II SA/Lu 209/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.S. na decyzję Wojewody z dnia [..]., znak [..] w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod ulicę p o s t a n a w i a odmówić S. S. przyznania prawa pomocy. Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa nie podlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, a w szczególności gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II FZ 564/06, niepubl.). W rozpatrywanej sprawie zachodzą postawy do odrzucenia skargi z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 ppsa) za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ppsa). W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, z pominięciem właściwego organu, sąd jest zobowiązany przesłać skargę temu organowi. W takiej sytuacji o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data przekazania (nadania) skargi przez sąd pod adresem organu administracji. Zaskarżona decyzja zawierająca pouczenie co do sposobu i terminu wniesienia skargi została doręczona skarżącej w dniu 18 stycznia 2008 r., co oznacza, że ostatnim dniem wniesienia skargi był dzień 18 lutego 2008 r. Wprawdzie skarżąca wniosła skargę w tym dniu (data stempla pocztowego), jednak jej adresatem był sąd, a nie organ administracji (adres na kopercie k.13). Skarga, która wpłynęła do sądu w dniu 20 lutego 2008 r., została przekazana organowi administracji w dniu 22 lutego 2008 r. (k. 14-15). Datę tę należy traktować jako miarodajną przy ocenie, czy zachowany został określony w art. 53 § 1 ppsa termin do wniesienia skargi. Skoro w rozpatrywanej sprawie ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był dzień 18 lutego 2008 r., to oczywistym jest, iż jej przekazanie organowi administracyjnemu nastąpiło już po upływie tego terminu. Dodać przy tym należy, że termin do wniesienia skargi nie zostałby również zachowany nawet w przypadku przekazania skargi w dniu wpłynięcia jej do sądu tj. w dniu 20 lutego 2008 r. Wniesienie skargi z uchybieniem terminu do jej wniesienia powoduje, że zachodzi określona w art. 58 § 1 pkt 2 ppsa podstawa do jej odrzucenia, co oznacza oczywistą bezzasadność skargi i w świetle art. 247 ppsa wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy. Przepis ten bowiem stanowi, iż prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu.