II SA/Lu 220/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 maja 2016 r. sprawy ze skargi O. D. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie stypendium sportowego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] G. F. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Sygn. akt II SA/Lu [...] UZASADNIENIE Rada Miasta L. w dniu [...] r. podjęła - na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia [...] o samorządzie gminnym oraz art. 35 ustawy z dnia [...] r. o sporcie kwalifikowanym - uchwałę nr [...] w sprawie zasad i trybu przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym oraz dla zawodników w kategorii uczestniczących w rozgrywkach ligowych w grach zespołowych. Rozstrzygnięciem Nadzorczym Wojewody L. z dnia [...] r. znak [...] stwierdzono nieważność powyższej uchwały w części obejmującej jej § 2 ust. 6 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. c, § 4 ust. 1, § 4 ust. 2 oraz § 12, a także załącznik nr [...] w brzmieniu: "w przypadku jej posiadania przez zawodnika". Na uchwałę nr [...] Rady Miasta L. – po uprzednim wezwaniu jej do usunięcia naruszenia prawa – O. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, przy czym Rada Miasta L. uchwałą nr [...] z dnia [...] r. uznała powyższe wezwanie za bezzasadne. W skardze O. D. zarzucił zaskarżonej uchwale istotne naruszenie przepisów prawa, tj. niezgodność jej postanowień z ustawą z dnia [...] r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594), Konstytucją RP oraz już nieobowiązującą ustawą z dnia [...] r. o sporcie kwalifikowanym (Dz.U. z 2005, nr 155, poz. 1298) polegające na: 1) wprowadzeniu warunku formalnego polegającego na obowiązku przedłożenia licencji zawodniku wydanej przez właściwy polski lub okręgowy związek sportowy, co według skarżącego stanowiło warunek dyskryminacji określonych sportowców bez licencji - § 2 ust. 6 pkt 1 lit. c uchwały; 2) wprowadzaniu warunku formalnego polegającego na obowiązku dołączenia do wniosku o przyznanie stypendium potwierdzenia przez właściwy polski lub okręgowy związek sportowy - § 2 ust. 6 pkt 1 lit. e uchwały; 3) powtórzeniu w treści zaskarżonej uchwały zapisu art. 23a ustawy z dnia [...] r. o kulturze fizycznej (Dz.U. z 1996 r., nr 25, poz. 113) bądź art. 34 ustawy o sporcie kwalifikowanym - § 8 ust. 1 pkt 1, 2, 3 uchwały; 4) braku w podstawie prawnej skarżonej uchwały przepisu upoważniającego do cofnięcia stypendium sportowego ze wskazaniem, że adresat upoważnienia ustawowego zobowiązany byt tylko i wyłącznie do "przyznawania" "wstrzymania" i "pozbawiania" stypendiów sportowych; 5) umieszczeniu w treści uchwały przepisu, który wskazywał, że od decyzji Prezydenta Miasta nie przysługuje odwołanie, co według skarżącego narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art 2 i 7 Konstytucji RP; 6) naruszenie działalności organów gminy w związku z niewypełnieniem obowiązków wynikających z treści art. 68 ust. 5 Konstytucji RP oraz zadań własnych samorządu określonych w art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym, co doprowadziło do dyskryminacji O. D. i jego partnerki tanecznej. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu administracji wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów i powołując się na art. 35 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym wskazał, iż mocą tego przepisu ustawodawca postanowił, że jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe jednocześnie przekazując jednostkom samorządu terytorialnego upoważnianie do określania szczegółowych zasad oraz trybu przyznania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych. Tym samym, działając na podstawie powyższego przepisu Rada Miasta L. podejmując uchwałę dotyczącą funkcjonowania na terenie L. stypendiów sportowych była nie tylko uprawniona, ale także zobowiązana do określenia zasad, trybu przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych mających na celu wspieranie zawodników szczególnie uzdolnionych. Dokonując wykładni art. 35 cyt. ustawy organ podkreślił, że zwrot użyty przez w ustawodawcę: "Stypendia sportowe dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym oraz w krajowym współzawodnictwie sportowym mogą być przyznawane przez jednostki samorządu terytorialnego i finansowane z jednostek" oznacza swobodę jednostki samorządu terytorialnego, co do wprowadzenia tego rodzaju stypendiów oraz zasad ich funkcjonowania. Rada Miasta L. korzystając z uprawnienia do wydania skarżonej uchwały oraz mając na względzie obowiązek określenia zasad, trybu przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych oraz mających na celu wspieranie szczególnie uzdolnionych oraz wspieranie rozwoju kultury fizycznej na terenie gminy określiła warunki przyznawania stypendiów sportowych. W treści uchwały ustanowiono warunki przyznawania stypendium sportowego dla zawodników szczególnie uzdolnionych w zależności od kategorii wiekowej, rangi zawodów oraz podziału dyscyplin na indywidualne i zespołowe. Miedzy innymi zgodnie z § 2 ust 6 pkt 1 lit. a - g uchwały zobowiązano zawodników ubiegających się o przyznanie stypendiów sportowych do dołączenia do składanego wniosku następujących dokumentów: a) w przypadku zrzeszania zawodnika w klubie lub stowarzyszeniu, dokument potwierdzający przynależność zawodnika do klubu lub stowarzyszenia kultury fizycznej; b) komunikat końcowy zawodów potwierdzony za zgodność z oryginałem, c) kserokopię licencji zawodnika poświadczonej za zgodność z oryginałem, wydanej przez właściwy polski lub okręgowy związek sportowy w przypadku jej posiadania przez zawodnika; d) zobowiązanie zawodnika i wnioskodawcy do informowania Prezydenta Miasta o okolicznościach skutkujących wstrzymaniem lub cofnięciem stypendium; e) potwierdzenie przez właściwy polski lub okręgowy związek sportowy. g) dane do zeznania podatkowego h) oświadczenie do ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego osoby pobierającej stypendium sportowe. Brzmienie § 3 ust. 1 uchwały wskazywało także, że przyznawanie stypendium następuje w oparciu o kryteria określone w niniejszej uchwale oraz wyniki sportowe uzyskane przez zawodnika. Organ ponadto wyjaśnił, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że § 2 ust. 6 pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. 6 pkt 1 lit. e uchwały istotnie naruszają prawo w szczególności wynikającą z Konstytucji RP zasadę równości, ponieważ w sposób nieuprawniony ograniczają krąg osób uprawnionych do stypendium sportowego. Skarżący wskazał, że – w jego ocenie - powyższe zapisy uchwały zawierające obowiązek przedłożenia licencji zawodnika oraz potwierdzenia przez właściwy polski lub okręgowy związek sportowy dyskryminowały jego prawo do ubiegania się o przyznanie stypendium. Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy o sporcie kwalifikowanym - sport kwalifikowany jest formą aktywności człowieka związaną z uczestnictwem we współzawodnictwie sportowym, organizowanym lub prowadzonym w określonej dyscyplinie sportu przez polski związek sportowy lub podmioty działające z jego upoważnienia. W myśl art. 3 pkt 5 ww. ustawy zawodnikiem jest osoba uprawniająca określoną dyscyplinę sportu i posiadająca licencję zawodnika uprawniającą do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym. Organ odnosząc się do powyższego wyjaśnił, że skarżący nie mógł wypełnić kwestionowanego obowiązku, ze względu na to, że nie dysponował licencją wystawioną przez polski lub okręgowy związek sportowy. Skarżący posiadał książeczkę startową [...] Towarzystwa Tanecznego, które nie było w tamtym czasie polskim związkiem sportowym w rozumieniu przepisów ustawy o sporcie kwalifikowanym. Wobec powyższego, wprowadzenie w skarżonej uchwale warunku posiadania licencji zawodnika oraz obowiązku do potwierdzenia przez właściwy polski lub okręgowy związek sportowy nie tylko nie naruszało obowiązujących wówczas przepisów, ale było warunkiem koniecznym realizacji normy wynikające z art. 3 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 5 ustawy o sporcie kwalifikowanym. Rada uznała także za nieuzasadniony zarzut skarżącego dotyczący powtórzenia zapisu art. 23a ustawy z dnia [...] r. o kulturze fizycznej bądź art. 34 ustawy o sporcie kwalifikowanym. W uzasadnieniu wyjaśniła, że podejmując uchwałę na gruncie ustawy o sporcie kwalifikowanym, była nie tylko upoważniona, ale także zobowiązana do określenia okoliczności, warunków, od których zależy przyznanie, wstrzymanie oraz pozbawienia stypendium sportowego. Nie może zatem uznać za naruszające jakiekolwiek przepisy obowiązującego prawa określenie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wypłaty przyznanego stypendium, chociażby pokrywały się one z okolicznościami wskazanymi czy to w ustawie o sporcie kwalifikowanym czy to w ustawie o kulturze fizycznej. Organ wskazał dalej, że właśnie brak określenia okoliczności, których wystąpienie skutkuje wstrzymaniem wypłaty stypendium sportowego stanowiłoby dopiero naruszenie art. 35 ust 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym. Dodatkowo także organ wyjaśnił, że wskazany przez stronę art. 34 ustawy o sporcie kwalifikowanym i zawarte w nim okoliczności uzasadniające pozbawienie stypendium sportowego dotyczyły pozbawienia stypendium sportowego członka kadry narodowej przyznawanego przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu, wobec czego nie znajdują one żadnego zastosowania na gruncie niniejszej sprawy. Podobnie art. 23a ustawy o kulturze fizycznej, który dotyczył stypendiów przyznawanych członkom kadry narodowej osób niepełnosprawnych i kadry paraolimpijskiej przez ministra do spraw kultury fizycznej i sportu. Nieuwzględniony został przez Radę również zarzut dotyczący braku w podstawie prawnej skarżonej uchwały przepisu upoważniającego do cofnięcia stypendium sportowego ze wskazaniem, że adresat upoważnienia ustawowego zobowiązany był tylko i wyłącznie do "przyznania", "wstrzymania" i "pozbawienia" stypendiów sportowych w świetle brzmienia art. 35 ust. 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym. Odnosząc się do tej kwestii organ wskazał, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa w drodze uchwały, szczegółowe warunki i tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych. Na gruncie skarżonej uchwały jednostka samorządu terytorialnego określiła warunki pobawienia stypendium sportowego w § 9 skarżonej uchwały w sposób nie budzący wątpliwości. Natomiast fakt użycia słowa " cofa" znajdującego się m.in. w § 4 ust. 1 oraz ust. 2 uchwały w żaden sposób nie narusza granic przyznanego jednostce samorządu terytorialnego upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 35 ust. 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym. Użycie słowa "cofa" zastępuje "pozbawia" nie naruszając, ani celu, ani sensu treści uchwały w zakresie zasad pozbawiania przyznanego sportowego. Stanowi wyłącznie jego synonim. Organ zauważył przy tym, że rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody L. dnia [...] r. znak [...] stwierdzono nieważność § § 4 ust. 2 uchwały (zawierające w treści słowo "cofa"). W skardze podniesiono, że wprowadzenie przepisu w zakresie braku możliwości wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta stanowi naruszenie treści przepisów K.p.a. oraz Konstytucji. Zdaniem organu jest to zarzut bezprzedmiotowy, bo odnosi się do treści zapisu uchwały (§ 4 ust. 2), którego stwierdzono nieważność (rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody L. z dnia 129 marca 2010 r.). Poza tym organ uznał, że zarzut dotyczący naruszenia działalności organów gminy w związku z niewypełnieniem obowiązków wynikających z treści art. 68 ust. 5 Konstytucji RP oraz zadań własnych samorządu określonych w art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminny, co doprowadziło do dyskryminacji skarżącego i jego partnerki tanecznej, nie mógł znaleźć uzasadnienia w analizowanej sprawie. Podjęcie przez Gminę L. uchwały fakultatywnej w sprawie funkcjonowania stypendiów sportowych wyłącznie na podstawie ustawy o sporcie kwalifikowanym nie narusza, ani art. 68 ust. 5 Konstytucji, ani art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym, ponieważ jest zgodne z ówcześnie obowiązującymi przepisami ustawy o sporcie kwalifikowanym oraz ustawy o kulturze fizycznej. Podjęcie uchwały na podstawie tych ww. ustaw nie było bowiem obowiązkowe. Podsumowując Rada wskazała, że przepisy skarżonej uchwały nie mogą być oceniane jako dyskryminujące, bowiem mieszczą się w granicach upoważnienia udzielonego organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego przez ustawodawcę, co stanowi wyraz realizacji wytycznych ustawodawcy, co do treści podejmowanej uchwały. Wyłącznie spełnienie warunków określonych w uchwale stanowiło przesłanki do otrzymania stypendium sportowego w obowiązującym wówczas stanie prawnym. Organ wskazał również, że niezależnie od powyższego ustawa o sporcie kwalifikowanym obowiązuje od dnia [...] r. natomiast wydana na jej podstawie uchwała Rady Miasta L. będąca przedmiotem niniejszej skargi, obowiązywała od dnia [...] r. do dnia [...] r.. W okolicznościach niniejszej sprawy, O. D. złożył dwa wnioski o przyznanie stypendium sportowego na podstawie dwóch różnych stanów prawnych tj. Uchwały Rady Miasta L. N. [...] z dnia [...] r. w sprawie zasad i trybu przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym oraz dla zawodników w kategorii seniorów kategorii uczestniczących w rozgrywkach ligowych w grach zespołowych uchwały - wniosek z dnia [...] oraz kolejnej uchwały tj. Uchwały nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] r. w sprawie stypendiów za osiągnięte wyniki sportowe wydanej już na podstawie ustawy z [...] r. o sporcie (wniosek z dnia. [...] r.). Pierwszy z nich, złożony w dniu [...] r. został rozpatrzony negatywnie, ze względu na brak spełnienia warunków formalnych, co doprowadziło do wydania w dniu [...] r. decyzji odmownej przez Dyrektora Wydziału Spoci i Turystyki działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta. W konsekwencji złożonego od powyższej decyzji odwołania, decyzja została uchylona, a sprawa została skierowana do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając złożone odwołanie wskazało, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy stosować przepisy nowe. Wskazać bowiem należy, że w momencie wydawania decyzji SKO w dniu [...] r. uchwała w oparciu o którą została wydana decyzja odmowna nie obowiązywała. Następnie decyzją z dnia [...] r działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Dyrektor Wydział Sportu i Turystyki ponownie odmówił przyznania stypendium na wniosek złożony w dniu [...] r. na podstawie skarżonej uchwały i jednocześnie przyznał O. D. stypendium na podstawie Uchwały nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] r. w sprawie stypendiów za osiągnięte wyniki sportowe. Oznacza to, że decyzja w sprawie przyznania stypendium sportowego była korzystna dla skarżącego, bowiem za okres od 1 kwietnia do [...] r. pobierał on stypendium sportowe w łącznej wysokości [...] zł. Od tamtego okresu do Wydziału Sportu i Turystyki UM L. nie wpłynął żaden wniosek o przyznanie stypendium sportowego. Z powyższego wynika, że za osiągane przez skarżącego wyniki otrzymał on stypendium na podstawie kolejnej uchwały, wydanej na podstawie obowiązującej ustawy o sporcie. Dalej organ podniósł, że w jego ocenie skarżący w dacie składania niniejszej skargi nie posiada żadnego interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności uchwały, co wynika w szczególności z faktu braku obowiązku podjęcia skarżonej uchwały otrzymania stypendium za osiągane wyniki sportowe na podstawie kolejnej obowiązującej w przedmiocie stypendiów sportowych uchwały oraz nieobowiązywania już skarżonej uchwały. Zatem skarżący nie posiada legitymacji do złożenia niniejszej skargi. Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnicy skarżącego oświadczyli, że przedmiotem skargi jest cała uchwała Rady Miasta L. z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 147 § 1 ustawy z dnia [...] r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Natomiast w myśl art. 151 ustawy p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. Istotą niniejszej sprawy zainicjowanej skargą O. D. było rozstrzygnięcie, czy podniesione przez skarżącego zarzuty stanowią istotne naruszenia prawa, a w konsekwencji, czy obligują Sąd do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu w całości bądź w części, albo do stwierdzenia, że został wydany z istotnym naruszeniem prawa. Zaznaczyć przy tym należy, że podstawę prawną do złożenia skargi w niniejszej sprawie stanowi art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia [...] r. (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm., dalej też jako "u.s.g", "ustawa o samorządzie gminnym"), w myśl którego, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. m.in. wyroki NSA z dnia [...] r., OSK [...], ONSA i WSA z 2005 r., nr [...], poz. 2 oraz z dnia [...]., OSK [...], Wokanda 2005, Nr [...], str. 69). Zaskarżona uchwała w przedmiocie szczegółowych zasad przyznawania i pozbywania oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Również pozostałe wymogi formalne do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zostały spełnione, albowiem skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które zostało przesłane do organu. W przedmiotowej sprawie został również zachowany 60- dniowy termin do wniesienia skargi. Uchwały organów samorządu terytorialnego należą do aktów prawa miejscowego, które Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 87 ust. 2 zalicza do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. W doktrynie wskazuje się na kilka podstawowych cech aktów prawa miejscowego. Jako źródła prawa powszechnie obowiązującego akty prawa miejscowego charakteryzują się tym, że mogą regulować postępowanie wszystkich kategorii adresatów (obywateli, organów, organizacji publicznych i prywatnych). Adresatami aktów prawa miejscowego mogą być zarówno wszystkie podmioty, jak i niektóre ich kategorie. Akty prawa miejscowego są prawem dla wszystkich, którzy znajdą się w przewidzianej przez nie sytuacji. Akty prawa miejscowego mają terytorialny zasięg działania. Obowiązują tylko na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Z reguły ich zasięg pokrywa się z obszarem danej jednostki samorządu terytorialnego (przykładowo akty gminne ograniczają się do granic gminy), mogą być jednak także stanowione dla mniejszych terenów. Akty prawa miejscowego muszą mieć charakter normatywny. Muszą więc zawierać wypowiedzi wyznaczające adresatom pewien sposób zachowania się: mogą to być nakazy, zakazy lub uprawnienia. Ponadto akty prawa miejscowego muszą zawierać normy o charakterze abstrakcyjnym i generalnym. Charakter generalny mają te normy, które określają adresata poprzez wskazanie cech, nie zaś poprzez wymienienie z imienia czy nazwy. Natomiast abstrakcyjność normy wyraża się w tym, że nakazywane, zakazywane lub dozwolone zachowanie będzie zachodzić w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie zaś w jednej konkretnej sytuacji. Zaskarżona uchwała określająca warunki przyznawania stypendiów sportowych zawodnikom osiągającym wysokie wyniki sportowe posiada niewątpliwie wskazane wyżej cechy pozwalające na zaliczenie jej do aktów prawa miejscowego. Adresaci uchwały zostali określeni generalnie, a nie imiennie. Uchwała dotyczy sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych. Zaskarżona uchwała ma zatem charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny. W myśl art. 94 Konstytucji organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Treść art. 94 Konstytucji wskazuje, że podstawą prawną stanowienia aktów prawa miejscowego jest wyraźne upoważnienie zawarte w ustawie, czyli tzw. delegacja. Zasada ta znajduje potwierdzenie w przepisie art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Upoważnienie do stanowienia aktów prawa miejscowego może przybrać postać delegacji szczególnej albo generalnej. Na podstawie delegacji szczególnej stanowione są akty prawa miejscowego o charakterze wykonawczym, na podstawie zaś delegacji ogólnej - akty porządkowe i ustrojowo-organizacyjne D. Dąbek, Prawo miejscowe, Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., W. 2007, s. 94. Szczegółowe upoważnienie ustawowe określa materię, która może być przedmiotem regulacji w drodze aktu prawa miejscowego, i organy kompetentne do jego wydania oraz reguluje niekiedy również inne sprawy związane z wydawaniem i wejściem w życie przepisów prawa. Najczęściej upoważnienie szczegółowe dotyczy materii, która jest ogólnie uregulowana w ustawie, a organom terenowym zostaje pozostawione uregulowanie kwestii szczegółowych. Druga postać upoważnienia do stanowienia aktów prawa miejscowego to upoważnienie generalne, które daje jedynie prawną możliwość wydania aktu prawa miejscowego, określając w sposób ogólny zakres regulacji lub warunki, które muszą być spełnione, lecz nie przesądza o treści norm, które mają zostać ustanowione. Upoważnienie generalne musi jednak zawierać określenie organu kompetentnego do wydania aktu oraz ogólne wskazanie materii będącej przedmiotem regulacji. Przed przystąpieniem do oceny merytorycznej skargi, Sąd jest obowiązany do sprawdzenia, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, co dawałoby mu legitymację do wniesienia skargi. Z akt sprawy wynika, że zarówno wezwanie, jak i skarga złożone zostały przez skarżącego, który ubiegał się o uzyskanie stypendium sportowego od Prezydenta Miasta w związku z uprawianiem tańca sportowego, i takiego wsparcia nie otrzymał, z uwagi na regulacje wprowadzone zaskarżoną uchwałą. Należy zatem przyjąć, że skarżący był legitymowany do zaskarżenia uchwały Rady Miasta L. z dnia [...] r. nr [...]. Jednak naruszenie interesu prawnego lub prawa dające stronie prawo do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej nie oznacza automatycznego uwzględnienia skargi. Aby tak się stało, musi zostać wykazane, że naruszenie interesu prawnego skarżącego wiązane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (np. wyrok NSA z dnia [...] r., sygn. akt II OSK [...]). Podstawą prawną zaskarżonej uchwały stanowią art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia [...] r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia [...] r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. z 2005 r., nr 155, poz. 1298 ze zm.). Powyższy art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. jest przepisem kompetencyjnym. Stanowi on, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych sprawach, niż wymienione w art. 18 ust. 2 pkt 1 -14, zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy. Stosownie natomiast do art. 35 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym stypendia sportowe dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym mogą być przyznawane przez jednostki samorządu terytorialnego i finansowane z budżetów tych jednostek. Natomiast zgodnie z przepisem art. 35 ust. 2 ustawy organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określa warunki i tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych, o których mowa w ust. 1. Przepis ten zawiera upoważnienie dla jednostki samorządu terytorialnego do ustanowienia przepisów określających zasady przyznawania stypendiów dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym. Z upoważnienia zawartego w art. 35 ustawy wynika, że: 1) jednostka samorządu terytorialnego ma prawo podjąć uchwałę w sprawie stypendiów sportowych określonych w ustawie o sporcie kwalifikowanym; 2) organem uprawnionym do podjęcia uchwały jest organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego; 3) stypendia mogą być przyznawane tylko zawodnikom osiągającym wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym; 4) organ jednostki samorządu terytorialnego może w uchwale określić jedynie warunki i tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych. Mając na uwadze powyższe podkreślenia wymaga, że wydanie przez radę gminy zaskarżonej uchwały, było fakultatywne. Poza tym ustawodawca nie przewidział dodatkowych, kryteriów jakie winny być spełnione przez jednostki samorządu terytorialnego, aby otrzymać stypendium za wyniki sportowe. Przy tak ogólnym określeniu wymogów ustawowych realizacji delegacji zawartej w ww. przepisie, przedmiotowy obowiązek jednostki samorządu terytorialnego może przybrać dowolną formę, jeżeli oczywiście uwzględnia wskazane powyżej przesłanki. W orzecznictwie podnosi się, że jeżeli natomiast jednostka samorządu terytorialnego zdecyduje się na jej wydanie, to wówczas organ stanowiący gminy jest zobowiązany uwzględnić wszystkie elementy zawarte w przepisie upoważniającym, tj. w niniejszej sprawie - art. 35 ww. ustawy. Oznacza to, że uregulowania wydawanego na jego podstawie aktu prawnego powinny być sformułowane w taki sposób, aby kompleksowo wypełniały zakres przekazanych przez ustawodawcę uprawnień. Niespełnienie natomiast którejkolwiek z przesłanek w nich zawartych skutkuje nieważnością uchwały w zakresie materii regulowanej tym przepisem (podobnie wyrok WSA w Warszawie z dnia [...] r., sygn. akt VI SA/Wa [...], który dotyczył art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżone przez O. D. postanowienia uchwały nie naruszają delegacji ustawowej powyższego przepisu. Ustawodawca w art. 35 ustawy nie sprecyzował szczegółowo kryteriów jakie powinny być zachowane przez jednostkę samorządu terytorialnego przy wypełnianiu delegacji ustawowej tego przepisu. Obowiązkiem jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli chce skorzystać z uprawnienia do określania zasad i trybu przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe oraz dla zawodników w kategorii uczestniczących w rozgrywkach ligowych w grach zespołowych, jest zgodnie z art. 35 ustawy określenie w drodze uchwały, warunków i trybu przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę zawodników, którzy osiągnęli wysokie wyniki sportowe. Przy czym należy zauważyć, upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego zawarte w art. 35 ust. 2 ustawy określa jednoznacznie krąg podmiotów, których uchwała jednostki samorządu terytorialnego może dotyczyć. Są nimi zawodnicy w rozumieniu ustawy, osiągający ponadto wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym (art. 35 ust. 1 ustawy). Pojęcie zawodnika, o którym mowa w art. 35 ustawy, definiuje przepis art. 3 pkt 5 ustawy, który stanowi, że w rozumieniu ustawy zawodnikiem jest osoba uprawiająca określoną dyscyplinę sportu i posiadająca licencję zawodnika uprawniającą do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym. Tylko zatem te dwie przesłanki: uprawianie określonej dyscypliny sportu i posiadanie licencji zawodnika decydują o uznaniu określonej osoby za zawodnika, któremu może być przyznane stypendium sportowe określone w art. 35 ust. 1 ustawy. Przy czym zgodnie z art. 29 ust. 1 tej ustawy na wniosek osoby zainteresowanej licencję zawodnika, uprawniającą do uczestnictwa w sporcie kwalifikacyjnym, przyznaje polski związek sportowy lub, z jego upoważnienia związek sportowy działający w danej dyscyplinie sportu. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie posiadał licencji zawodnika w rozumieniu powyższego przepisu, a jedynie książeczkę startową [...] Towarzystwa Tanecznego, które nie było w tamtym czasie polskim związkiem sportowym. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez skarżącego. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że zaskarżona uchwała została wydana na podstawie ustawy o sporcie kwalifikowanym, a nie ustawie o kulturze fizycznej, do której odnosi się skarżący. W związku z tym nie można odnosić się do pojęcia zawodnika w rozumieniu art. 22 ustawy o kulturze fizycznej. Zgodnie z tym przepisem zawodnicy nieposiadający licencji zawodnika mogą otrzymywać stypendium sportowe za wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym finansowane ze środków budżetu jednostki samorządu terytorialnego (ust. 1). Zatem brak jest podstaw do czynienia zarzutu Radzie Miasta L., że nie podjęła uchwały w przedmiocie stypendium sportowego również w trybie ustawy o kulturze fizycznej. Ponadto – jak wskazano w odpowiedzi na skargę - decyzją z dnia [...] r działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Dyrektor Wydział Sportu i Turystyki ponownie odmówił przyznania stypendium na wniosek złożony w dniu [...] r. na podstawie skarżonej uchwały i jednocześnie przyznał O. D. stypendium na podstawie nowej Uchwały nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] r. w sprawie stypendiów za osiągnięte wyniki sportowe. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia [...] r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz.718) skargę należało oddalić. O kosztach wynagrodzenia dla adwokata orzeczono na podstawie art. 250 § 1 wspomnianej ustawy w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801).