II SA/Lu 224/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Jerzy Drwal (spr.) asesor WSA, Protokolant stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2004 r. sprawy ze skargi C. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2002r. wydaną – na podstawie art. 104 kpa, art. 39, 40 ust. 1 i 3, art. 42 i art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowania przestrzennym oraz ustaleń Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Zespołu Miejskiego i Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego rejonu osiedla "[...]" – przez Prezydenta Miasta, ustalono po rozpatrzeniu wniosku Towarzystwa Budownictwa Społecznego [...]spółki z o.o., warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji zespołu 4 budynków mieszkaniowych wielorodzinnych z parkingami, zjazdem od ulicy B.F. z przyłączami oraz infrastrukturą towarzyszącą na działkach Nr Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położonych przy ul. B.F. oraz w pasie rogowym obejmującym działki Nr Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. W decyzji wskazano, że planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie, dla którego ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidują następujące funkcje – ponadpodstawową zieleń parkowo-wypoczynkową (A4ZP), osiedlową zieleń rekreacyjno-wypoczynkową (A4aZP) oraz zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (A5MWn). Po rozpatrzeniu odwołania C.M., kwestionującego wyżej wymienioną decyzję jako sprzeczną z ustaleniami szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie rozstrzygnięć planistycznych oraz pozbawioną podstawy prawnej z uwagi na fakt, że na tym terenie przewidziano budowę osiedla "[...]" i wydano już decyzję zatwierdzającą projekt budowlany udzielając pozwolenia na budowę tego osiedla, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2002r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Rozstrzygając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że wbrew twierdzeniom skarżącego decyzja organu I instancji jest zgodna z ustawą z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – to jest Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Zespołu Miejskiego zatwierdzonego uchwałą Nr XV/91/86 Miejskiej Rady Narodowej z dnia 30 grudnia 1986r. , z późniejszymi zmianami zatwierdzonymi Uchwałą Rady Miejskiej Nr L/500/93 z dnia 21 października 1993r. (Dz.Urz.Woj.Lub. Nr 17, poz. 101 z 1993r.) oraz Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego rejonu osiedla "[...]" zatwierdzonego Uchwałą Miejskiej Rady Narodowej Nr IX/54/89 z dnia 30 października 1989r. (Dz.Urz.Woj.Lub. Nr 11/89 poz.14). Zdaniem Kolegium, zamierzona inwestycja zakładająca realizację zespołu 4 budynków mieszkaniowych wielorodzinnych z parkingami, zjazdem od ulicy B.F., przyłączami oraz infrastrukturą towarzyszącą jest zgodna z ustaleniami planu. Dlatego na podstawie art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zwłaszcza, że decyzja [...] z dnia [...]października 2000r. Prezydenta Miasta w sprawie wydania pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych z garażami wbudowanymi na działkach Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]– pierwszy etap realizacji zabudowy wielorodzinnej z drogą dojazdową, parkingami, przyłączami oraz infrastrukturą towarzyszącą przy ulicy N., nie mogła stanowić przeszkody do wydania zaskarżonej decyzji, bowiem dotyczyła ona innego obszaru, co wynikało z porównania numerów działek wchodzących w obszar tych inwestycji oraz analizy map. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze odniosło się również do zgłoszonych przez skarżącego wniosków, iż projektowana inwestycja powinna obejmować swoim zasięgiem należące do niego dwie działki Nr [...] i [...] (wniosków zgłoszonych w trakcie rozprawy w dniu 30 grudnia 2002r. i motywowanych brakiem dojazdu do tych działek oraz obowiązkiem ich zagospodarowania przez poprzedniego inwestora, to jest spółki [...]), uznając je za niezasadnie i sprzeczne z treścią art. 41 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym nie można uzależnić wydania decyzji od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nie przewidzianych prawem świadczeń lub warunków. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego C.M. zarzuca, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie uwzględnia okoliczności, iż dla terenu przewidzianego pod inwestycję wydana została już decyzja Nr [...] Prezydenta Miasta z dnia [...]października 2000r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego, a wcześniej w dniu [...] marca 2000r. – decyzja w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego samego obszaru planistycznego, co narusza przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując wcześniejszą argumentację oraz podnosząc, że dla tego samego terenu, zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. Odnosząc się do zarzutu, że dla obszaru, dla którego ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu uprzednio wydano pozwolenie na budowę osiedla mieszkaniowego zlokalizowanego na działkach Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] przy ul. N., Kolegium wskazało, że powyższe działki nie są położone na terenie objętym planowaną nową inwestycją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle regulacji art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. Nr 15, poz. 139 z 1999r. ze zm.), w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu rozstrzyga się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust.1 na podstawie przepisów szczególnych. Podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły ustalenia Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Zespołu Miejskiego zatwierdzonego Uchwałą Nr XV/91/86 Miejskiej Rady Narodowej z dnia 30 grudnia 1986r. z późniejszymi zmianami zatwierdzonymi Uchwałą Nr L/500/93 Rady Miejskiej z dnia 21 października 1993r. (Dz.U.Woj.Lub. Nr 17/93, poz. 101) oraz Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego rejonu osiedla "[...]" zatwierdzonego Uchwałą Miejskiej Rady Narodowej Nr IX/54/89 z dnia 30 października 1989r. (Dz.Urz.Woj.Lub. Nr 11/89 poz. 14). Stosownie do zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, którego fragment dołączono do akt sprawy, lokalizacja zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie 4 budynków mieszkalnych wielorodzinnych na nieruchomości położonej przy ulicy B.F. – zgodnie z wnioskiem inwestora, nie budziła zastrzeżeń. Inwestycję przewidziano, na terenach oznaczonych w planie symbolem A5MWn i przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną o wysokości III-IV kondygnacji z garażami w podpiwniczeniach budynków oraz placem zabaw dla dzieci z zielenią wewnątrzblokową. W tej sytuacji należało podzielić pogląd Kolegium, że powyższe ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co do przeznaczenia nieruchomości położonych na tym terenie dopuszczają możliwość lokalizacji inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych łącznie z parkingami, zjazdem od ulicy B.F., przyłączami oraz infrastrukturą towarzyszącą. Należy podkreślić, że stosownie do art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami planu. Zasadniczy cel postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych – to rozstrzygnięcie czy planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego posiadającego walor prawa miejscowego dla obszaru objętego tym planem. W tej sytuacji orzekający w sprawie organ I instancji był zobowiązany wnioskiem z dnia 14 sierpnia 2002r. złożonym przez Towarzystwo Budownictwa Społecznego [...] Spółkę z o.o. o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji. Na rozpoznawanym etapie starań o realizację budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, organ określał możliwość inwestowania biorąc pod uwagę ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydawania decyzji. Dlatego nietrafny jest generalny zarzut skarżącego, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego narusza prawo i z tego powodu podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Odnosząc się do wniosków skargi, iż Kolegium nie wzięło pod uwagę wcześniejszej decyzji Prezydenta Miasta wydanej w dniu [...] marca 2000r., a dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego samego obszaru planistycznego, stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 46 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji o wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości ,z zastrzeżeniem ust. 1a. Wydanie uprzednio takiej decyzji dla firmy [...] spółki z o.o. nie wykluczało pozytywnego rozstrzygnięcia orzekającego organu wobec złożonego wniosku przez [...] spółkę z o.o. Z akt sprawy wynikało, że nieruchomości przeznaczone pod zabudowę przez wyżej wymienioną firmę, zostały nabyte od spółki [...]. Obecny na rozprawie w dniu 30 grudnia 2002 r. , przedstawiciel inwestora [...] poinformował, że teren pod planowaną inwestycję oznaczony symbolami A5MNn, A4ZP, A4aZPp, 09KD1/2 i 01KGO odkupiono od tej spółki. Wbrew twierdzeniom skarżącego wydana decyzja przez Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...] października 2000 r. w zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia spółce [...], na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami wbudowanymi i pomieszczeniami usługowymi obejmującymi 7 sekcji w ramach zespołu zabudowy wielorodzinnej w ramach osiedla mieszkaniowego "[...]" na działkach Nr [...], [...], [...], [...] i [...] położonych przy ulicy N., nie stanowiła przeszkody prawnej uniemożliwiającej wydanie na wniosek [...] spółki z o.o. pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja zatwierdzająca projekt budowlany, na którą powołuje się skarżący, dotyczyła nieruchomości – działek oznaczonych numerami, które nie pokrywały się z numerami działek objętych zaskarżoną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z tego powodu sugestia skarżącego, ze w ten sposób naruszono art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, są wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę jest niezasadna. Skarżący nie ma racji twierdząc, że orzekający organ I instancji dopuścił do wydania decyzji dotyczącej sprawy poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją, co skutkowało nieważnością zakwestionowanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 kpa , organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Zarzut nieważności decyzji z tego powodu nie był słuszny jeśli się weźmie pod uwagę, że nastąpiła zmiana osoby inwestora, ubiegającego się od początku o realizację planowanej przez niego inwestycji. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zaś stosownie do art. 33 tejże ustawy, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Wykonywanie przez inwestora prawa własności nieruchomości działek objętych decyzją orzekającego w sprawie organu I instancji, poprzez realizację inwestycji polegającej na planowanej budowie budynków mieszkalnych, zgodne jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego stanowi istotne kryterium legalności zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa procesowego i materialnego. Zatem wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Z tych też względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), skarga podlegała oddaleniu.