II SA/Lu 21/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. po rozpatrzeniu odwołania T. K., T. F. i K. G. od decyzji Burmistrza Miasta K. z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pn." Budowa ulicy Ś. wraz z przebudową sieci urządzeń infrastruktury" – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że zgodnie z przepisem art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko organem właściwym do przeprowadzenia postępowania w niniejszej sprawie był Burmistrz Miasta K. Stosownie do przepisu art. 71 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kwalifikacja planowanego przedsięwzięcia następuje w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z przepisem § 3 ust. 1 pkt 56 tego rozporządzenia, planowane przedsięwzięcie, polegające na budowie drogi publicznej o nawierzchni utwardzonej, niewymienionej w § 2 ust. 1 pkt 29 i 30, zaliczone jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Przy realizacji wszystkich rodzajów przedsięwzięć wymienionych w § 3 rozporządzenia sporządzenie raportu o ich oddziaływaniu na środowisko ma charakter fakultatywny i zależy od przeprowadzonej analizy wstępnej planowanego przedsięwzięcia. Planowane przedsięwzięcia nie jest inwestycją, dla której z kolei sporządzenie raportu byłoby zawsze konieczne, obligatoryjne, gdyż nie mamy w niniejszej sprawie do czynienia z przedsięwzięciem wymienionym w § 2 rozporządzenia. Organ I instancji wykonując dyspozycję przepisu art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy uzyskał od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. opinie w sprawie uzgodnienia i określenia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. Po uzyskaniu stanowisk organów uzgadniających organ I instancji uwzględnił je w zaskarżonej decyzji. W' związku z art. 79 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko zapewniono możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu zapewniając dostęp do dokumentacji przez 21 dni licząc od dnia podania informacji do publicznej wiadomości tj. od dnia 17 maja 2010 r., z możliwością wnoszenia uwag i wniosków. Zainteresowani mogli zapoznać się z niezbędną dokumentacją sprawy, w tym ze złożonym przez wnioskodawcę wnioskiem, raportem o oddziaływaniu na środowisko, zasięgniętych opiniach właściwych organów. Z kolei zgodnie z art. 10 k.p.a. przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia poinformowano strony o możliwości zapoznania się z zebraną dokumentacją w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego poprzez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej urzędu, a także dodatkowo powiadomiono strony zawiadomieniem znak: [...] z dnia [...] maja 2010 r. Kolegium podzieliło stanowisko, według którego, wbrew argumentom skarżących, budowa nowej drogi publicznej wpłynie na poprawę środowiska w obszarze jej oddziaływania. Stanowisko takie wynika z analizy zgromadzonej dokumentacji w sprawie. Wskazano, iż zgodnie z przepisem art. 80 ust. 2 ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, wbrew stanowisku skarżących, iż planowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Kraśnika zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] października 2004 r. Nie zmienia ono radykalnie terenu, jak i nie utrudnia odpływu wód opadowych, co potwierdzają ustalenia raportu o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Fakt ten wynika nadto z uzyskanej opinii T. s.c. Zespołu Projektowania i Obsługi Inżynierskiej Budownictwa Drogowego w L. Podniesiono, że budowana ulica Ś. ułatwi i usprawni dostęp do nieruchomości położonych wzdłuż niej. Zarówno ulica K., jak i ulica S. oraz Ś. w obecnym przebiegu tracą swój status i stanowią jedynie dojazd do posesji przy nich położonych. Wszystkie te istniejące ulice położone są prostopadle do zbocza, na którym projektowana jest ulica Ś. w nowym przebiegu, posiadają niewielką szerokość 2-3 m oraz znaczne spadki podłużne bardzo uciążliwe w eksploatacji, szczególnie zimą. Ponadto nawierzchnia tych ulic znajduje się w złym stanie technicznym lub jest wręcz gruntowa. Wody opadowe spływające ze wzgórza lessowego czynią znaczne szkody, żłobiąc cieki w pokrywie lessowej. Spadki podłużne projektowanej ulicy są minimalne i wynoszą 0,3-2% w kierunku ulicy R. Takie ukształtowanie pozwala sprowadzić wody opadowe z pasa drogowego w kierunku najbliżej położonej kanalizacji deszczowej. Wody opadowe ujęte w krawężniki będą wylewały się poza granice pasa drogowego, a kanał deszczowy położony w pasie drogowym ulicy R, stanowi jedynie formę krytego rowu, którym w sposób bezpieczny i uregulowany woda opadowa sprowadzana jest do kanalizacji deszczowej w ulicy Z i ulicy N. Włączenie obecnej ulicy K do projektowanej ulicy Ś. wykonano w formie zjazdu jako włączenie tymczasowe, do chwili uregulowania stanu prawnego pasa drogowego w sposób umożliwiający właściwe zaprojektowanie i wybudowanie ulicy. Połączenie ulicy Ś. w planowanym przebiegu i istniejącej ulicy Ś. jest niemożliwe do realizacji z uwagi na warunki terenowe. Nastąpiłoby znaczne przekroczenie pochylenia podłużnego na włączeniu, co wyłączyłoby z użytkowania działki położone wzdłuż obecnej ulicy oraz spowodowało częściowe wyburzenie istniejącej zabudowy. Po wybudowaniu ulicy Ś. w nowym przebiegu, obecny uzyska status wspólnego dojazdu do kilku posesji położonych znacznie niżej u podnóża skarpy. Wszystkie parametry techniczne inwestycji ulegają znacznej poprawie nie sprawiając żadnych zagrożeń w zakresie odwodnienia, ani w zakresie wygody użytkowania. Z akt sprawy wynika, że w chwili obecnej teren przewidziany pod inwestycję jest nieuporządkowany i zaniedbany. Teren pasa drogowego ulicy charakteryzuje się mało urozmaiconymi i ubogimi zbiorowiskami roślinnymi. Na trasie planowanej drogi deniwelacje terenu wynoszą maksymalnie ok. 3,3 m, a różnica wysokości pomiędzy początkiem a końcem opracowania to 3,5 m. Początek opracowania tj. w miejscu skrzyżowania projektowanej ul. Ś. z ul. R. oraz ulicą W. obecnie jest zajęty przez wylot ulicy K., która na tym odcinku posiada nawierzchnię gruntową· W dalszej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że rozważano trzy warianty realizacji planowanego przedsięwzięcia. Wariant zerowy polegający na nie podejmowaniu przedsięwzięcia, który oznaczałby zachowanie istniejącego stanu zagospodarowania terenu w tym rejonie. W chwili obecnej w obrębie pasa drogowego planowanej ulicy mieszkańcy okolicznych zabudowań korzystają z drogi gruntowej oraz płyt betonowych. Z raportu wynika, iż zaniechanie realizacji inwestycji spowoduje w dłuższym okresie czasu pogorszenie się warunków komunikacyjnych w tej części miasta, a co za tym idzie także zwiększenie negatywnego oddziaływania na środowisko chociażby poprzez wyższą emisję hałasu. Z dokonanych ustaleń wynika także, że w okresie letnim istniejąca droga gruntowa jest źródłem znacznego zapylenia, źródłem hałasu, a także zmniejszenia bezpieczeństwa ruchu w czasie opadów. Wariant ten uznać należało za najmniej korzystny ze względów środowiskowych, społecznych i ekonomicznych. W wariancie, który uznano za korzystny i możliwy do realizacji założono budowę nawierzchni jezdni wraz z chodnikami, budowę lub przebudowę zjazdów indywidualnych do posesji, przebudowę sieci gazowej, kablowej sieci teletechnicznej doziemnej oraz zabezpieczenie w niezbędnym zakresie urządzeń obcych kolidujących z budowaną ulicą. Na całej długości planowanego odcinka zaprojektowano ulicę o szerokości 6,0 m -jezdnia z wyodrębnionymi dwoma pasami ruchu o szerokości po 3,0 m każdy. Zaprojektowano chodnik lewostronny na całej długości ulicy oraz w części prawostronny. Na całej długości ulica posiadać będzie nawierzchnię z betonu asfaltowego ograniczoną obustronnie krawężnikami betonowymi. Projektowany chodnik posiadać będzie nawierzchnię z kolorowej kostki wibroprasowej. Wskazany wariant jest pożądany z uwagi na dogodniejsze rozwiązania niwelety drogi umożliwiające prawidłowe odwodnienie drogi. Realizacja przedsięwzięcia uporządkuje i usprawni ruch lokalny w tej części K., przy zachowaniu bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego, jak też przyczyni się do lepszej płynności ruchu, przez co nastąpi redukcja zanieczyszczeń pyłowych i gazowych wprowadzanych do powietrza przez pojazdy poruszające się po obecnych drogach dojazdowych. W opinii Kolegium organ I instancji zasadnie odrzucił realizację wariantu 2, w którym nie planowano skorygowania łuków pionowych drogi, a planowana ulica przebiegać będzie po istniejącej powierzchni terenu, z uwagi na bardzo niekorzystny sposób odwodnienia drogi. Woda opadowa w miejscach występowania niecek na drodze nie miałaby możliwości odpływu, co w konsekwencji powodowałoby tworzenie się kałuż stwarzających niebezpieczeństwo w ruchu drogowym. Podniesiono, że budowa drogi będzie się wiązać ze wzrostem poziomu hałasu, którego źródłem będzie praca sprzętu wykonującego prace budowlane, rozbiórkowe i dowóz materiałów na plac budowy. Poprawa przepustowości drogi w sposób bezpośredni wpłynie na redukuję emisji hałasu. W ten sposób także zostanie ograniczona emisja spalin i innych zanieczyszczeń związanych z ruchem pojazdów. Mogą się wprawdzie pojawić ponadnormatywne uciążliwości związane z budową drogi, ale będą one miały charakter krótkotrwały, przejściowy i wystąpią jedynie w fazie prowadzenia prac budowlanych. Zwiększony hałas będzie więc uciążliwy jedynie w fazie realizacji przedsięwzięcia a nie jego eksploatacji. Przebudowa drogi i usprawnienie infrastruktury kanalizacji deszczowej wpłynie ponadto na zredukowanie niekontrolowanego często spływu wód opadowych z nawierzchni oraz wyeliminuje potencjalne zagrożenie zalewaniem pobliskich budynków mieszkalnych podczas dużych opadów atmosferycznych. Powstający hałas może stwarzać uciążliwości głównie dla ludności zamieszkującej budynki mieszkalne usytuowane najbliżej budowanego odcinka ulicy Ś. Dla zmniejszenia uciążliwości prace budowlane będą wykonywane tylko w porze dziennej od 6.00 do 22.00., a urządzenia emitujące hałas o dużym natężeniu nie będą pracowały jednocześnie. Z raportu wynika, że w okresie eksploatacji planowanej drogi, ruch komunikacyjny odbywający się po tej drodze zarówno w porze dnia jak i nocy nie będzie oddziaływał negatywnie na tereny chronione akustycznie, tj. inwestycja nie będzie powodować przekroczenia dopuszczalnych normatywów emisji hałasu przy zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej ze względu na niskie natężenie ruchu pojazdów oraz otrzymane wyniki z przeprowadzonej analizy akustycznej. W fazie robót drogowych istotny może być wpływ drgań na ludzi i budynki wywołane przez pracujące maszyny drogowe, frezarki i walce wibracyjne, ich występowanie będzie jednak krótkotrwale i zakończy się z chwilą ukończenia robót budowlanych. Z raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika, że w fazie realizacji inwestycji można spodziewać się też zwiększonego oddziaływania budowy drogi na jakość powietrza tj. emisji pyłów i gazów do powietrza. Będzie to miało jednak także charakter czasowy, ograniczony do okresu realizacji inwestycji. Z raportu wynika, że w okresie eksploatacji drogi, ruch komunikacyjny odbywający się po tej drodze, będący źródłem emisji zanieczyszczeń powietrza nie spowoduje przekroczeń standardów jakości powietrza na obszarze poza pasem drogowym. Realizacja przedsięwzięcia wpłynie na zwiększenie płynności ruchu, efektem czego, jak już wskazano, będzie zmniejszenie zanieczyszczenia atmosferycznego. W zakresie gospodarki odpadami organ odwoławczy podzielił tezę, że prowadzenie robót budowlanych w oparciu o nowoczesne technologie zminimalizuje ilość odpadów, a powstałe w trakcie budowy odpady będą podlegały wtórnemu wykorzystaniu, bądź będą usuwane zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi wykonywania robót budowlanych. Z raportu wynika, że wytworzone odpady będą magazynowane selektywnie, w wyznaczonych miejscach. W ramach przedsięwzięcia planowane jest wycięcie 6 sztuk drzew występujących w pasie drogowym oraz usunięcie samosiewów krzewów i zakrzaczeń, a pozostałe drzewa będą zabezpieczone przed uszkodzeniami mechanicznymi. W celu zrekompensowania wycinki drzew i krzewów oraz poprawienia estetyki krajobrazu organ I instancji zalecił wykonanie dodatkowych nasadzeń uwzględniających szczegółowe rozwiązania drogowe, np. dostępność terenu, oraz zalecenia wynikające z bezpieczeństwa ruchu drogowego. Podniesiono także, iż przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy o ochronie przyrody. Przedsięwzięcie zlokalizowane jest też poza siecią obszarów Natura 2000 i z uwagi na znaczne oddalenie obszarów chronionych inwestycja nie będzie stanowić źródła oddziaływania na te obszary. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż w niniejszej sprawie nie ma potrzeby utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, gdyż oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko ograniczy się do najbliższego otoczenia drogi, zarówno na etapie budowy jak i późniejszej eksploatacji. Niekorzystne oddziaływania na środowisko w fazie budowy będą miały charakter przemijający i czasowy ze względu na liniowy charakter inwestycji. Z badań zawartych w raporcie wynika, że eksploatacja drogi nic będzie powodowała przekroczeń standardów jakości powietrza, jak i poziomu hałasu na terenach chronionych akustycznie. W zakresie wpływu przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne wynika z raportu, że spływające z drogi wody opadowe, które będą infiltrowały do gruntu, nie obniżą jakości wód podziemnych, w tym wód w czynnych ujęciach w rejonie projektowanej drogi. W trakcie realizacji jak i eksploatacji przedsięwzięcia nie przewiduje się ryzyka wystąpienia poważnej awarii w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska. Nadzwyczajne zagrożenia środowiska, wynikające z użytkowania inwestycji mogą być jedynie efektem awarii konstrukcji ulicy, stanu nawierzchni lub wypadków drogowych, co uznać należy za zdarzenia wyjątkowe. Z akt sprawy i ustaleń raportu wynika, że na etapie realizacji jak i eksploatacji inwestycji zgodnej z przyjętymi założeniami nie wystąpią wzajemne negatywne oddziaływania pomiędzy poszczególnymi elementami środowiska oraz nie nastąpi kumulacja oddziaływań. Uwzględniając przedstawione warunki organ odwoławczy stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie powinno negatywnie oddziaływać na środowisko przy prawidłowym i należytym spełnieniu warunków ustalonych w decyzji organu I instancji. Wskazano przy tym, iż organ I instancji wykonał prawidłowo dyspozycje w/w przepisów oraz prawidłowo ocenił materiał dowodowy i na jego podstawie stan faktyczny sprawy oraz zgodnie z obowiązującymi unormowaniami (w szczególności przepisem art. 85 ust. 1 ustawy) uzasadnił swoją decyzję. Dlatego też wskazane w odwołaniach argumenty należy uznać za bezzasadne. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu wniosku T K, która domagała się uzupełnienia powyższej decyzji poprzez podanie przepisów prawnych, "na podstawie których oddalone zostały dowody w sprawie..." odmówiło uzupełnienia własnej decyzji z dnia [...] października 2010 r. T. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. domagając się jej uchylenia w całości. W ocenie skarżącej organ I instancji nie dokonał w należyty sposób analizy dowodów i oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, przez co naruszył dyspozycję art. 107 § 3 w związku z art. 107 § 4 kpa, zaś organ odwoławczy decyzje tę utrzymał w mocy. Uzasadnienie decyzji zaskarżonej nie wynika z oceny i analizy przedstawionych do rozpatrzenia dokumentów i jest jedynie przepisanym fragmentem uzasadnienia decyzji Burmistrza Miasta K. Zaakceptowane przez Kolegium ustalenia decyzji pierwszoinstancyjnej są – według skarżącej – sprzeczne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarga zarzuca również, iż nie została potwierdzona zasadność i legalność zawarcia umów z firmą "T." z L. oraz firmą "E-G" z L. na podstawie ustawy z dnia 24 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych. Ponadto umowa z firmą "T" została zawarta na wykonanie "projektu wykonawczego", czym naruszono ustawę Prawo budowlane, bowiem projekt wykonawczy nie może stanowić samodzielnego opracowania, a może być tylko uzupełnieniem projektu budowlanego, dla którego zlecenia do chwili obecnej nie istnieją uwarunkowania prawne. Cytując fragment uzasadnienia zaskarżonej decyzji, według którego "Włączenie obecnej ulicy K. do projektowanej ulicy Ś. wykonano w formie zjazdu jako włączenie tymczasowe do chwili uregulowania stanu prawnego pasa drogowego w sposób umożliwiający właściwe zagospodarowanie i wybudowanie ulicy" skarżąca podnosi, iż dokonano w ten sposób akceptacji decyzji opartej na nieuregulowanym stanie prawnym, przez co mają być zalegalizowane prowizorki oraz bezpodstawna zmiana założeń inwestycyjnych, które powinny być zgodne z planem. T. K. zakwestionowała także prawidłowość postanowienia SKO z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] odmawiającego uzupełnienia zaskarżonej decyzji poprzez podanie aktów prawnych uzasadniających oddalenie zarzutów dotyczących decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z akt sprwy wynika, że skarżąca jest właścicielką działki oznaczonej w ewidencji gruntów numerem 103, na części której projektowana jest ulica Ś. w jej nowym przebiegu. Oznacza to, że T. K. legitymuje się interesem prawnym uprawniającym ją do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Jednakże w ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew jej zarzutom postępowanie administracyjne zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, odpowiadający wymogom wynikającym z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jak też przepisów szczególnych: ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1229 ze zm.), powoływanej w dalszym ciągu jako "ustawa" oraz obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) powoływanego w dalszym ciągu jako "rozporządzenie". Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z kolei, w myśl § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia planowane przedsięwzięcie polegające na budowie drogi publicznej o nawierzchni utwardzonej, niewymienionej w § 2 ust. 1 pkt 29 i 30 , należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Przy realizacji przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszej sprawy sporządzenie wspomnianego raportu ma więc charakter fakultatywny i zależy od przeprowadzonej analizy wstępnej (w odróżnieniu od przedsięwzięć wymienionych w § 2 rozporządzenia, dla których sporządzenie raportu jest zawsze konieczne). Tym niemniej, w sprawie niniejszej raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został dołączony do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a to wobec stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., które - jak wynika z akt sprawy – dwukrotnie uchylało wydane we wcześniej prowadzonym postępowaniu postanowienia Burmistrza Miasta K. o braku potrzeby sporządzenia raportu. Stosownie do wymogów art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Burmistrz Miasta K. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. o wydanie opinii w sprawie ustalenia warunków realizacji dla planowanego przedsięwzięcia. Drugi z tych organów przekazał powyższy wniosek Burmistrza według właściwości Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w K. Organy opiniujące wniosły o uzupełnienie informacji zawartych w przedłożonym raporcie w związku z czym sporządzająca raport firma "E-G" Pracownia Geologii i Ochrony Środowiska w L. opracowała aneks do raportu. Po tym uzupełnieniu organy współdziałające wydały pozytywne opinie (w przypadku RDOŚ uzgodnienie) dla przedmiotowego przedsięwzięcia, które zostały uwzględnione w decyzji organu I instancji. Stosownie do wymogu art. 79 ust. 1 ustawy w postępowaniu zapewniono możliwość udziału społeczeństwa poprzez umożliwienie dostępu do dokumentacji przez 21 dni licząc od dnia podania informacji o postępowaniu do publicznej wiadomości z możliwością wnoszenia uwag i wniosków (art. 39 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy). Ponadto zgodnie z art. 10 § 1 kpa przed wydaniem decyzji organ I instancji poinformował strony o możliwości zapoznania się z zebraną dokumentacją w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego poprzez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej Urzędu Miasta, a także dodatkowo powiadomiono strony zawiadomieniem z dnia 13 maja 2010 r. Wbrew zarzutom skargi projektowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta K. zatwierdzonym uchwałą Nr XXVIII/397/2004 z dnia 21 października 2004 r. Jak wskazano w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, po szczegółowym przeanalizowaniu dokumentacji przedmiotowej inwestycji, nie zmienia ona radykalnie terenu jak i nie utrudnia odpływu wód opadowych, co potwierdzają autorzy raportu o środowiskowych uwarunkowaniach jak też jednostka projektująca przedsięwzięcie – firma T. s.c. Zespół Projektowania i Obsługi Inżynierskiej Budownictwa Drogowego w L., która odniosła się do zastrzeżeń mieszkańców K. Rejon G. Co więcej, planowana do budowy ulica Śliska ułatwi i usprawni dostęp do nieruchomości położonych wzdłuż niej. Zarówno ulica K. jak i ulica S. oraz ulica Ś. (w obecnym przebiegu) tracą swój status i stanowią tylko dojazd do posesji przy nich położonych. Wszystkie te istniejące ulice są prostopadłe do zbocza, na którym projektowana jest ulica Ś. w nowym przebiegu i posiadają niewielką szerokość (2-3 m) oraz znaczne spadki podłużne bardzo uciążliwe w eksploatacji, szczególnie zimą. Nawierzchnia tych ulic znajduje się przy tym w złym stanie technicznym lub jest wręcz gruntowa. Niezależnie od tego, że w świetle prawidłowych ustaleń organów administracji brak jest podstaw do stwierdzenia sprzeczności projektowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy podnieść, że w art. 80 ust. 2 ustawy ustawodawca wprowadził wyjątki od obowiązku badania zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu m.in. w odniesieniu do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, a w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia właśnie z tego rodzaju inwestycją. Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji analiza zgromadzonej dokumentacji w sprawie prowadzi do wniosku, że budowa przedmiotowej drogi publicznej wpłynie na poprawę środowiska w obszarze jej oddziaływania. Pewne niekorzystne oddziaływania na środowisko z natury rzeczy wystąpią w okresie budowy. Chodzi tu o wzrost poziomu hałasu związanego z pracą sprzętu wykonującego prace budowlane i dowóz materiałów na plac budowy czy też emisję pyłów i gazów do powietrza. Będzie to jednak miało charakter czasowy, ograniczony do okresu realizacji przedsięwzięcia. Z raportu oddziaływania na środowisko wynika ponadto, że realizacja przedsięwzięcia wpłynie na zwiększenie płynności ruchu, efektem czego będzie zmniejszenie zanieczyszczenia atmosferycznego. Dla zmniejszenia wskazanych uciążliwości w okresie budowy postanowiono, że prace budowlane będą wykonywane tylko w porze dziennej od godz. 600 do 2200, a urządzenia emitujące hałas o dużym natężeniu nie będą pracowały jednocześnie. Z badań zawartych w raporcie wynika, że eksploatacja drogi nie będzie powodowała przekroczenia standardów jakości powietrza jak i poziomu hałasu na terenach chronionych akustycznie, zaś spływające z drogi wody opadowe nie obniżą jakości wód podziemnych, w tym wód w czynnych ujęciach w rejonie projektowanej drogi. Z ustaleń raportu wynika nadto, że dla planowanego przedsięwzięcia nie ma potrzeby utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, gdyż jego oddziaływanie na środowisko ograniczy się do najbliższego otoczenia drogi. W toku postępowania analizowano także ewentualne oddziaływanie przedsięwzięcia na obszary chronione na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) i ustalono, że oddziaływania takiego w sensie negatywnym nie będzie. Inwestycja zlokalizowana jest też poza siecią obszarów Natura 2000. Z uwagi na znaczne oddalenie obszarów chronionych (w decyzji pierwszoinstancyjnej wskazano konkretne odległości od określonych obszarów) inwestycja nie będzie stanowić źródła oddziaływania na te obszary. Jak wynika z raportu przy planowaniu przedsięwzięcia rozważano trzy warianty realizacji projektu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu I instancji przytoczono argumentację opartą na ustaleniach raportu przemawiającą za przyjęciem wariantu będącego przedmiotem decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych utrzymanej w mocy przez decyzję zaskarżoną w niniejszej sprawie. Dokonana w tym zakresie ocena organów jest logiczna, przekonująca i nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa). Stosownie do wymogów art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a/ ustawy uzasadnienie wydanej w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego zawiera: a/ informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b/ informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: - ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78 ( w tym przypadku Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K.). c/ uzasadnienie stanowiska w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W świetle ustaleń raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ze względu na skalę tego przedsięwzięcia i jego usytuowanie, nie będzie ono powodować transgranicznego oddziaływania na środowisko. Realizując wymóg art. 85 ust. 3 ustawy Burmistrz Miasta K. podał do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy. Bez znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji jest podniesiona w skardze kwestia zasadności i legalności zawarcia przez inwestora umów z firmą T. s.c. w L. projektującą przedmiotowe przedsięwzięcie oraz firmą "E-G" Pracownia Geologii i Ochrony Środowiska w L. opracowującą raport o oddziaływaniu na środowisko tego przedsięwzięcia w aspekcie przepisów ustawy – Prawo zamówień publicznych oraz ustawy – Prawo budowlane, gdyż przepisy tych ustaw mają za przedmiot odmienną problematykę, nie odnoszącą się do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W tym miejscu należy podkreślić, że decyzja ta nie upoważnia inwestora do realizacji przedsięwzięcia, a jedynie poprzedza wydanie jednej z decyzji o jakich mowa w art. 72 ust. 1 ustawy, w tym przede wszystkim decyzji o pozwoleniu na budowę. Ubiegając się o wydanie decyzji środowiskowej inwestor nie musi jeszcze wykazać się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stąd chybiony jest zarzut oparcia decyzji na nieuregulowanym stanie prawnym nieruchomości. Z tego też względu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność podniesiona przez skarżącą w piśmie z dnia 7 marca 2011 r. , do którego dołączono kserokopię wyroku WSA w Lublinie z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 259/10 stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] stycznia 2010 r. [...] w części dotyczącej zaliczenia ulicy Ś. do kategorii dróg gminnych. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że uchwała o zaliczeniu drogi do określonej kategorii dróg publicznych powinna być poprzedzona czynnościami zmierzającymi do przejęcia własności drogi przez podmiot publicznoprawny, a nie odwrotnie. Gmina Miasto K. nie legitymowała się zaś tytułem własności do przedmiotowego gruntu. Jednakże, jak wyżej wskazano, na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wnioskodawca nie musi legitymować się tytułem prawnym do nieruchomości. Na tym etapie – co oczywiste – nie może być też podjęta uchwała o zaliczeniu do określonej kategorii drogi, która dopiero będzie budowana. Poza zakresem przedmiotowym niniejszej sprawy pozostaje także podniesiona w cyt. piśmie kwestia ewentualnego samowolnego ułożenia płyt betonowych na części projektowanej drogi. Sąd podziela także stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wyrażone w postanowieniu z dnia [...] listopada 2010 r. o odmowie uzupełnienia zaskarżonej decyzji poprzez podanie aktów prawnych uzasadniających oddalenie zarzutów dotyczących decyzji organu I instancji. Zgodnie z art. 111 § 1 kpa uzupełnienie decyzji może dotyczyć rozstrzygnięcia sprawy bądź pouczenia co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego. Brak zamieszczenia w decyzji podstawy prawnej wymaganego w myśl art. 107 § 1 kpa nie może być zatem przedmiotem uzupełnienia decyzji, lecz może być podnoszony we wnoszonym odwołaniu do organu drugiej instancji bądź w skardze do sądu administracyjnego. W odniesieniu do zaskarżonej decyzji nie można jednak stwierdzić powyższego uchybienia, gdyż zawiera ona w swojej osnowie podstawę prawną wskazując zarówno przepisy postępowania administracyjnego jak też przepisy prawa materialnego. Z przytoczonych wyżej względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.