II SA/Lu 21/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. i A.B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r., znak: [...] nakazującej Z. B. rozbiórkę obiektu budowlanego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r., znak: [...] W dniu 9 stycznia 2014 r. do tutejszego sądu wpłynęła skarga A. i Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] r. nakładające na Z. B. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki samowolnie wybudowanego zbiornika na ścieki socjalne. Wnioskiem z dnia 11 lutego 2014 r., sprecyzowanym w piśmie z dnia 3 marca 2014 r., skarżący zażądali wstrzymania wykonania decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r., znak: [...] nakazującej Z. B. rozbiórkę przedmiotowego zbiornika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Możliwość wstrzymania wykonania innych aktów niż zaskarżony, zależy zatem od tego, czy akty te zostały wydane w granicach tej samej sprawy. Granice danej sprawy wyznaczają następujące elementy: tożsamość podmiotów, tożsamość przedmiotu sprawy, tj. wzajemnych praw i obowiązków stron oraz tożsamość podstawy faktycznej i prawnej sprawy (tak m. in. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7 oraz T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, wyd. 3, Warszawa 2009, s. 386). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest wydane w postępowaniu egzekucyjnym postanowienie nakładające na Z. B. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego, zaś wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji nakładającej ten obowiązek, wydanej w postępowaniu jurysdykcyjnym. Nie ma podstaw, by uznać, że wydana w postępowania jurysdykcyjnym decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu oraz wydane w postępowaniu egzekucyjnym postanowienie nakładające grzywnę w celu przymuszenia do wykonania tej rozbiórki, mieszczą się w granicach tej samej sprawy. Nie zachodzi bowiem tożsamość wzajemnych praw i obowiązków podmiotów stosunku administracyjnoprawnego, różne są także podstawy faktyczne i prawne obu tych rozstrzygnięć. W przypadku decyzji nakazującej rozbiórkę obowiązkiem jej adresata jest wykonanie rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego, co znajduje umocowanie w art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, zaś zaskarżone postanowienie, wydane na podstawie art. 119 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, obejmuje obowiązek uiszczenia grzywny w celu przymuszenia sprawcy samowoli budowlanej do wykonania tej rozbiórki. Zatem, skoro decyzja, której wstrzymania domagają się skarżący, nie została wydana w granicach niniejszej sprawy, w której wydane zostało zaskarżone postanowienie, nie ma podstaw do jej wstrzymania, co uzasadnia oddalenie wniosku skarżących na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji postanowienia.