II SA/Lu 227/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi J. R. i J. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę oddala skargę. W dniu 19 listopada 2010r. P. D. S.A. z siedzibą w L. wystąpiła z wnioskiem o pozwoleniu na rozbiórkę (demontaż) energetycznej linii napowietrznej nn 0,4 kV z przyłączami na działkach nr ew.:230, 231, 254, 232, 233, 234/1, 234/2, 235, 236/2, 237/2, 237/3, 237/4, 238, 239, 240, 241, 242, 244, 245/16, 246/1, 245/4, 245/5, 245/2, 248/1,246/2, 248/2, 247, 249 w Z. W. i na działkach nr ew. 278/1, 241/1, 242 w Z. D., gm. K. Decyzją z dnia [...], Starosta udzielił wnioskodawcy pozwolenia na rozbiórkę powyższej linii energetycznej.. Od decyzji odwołali się J. R. i J. B. zarzucając naruszenie art. 64 § 4 Kpa i art. 10 Kpa. Podnieśli, że jako współużytkownicy działek nr ew. 248/1 i 248/2 nie zostali powiadomieni o wszczęciu postępowania w sprawie, a tym samym pozbawiono ich możliwości wypowiedzenia się w sprawie na wcześniejszym etapie postępowania i obrony swoich uzasadnionych interesów. Wyjaśnili również, że dotychczas nie została uregulowana przez spółkę kwestia ich zgody na udostępnienie nieruchomości w celu demontażu linii niskiego napięcia. Skarżący stwierdzili, że dalej nie wyrażają zgody na przeprowadzenie robót na terenie ich nieruchomości, pomimo tego, że zgodnie z przepisami prawa budowlanego, do uzyskania pozwolenia na rozbiórkę obiektu wymagana jest tylko zgoda właściciela obiektu, a nie zgoda właściciela nieruchomości. Poinformowali także, że od roku starają się uregulować kwestię zgody na udostępnienie nieruchomości w celu rozbiórki linii, ale na propozycję zawarcia stosownej umowy nie otrzymali odpowiedzi. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...], decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie inwestor złożył wniosek o pozwolenie na rozbiórkę, dołączył zgodę właściciela obiektu, kompletny projekt budowlany sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, jak również informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wojewoda podniósł, że mając na względzie ustalenia stanu faktycznego organ administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z art. 33 ust. 4 prawa budowlanego, nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. Podzielając argument skarżących o pozbawieniu ich możliwości wypowiedzenia się w sprawie na wcześniejszym etapie postępowania, organ stwierdził, że uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ w trakcie postępowania odwoławczego strony zostały powiadomione o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów. Odnosząc się do zarzutu skarżących, co do kwestii nie uzyskania przez P. D. S.A. zgody na prowadzenie robót na działkach nr ew. 248/1 i 248/2, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z przepisami prawa budowlanego do uzyskania pozwolenia na rozbiórkę obiektu wymagana jest tylko zgoda właściciela obiektu. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnieśli J. R. i J. B., ponownie zarzucając naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 64 § 4 kpa i art. 10 kpa, poprzez nie zawiadomienie skarżących przez organ I instancji o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, a także uniemożliwienie im czynnego udziału na każdym etapie postępowania. Skarżący podnieśli, że pozbawiono ich możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 7 kpa, poprzez nie wyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego sprawy oraz nie uwzględnienie przy jej rozpatrywaniu słusznego interesu obywateli, co miałoby się przejawiać w wydaniu pozwolenia na rozbiórkę bez ich uprzedniej zgody jako właścicieli nieruchomości, na której linia energetyczna jest zlokalizowana. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm. ) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast w art. 31 powyższej ustawy został uregulowany szczególny rodzaj robót budowlanych – rozbiórka obiektu budowlanego. Do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć dokumenty wymienione w art. 33 ust. 4, to jest: 1) zgodę właściciela obiektu; 2) szkic usytuowania obiektu budowlanego; 3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych; 4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia; 5) pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów, a także inne dokumenty, wymagane przepisami szczególnymi; nie dotyczy to uzgodnienia i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 6) w zależności od potrzeb, projekt rozbiórki obiektu. Projekt rozbiórki podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę (art. 34 ust. 4 w zw. z art. 31 ustawy). W niniejszej sprawie zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy prawidłowo ustaliły, iż P. D. S.A. do wniosku o wydanie pozwolenia na rozbiórkę dołączyła wymagane dokumenty. W omawianej sprawie niekwestionowane jest, że spółka jest właścicielem linii energetycznej, która ma zostać rozebrana i przedstawiła oświadczenie, że wyraża zgodę na jej rozbiórką na terenie gminy K. Co więcej, warunek dołączenia do wniosku zgody właściciela obiektu określony w art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy nie jest nawet w omawianej sprawie wymagany, ponieważ obowiązek ten dotyczy tylko sytuacji, gdy wnioskodawca nie jest równocześnie właścicielem obiektu (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2011r., sygn. akt II OSK 307/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Do wniosku z dnia 19 listopada 2010r. spółka dołączyła także projekt budowlany rozbiórki energetycznej linii napowietrznej nn 0,4 kV z przyłączami na określonych działkach, wykonany przez projektantów, których uprawnienia potwierdzają stosowne decyzje o nadaniu uprawnień budowlanych i zaświadczenia o ich członkostwie w Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa. Projekt budowlany zawiera również, zgodnie z art.20 ust.4 prawa budowlanego, oświadczenie projektanta i sprawdzającego o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy techniczne. Projekt zawiera opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Ponadto w aktach znajduje się decyzja Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w L. z dnia 27 sierpnia 2010r., w której zezwolił na demontaż przedmiotowej linii w pasie drogi powiatowej nr 2264 L L. – Z. T. w miejscowości Z. D. oraz decyzja Wójta Gminy z dnia [...], w której zezwolił m.in. na demontaż linii w pasie drogi wewnętrznej nr działki nr ewid. 254 i 249 (stanowiące własność Gminy) w miejscowości Z. W. W tej sytuacji trafne jest stanowisko organów z którego wynika, iż spełnione zostały wszelkie wymogi do udzielenia pozwolenia na rozbiórkę wynikające z art. 33 ust. 4 prawa budowlanego. Rację mają natomiast skarżący dowodząc naruszenia art.10 kpa, według którego organy administracji publicznej zobowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zaniechanie tego obowiązku przez organ I instancji, wbrew zapatrywaniu skarżących, nie może jednak automatycznie prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie sądowym zgodnie bowiem przyznaje się, że naruszenie art. 10 kpa jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), tylko wówczas, jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazuje się zatem, że strona powinna wskazać okoliczności powodujące, że niedochowanie wymogu określonego w powołanym przepisie mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez podnoszenie zastrzeżeń co do kompletności materiału dowodowego; wskazywanie wniosków dowodowych oraz na ich znaczenie w sprawie ( wyrok NSA z dnia 2 września 2009r. II OSK 1316/08 Legalis, wyrok z dnia 23 października 2008r. I OSK 1757/07 Legalis, uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005r. ( FPS 6/04 ONSAiWSA 2005/4/66 ). Z treści skargi nie sposób wywieść, jakich konkretnie czynności procesowych skarżący nie mogli dokonać przez zarzucane uchybienie. Zarzut ten sprowadza się jedynie do wskazania na samo uchybienie, co, jak już podano, nie może zostać uznane za wystarczające. W świetle akt sprawy jest natomiast oczywiste, ze naruszenie dyspozycji art.10 kpa przez organ I instancji nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Podkreślić również trzeba, że organ II instancji zapewnił skarżącym zarówno możliwość zapoznania się z aktami sprawy, jak i możliwość składania wniosków dowodowych, z czego jednak nie skorzystali. Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.