II SA/Lu 219/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. N. i A. N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami - w zakresie wniosku G. N. i A. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. G. N. i A. N. w dniu 17 lutego 2012 r. złożyli do Sądu skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami. Jednocześnie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. wskazując, iż wykonanie tej decyzji wywołałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Poz. 270), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, a także wszystkich innych aktów podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie skarżącej tymczasową ochronę jej praw, gdyż wstrzymanie wykonania aktu upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., nr [...], nakazał skarżącym doprowadzenie budynku garażowego z częścią gospodarczą, położonego na działkach nr 482 i 481, przy ul. R. w C., do stanu zgodnego z przepisami, to jest do powierzchni zabudowy nieprzekraczającej 30 m2, poprzez rozbiórkę pomieszczenia gospodarczego, w terminie do dnia 30 czerwca 2012 r. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu w sprawie niniejszej spełnione zostały przesłanki określone w powołanym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem wykonanie obowiązku nałożonego na skarżących decyzją organu pierwszej instancji, utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją, to jest dokonanie rozbiórki części należącego do nich budynku garażowego, ze swej istoty może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Z powyższych względów należało orzec, jak w postanowieniu.