II SA/Lu 210/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. J. prowadzącego Przedsiębiorstwo J. na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a przekazać sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie – Wydziałowi Zamiejscowemu w Radomiu. Z. J. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo J. w L., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego bezczynność została zaskarżona. W związku z tym, iż siedzibą Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, którego rozstrzygnięcie jest przedmiotem skargi, jest L. położone w województwie m., właściwym do rozpoznania skargi w niniejszej sprawie, stosownie do treści § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652) oraz § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 grudnia 2005 r. w sprawie utworzenia Wydziału Zamiejscowego w Radomiu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (Dz. U. Nr 256, poz. 2144 ze zm.), jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – Wydział Zamiejscowy w Radomiu. Z tych też względów, na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji.