II SA/Lu 22/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. i A. małżonków S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi G. i A. małżonków S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący G. i A. małżonkowie S. na urzędowych formularzach wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wnieśli o przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Do wniosku skarżący dołączyli niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię zaświadczenia o wysokości dochodów z gospodarstwa rolnego. W związku z tym, że jak ustalono na podstawie wykazu rolników, którym przyznano płatności do gruntów rolnych lub płatność cukrową w roku 2007 zamieszczonego na oficjalnej stronie internetowej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa skarżący był beneficjentem środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) powstała wymagająca wyjaśnienia wątpliwość czy skarżący był także beneficjentem tych środków w roku 2008. Okoliczność ta rzutowałaby bowiem bezpośrednio na wysokość dochodu osiąganego przez skarżących. Z tych powodów wezwano skarżących do nadesłania dokumentów źródłowych, które pozwoliłyby ustalić czy w roku 2008 skarżący był beneficjentem środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). Tym samym wezwaniem zobowiązano skarżących do nadesłania oświadczenia i dokumentów źródłowych wskazujących na wysokość stałych koniecznych kosztów utrzymania. Mimo prawidłowego doręczenia wezwania skarżący nie nadesłali żądanych od nich dokumentów i oświadczenia. Referendarz sądowy stwierdził, że: Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przesłanki przyznania prawa pomocy osobie fizycznej sformułowane w art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. oparte są na zwrotach szacunkowych, których samodzielne stosowanie wywołuje konieczność oszacowania wystąpienia określonych w zwrotach szacunkowych stanów faktycznych. Dlatego oceniając zasadność wniosku należy wziąć pod uwagę z jednej strony wysokość obciążeń finansowych związanych z danym postępowaniem, a z drugiej wykazane przez stronę wnoszącą o przyznanie prawa pomocy realne, istniejące w chwili składania wniosku jej możliwości finansowe. W sprawie niniejszej skarżący mimo istnienia wątpliwości, co do ich stanu majątkowego, o których to wątpliwościach zostali poinformowani w wezwaniu, nie nadesłali żądanych od nich dokumentów źródłowych pozwalających ustalić ich realnie istniejące możliwości finansowe. Tym samym skarżący uniemożliwili oszacowania wystąpienia określonych w zwrotach szacunkowych zawartych w art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. stanów faktycznych co czyni niemożliwym ocenę tego czy mogą oni ponieść jakiekolwiek koszty postępowania jak i ocenę tego czy poniesienie przez nich pełnych kosztów postępowania zagraża im uszczerbkiem w kosztach utrzymania koniecznego. Dodatkowo zauważyć należy, że ocenę tego czy poniesienie pełnych kosztów postępowania zagraża skarżącym uszczerbkiem w kosztach utrzymania koniecznego uniemożliwia także niewskazanie przez nich wysokości stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.