II SA/Lu 209/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w dniu 19 września 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi I. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania wykonania określonych czynności lub robót budowlanych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. . Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jeden z takich wymogów określony został w art. 46 § 1 pkt 4 powyższej ustawy, który stanowi, iż każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli wskutek niezachowania warunków formalnych pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie w terminie 7 dni (art. 49 § 1 tej ustawy). Jak wynika z akt sprawy w dniu 7 lutego 2013r. Z. K. w imieniu syna T. K. i synowej I. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie odmowy nakazania wykonania określonych czynności lub robót budowlanych. W związku z tym, że I. K. nie przedstawiła pełnomocnictwa do działania Z. K. w charakterze jej pełnomocnika w przedmiotowej sprawie, została wezwana zarządzeniem Przewodniczącego do podpisania skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie odebrała teściowa skarżącej w dniu 15 marca 2013r., która jako dorosły domownik podjęła się oddania przesyłki adresatowi, co oznacza, zgodnie z art. 72 cyt. ustawy, że doręczenie zostało skutecznie dokonane. Mimo upływu terminu określonego w wezwaniu, skarżąca nie podpisała skargi. Z tych względów na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 powyższej ustawy skargę należało odrzucić.