświadczenia z dnia 11 kwietnia 2014 r., z którego wynika, że jej dochód wynosi [...] złote zaś wydatki [...] złotych. Różnicę między dochodem a wydatkami skarżąca pokrywa z pożyczek od rodziny i znajomych. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza sądowego skarżąca wykazał, że bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych niniejszego postępowania. Miesięczny dochód gospodarstwa domowego strony skarżącej wynosi [...] złote zaś stałe miesięczne koszty utrzymania wynoszą [...] złote. Do kosztów tych nie zalicza się bowiem ubezpieczenia. Zatem po poniesieniu kosztów utrzymania koniecznego, nie obejmujących kosztów wyżywienia skarżącej pozostaje kwota 139 złotych, którą przeznaczyć musi na koszty wyżywienia. Kwota ta nie jest w stanie pokryć miesięcznych kosztów wyżywienia skarżącej, co przesądza o konieczności korzystania skarżącej z pomocy rodziny i przyjaciół. Skoro zaś skarżąca aby ponieść stałe koszty utrzymania koniecznego korzystać musi ze wsparcia osób drugich, przyjąć należy, że nie ma możliwości poniesienia kosztów sądowych, bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego. Wobec powyższego, starszy referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.