II SA/Lu 212/01

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Ewy i Andrzeja B. na decyzję Wojewody L. z dnia 2 stycznia 2001 r., (...) w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego - oddala skargę. Starosta W. decyzją z dnia 16 czerwca 2000 r. (...) zatwierdził projekt budowlany w wydał decyzję o pozwoleniu na budowę Ewie i Andrzejowi B. realizującym budynek mieszkalny jednorodzinny na działce 113/14 i 113/25 położonych w miejscowości G., powołując się na art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, określając, iż przed zakończeniem inwestycji należy rozebrać istniejący na działce tymczasowy obiekt budowlany. W uzasadnieniu wskazał, powołując się na decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na zgodność inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego Gminy U. /uchwała XII/60/91 rady Gminy U. z dnia 13 września 1991 r., Dz.Urz. Woj.Ch. nr 13 poz. 77 z dnia 8 grudnia 1991 r./, który przedmiotowy obszar przeznacza pod uprawy rolne, adaptację istniejącej zabudowy oraz dopuszcza w uzasadnionych ekonomicznie przypadkach uzupełnienie istniejącej zabudowy produkcyjnej i mieszkaniowej oraz lokalizację specjalistycznych gospodarstw rolnych. Od decyzji Starosty W. odwołanie złożył Zarząd Ch. Parków Krajobrazowych, wskazując na fakt, że działka pod planowaną zabudowę nie znajduje się na działce przeznaczonej pod gospodarstwo rolne i jest od niej oddalona o ok. 3 km, podczas gdy plan przewiduje zabudowę na terenie upraw rolnych. Ponadto plan przewiduje uzupełnianie istniejącej zabudowy produkcyjnej i mieszkaniowej a nie budowę nowych obiektów, nie związanych bezpośrednio z prowadzoną produkcją rolną. Inwestorzy nie planują natomiast budowy żadnego budynku gospodarczego. Wojewoda L. decyzją z dnia 2 stycznia 2001 r., (...) uchylił decyzję Starosty W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, opierając się jednak nie na argumentach odwołania lecz na ujawnieniu istnienia, w miejscu zaprojektowanego budynku mieszkalnego, innego, nie wykazanego w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie, budynku o konstrukcji drewnianej, wobec którego toczy się postępowanie przed organami nadzoru budowlanego w związku z pozwoleniem na jego użytkowanie. Organ odwoławczy powołał się na art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, według którego odmawia się zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie zaprojektowanej budowy znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Ewa i Andrzej S. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnoszą o uchylenie decyzji Wojewody L., wskazując na brak decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego znajdującego się na działce, której dotyczy przedmiotowy projekt budowlany. Podnoszą ponadto błędne potraktowanie przez Wojewodę Zarządu Ch. Parków Krajobrazowych jako strony w postępowaniu. Organ w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie, wskazując, iż art. 138 par. 2 Kpa dopuszcza wskazanie okoliczności, jakie ma wziąć pod uwagę organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy i zaskarżona decyzja wymóg ten spełnia, bowiem nakazuje uwzględnić treść art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Natomiast potraktowanie Zarządu Ch. Parków Krajobrazowych jako strony uzasadnione jest tym, że inwestycja znajduje się na terenie P. Obszaru Chronionego, wobec którego nadzór sprawuje Zarząd, co powoduje, iż ma on interes prawny w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę realizowana na terenie tego obszaru. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na gruncie art. 138 par. 1 Kpa organ odwoławczy może utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy lub uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy lub, przy uchyleniu decyzji, umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Paragraf 2 tego przepisu przewiduje jednak jeszcze inny wynik postępowania odwoławczego - uchylenie przez organ odwoławczy decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. przekazując sprawę w tym trybie organ może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przedmiotem postępowania było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Wojewoda L. zastosował art. 138 par. 2 Kpa. Podjął decyzję kasacyjną, której uzasadnieniem jest stwierdzenie w toku postępowania odwoławczego istnienia w miejscu zaprojektowanego domu budynku o konstrukcji drewnianej. Z treści art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ wynika bowiem, że właściwy organ wydaje decyzję odmowną co do zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. W przedmiotowej sprawie stwierdzono istnienie takiego obiektu, wobec którego w czasie wydawania zaskarżonej decyzji nie orzeczono nakazu rozbiórki. Toczyło się natomiast w stosunku do tego obiektu postępowanie wyjaśniające przed organami nadzoru budowlanego. Organ odwoławczy powziął zasadnicze wątpliwości co do stanu faktycznego związanego z zakwalifikowaniem istniejącego obiektu budowlanego. Brak danych co do daty jego wybudowania oraz co do relacji pomiędzy jego lokalizacją a lokalizacją projektowanego budynku. Wskazał więc na przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości. W decyzji organu pierwszej instancji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę brak było jakichkolwiek ustaleń co do przedmiotowego obiektu. Nie ma znaczenia, czy ustalenia te dokonane zostaną przez organ pierwszej instancji na podstawie działań w toczącym się postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego czy też dokonane zostaną samodzielnie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Zaskarżona decyzja nie zawiera, jak to podnosi skarżący, sugestii co do traktowania przedmiotowego obiektu jako samowoli budowlanej. Jej treść wiąże się z wymogiem dokładnego i wszechstronnego ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego /art. 7, art. 77 par. 1 Kpa/ oraz jednoznaczną treścią art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego. Zarzut skarżących co do traktowania Zarządu Chełmskich P. Krajobrazowych jako strony postępowania nie jest zasadny. Na gruncie art. 24 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /t.j. Dz.U. 2001 nr 99 poz. 1079/, park krajobrazowy jest obszarem chronionym ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe a celem jego utworzenia jest zachowanie, popularyzacja i upowszechnianie tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju. Zarząd jest jednostką sprawująca bezpośredni nadzór nad funkcjonowaniem obszarów chronionych na terenie parku oraz jego otuliny. Ma interes prawny, jako że projektowana inwestycja zaprojektowana została na terenie P. Obszaru Chronionego Krajobrazu, stanowiącego otulinę P. Parku Krajobrazowego, wchodzącego w skład obszarów chronionych podlegających Zarządowi Ch. Parków Krajobrazowych. Niezależnie od powyższej argumentacji należy przyjąć, iż treść decyzji organu odwoławczego nie opierała się na uwzględnieniu odwołania złożonego przez Zarząd lecz na ujawnieniu istnienia obiektu budowlanego w miejscu projektowanego budynku mieszkalnego, co wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji. W świetle powyższego, Sąd korzystając z przyznanej kompetencji do kontroli zgodności decyzji administracyjnej z prawem nie znajduje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Oddala zatem skargę na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/.