II SA/Lu 229/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia SO (del.) Robert Hałabis, Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi Spółdzielni [...] w L. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...], Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania S.P. "C." od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], Nr [...] wydanej na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006r., Nr 153, poz. 1118 ze zm.) odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania Spółdzielni pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą (w tym parkingu) na działkach 19/9,48, 47/2,51 przy ul. W. w L., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniach swoich decyzji organy obu instancji wskazały, że inwestor nie spełnił w całości wymogów określonych w postanowieniu Prezydenta Miasta z dnia [...], Nr [...] tzn. nie doprowadził projektu budowlanego do zgodności z § 75 ust. 1 pkt 3 i § 13 planu zagospodarowania przestrzennego – część II, obejmująca południowo-zachodni obszar miasta, zawarty między Al. K., ulicami G. i M., rzeką B. do mostu kolejowego na szlaku L.-W., linią kolejową L. – W., zatwierdzonego Uchwałą Nr 1688/LV/2002 Rady Miejskiej z dnia 26 września 2002r. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 124, poz. 2671). Organy podniosły, że co prawda inwestor w dniu 7 czerwca 2010 r. uzupełnił częściowo dokumentację poprzez dokonanie poprawek, wykonanych odręcznie przez projektanta (dotyczyły one naniesienia wymiarów na projekcie zagospodarowania, co do odległości od granic działek, likwidacji okna w ścianie odległej mniej niż 4 m od granicy działki oraz skorygowania wymiarów ogólnych budynku na projekcie zagospodarowania, zgodnie z wymiarami podanymi na rzutach parteru budynku w projekcie budowlanym). Poprawki te jednakże nie doprowadziły do zgodności projektu z warunkami i ustaleniami planu, do czego inwestor zobowiązany był postanowieniem z dnia [...]. Organy ustaliły, że teren przedmiotowej inwestycji przy ul. W. 2 w L. znajduje się w obszarze przewidzianym pod: 1) tereny mieszkaniowe "M2" z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę wielorodzinną wraz z usługami towarzyszącymi o intensywności zabudowy mieszkaniowej netto 0,7 - 1,2 - liczonej w granicach bilansowanego terenu; 2) strefę zieleni "Z" wydzieloną w granicach terenów o różnych przeznaczeniach; 3) tereny tras komunikacyjnych "KD ... " z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod tereny dróg (ulic) publicznych i urządzeń z nimi związanych, wynikających z docelowych transportowych i innych funkcji drogi. Ponadto przedmiotowe działki znajdują się w następujących strefach polityki przestrzennej: 1) Strefa Rekultywacji i Kontynuacji Tradycji "SRiK 4"; 2) Strefa ochrony zrealizowanych osiedli mieszkaniowych budownictwa wielorodzinnego przed dogęszczaniem ich programem mieszkaniowym "V1"; 3) Strefa Miejska "Y2", obejmująca obszary o intensywnym stopniu zurbanizowania, realizowanym jako różnorodne formy zainwestowania, o dominujących formach miastotwórczych - a więc zespoły mieszkaniowe i zgrupowania aktywności gospodarczej, wraz z infrastrukturą komunikacyjną i zespołami zieleni. W obrębie terenów mieszkaniowych M2, na terenach zrealizowanych osiedli mieszkaniowych ustalone zostały warunki zagospodarowania, nakazujące bezwzględne zachowanie, bez prawa zmiany funkcji, m. in. istniejącej zieleni i miejsc parkingowych (§ 25 ust. 3 tekstu planu). Na terenach, o których mowa w ust. 3 (tj. zrealizowanych osiedli mieszkaniowych) dopuszcza się pod warunkiem niepowodowania uciążliwości dla mieszkańców i nie obniżania estetyki otoczenia: 1) wprowadzenie funkcji niemieszkalnych do istniejących budynków mieszkalnych, 2) lokalizację nowych nieuciążliwych obiektów usługowych, 3) lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej 4) rozbudowę lub przebudowę istniejących budynków mieszkalnych. Planowana inwestycja ma być zrealizowana na terenie osiedla mieszkaniowego "Ł.", które stosownie do zapisów obowiązującego planu miejscowego, zostało objęte "Strefą ochrony zrealizowanych osiedli mieszkaniowych budownictwa wielorodzinnego przed dogęszczaniem ich programem mieszkaniowym – V1". Projektowany budynek, jako budynek wolnostojący, nie spełnia warunków określonych w § 75 ust. 1 pkt 3 mpzp tj. warunków dotyczących ww. strefy ochronnej. Poza tym ustalenia projektu naruszają § 6 ust. 1 planu miejscowego, zgodnie z którym "dla wyznaczonych terenów oprócz ustaleń dotyczących warunków realizacji inwestycji zgodnych z jego przeznaczeniem, obowiązują łącznie warunki wynikające z zasad zagospodarowania terenów zawartych w §§ 64 - 79 odnoszących się do stref polityki przestrzennej". Za niesłuszne uznał organ odwołujący argumenty odwołania dotyczące braku możliwości zrealizowania projektowanego budynku, zgodnie z planem, w formie dobudowy do istniejącego budynku, w sytuacji, gdy działka inwestora nie styka się ze "ślepym" szczytem istniejącego budynku. Organ wyjaśnił, że inwestor w odpowiedzi na postanowienie wzywające do uzupełnienia braków w dokumentacji budowlanej, zaproponował nowe rozwiązanie projektowe (k. 162-167 akt admin. organu I instancji, teczka nr II) - z łącznikiem w poziomie I piętra. Przedłożone rysunki pokazują, że możliwa jest realizacja takiej dobudowy, skoro zaprojektowany został łącznik na poziomie I piętra - bezpośrednio przylegający do ślepej ściany istniejącego budynku. Organ odwoławczy wskazał jednak, że nowe rozwiązanie projektowe, przedstawione w toku postępowania - z łącznikiem w poziomie I piętra - zostało przedstawione na rysunkach, które nie stanowią projektu budowlanego, mającego być podstawą do zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę. Rysunki te nie spełniają bowiem wymagań dotyczących formy projektu budowlanego, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 z późno zm.). Ponadto - wbrew twierdzeniom inwestora - nieprzekraczalne linie zabudowy kubaturowej wyznaczone w części graficznej planu w obrębie działek o nr ewid. 19/8 i 19/9, wskazują na możliwość zabudowy tych działek, ale nie zwalniają inwestora z realizacji takiej inwestycji w sposób określony w planie, tzn. jako rozbudowy lub przebudowy istniejących budynków mieszkalnych (§ 25 ust. 4 pkt 4) oraz w sposób przewidziany dla strefy ochronnej V1 (§ 75 ust. 1 pkt 3) tzn. jako uzupełnienia kubaturowe przy "ślepych" szczytach budynków w formie dobudowy np segmentu klatkowego z oknami w ścianie szczytowej, ewentualnie w formie łączników w przypadkach prostopadłych styków budynków, przy czym uzupełnienia te nie mogą stwarzać kolizji z komunikacją pieszą i kołową. Fakt, że planowana inwestycja nie stanowi rozbudowy ani przebudowy istniejącego budynku mieszkalnego, wynika bowiem z wniosku o pozwolenie na budowę. Organ stwierdził, że obowiązujący na przedmiotowym terenie, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 13 ustalił obowiązek bilansowania miejsc parkingowych w granicach własnych parceli w ilości minimum 1 miejsce garażowo-parkingowe na 1 mieszkanie i 1 miejsce parkingowe lub garażowe na 20 m² powierzchni użytkowej usług. Jednocześnie, w myśl § 72 ust. 1 pkt 6 tekstu planu, dla strefy miejskiej - "Y -2" ustalony został wymóg, że dla zabudowy mieszkaniowej należy zapewnić 1 miejsce parkingowe na 1 mieszkanie w granicach działki lub w zespole zabudowy stanowiącym jedno zadnie inwestycyjne. Zdaniem organu w niniejszej sprawie wymogi te nie zostały spełnione. Miejsca parkingowe zaprojektowane zostały bowiem na innych działkach niż przedmiotowy budynek mieszkalny wielorodzinny, ponadto działki te nie stanowiły własności inwestora. Organ wskazał – wbrew zarzutom podniesionym przez inwestora w odwołaniu - że nie ma znaczenia w tym przypadku, jakim tytułem prawnym do nieruchomości, na których zlokalizowany jest parking, dysponuje inwestor, w sytuacji, gdy ustalenia planu stanowią o obowiązku lokalizacji miejsc parkingowych w obrębie własnych parceli. Poza tym podniósł, że przedłożona przez inwestora umowa dzierżawy, zawarta w dniu 1 października 2007 r., pomiędzy SM "C.", a Gminą wiązała strony tylko do dnia 30 września 2010 r. i stanowiła o realizacji parkingu ogólnodostępnego. Parking został, bowiem, usytuowany na terenie stanowiącym własność Gminy, oznaczonym symbolem "KS1", który w myśl § 49 ust 1 uchwały jest terenem urządzeń komunikacyjnych, z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod parkingi, parkingo-garaże i garaże z zapewnieniem udziału zieleni w zagospodarowaniu działki, w tym różnych form zieleni wysokiej. Ponadto, jak wskazano w § 49 ust. 2, na terenach intensywnego zainwestowania miejskiego, w tym głównie w terenach budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego, preferuje się realizację parkingów wielopoziomowych. Należy zwrócić uwagę, że ustalenia planu zawarte w § 72 pkt 2 podpkt 2 stanowią, iż zakazuje się wprowadzania dogęszczeń zabudowy zespołów mieszkaniowych o ile nie może być spełniony warunek zawarty w pkt 1 podpkt 6. Brak rozwiązania zapewnienia miejsc postojowych, zgodnie z zapisem planu uniemożliwia więc zabudowę działki o określonej funkcji. Na powyższą decyzję Wojewody z dnia [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła S. M. "C." w L. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr 1688/L V12002 Rady Miejskiej z dnia 26 września 2002 r., w tym § 13 planu poprzez przyjęcie w uzasadnieniu skarżonej decyzji, iż obowiązek bilansowania miejsc parkingowych w granicach własnych parceli oznacza, że miejsca parkingowe muszą znajdować się na nieruchomości, na której realizowana jest inwestycja zasadnicza a ponadto, iż inwestor musi być właścicielem nieruchomości, na której mają powstać miejsca postojowe. Organ II instancji wadliwie przyjmuje, że zapis powyższy zakłada obowiązek realizacji miejsc postojowych na tej samej działce co projektowany budynek, która dodatkowo powinna stanowić własność inwestora. Tymczasem zagadnienie "prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane" (także w odniesieniu do realizacji miejsc parkingowych) w sposób jednoznaczny reguluje art. 3 pkt 11 w zw. z art. 32 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Ponadto strona skarżąca zarzuciła błędną wykładnię § 75 ust. 1 pkt 3 i § 25 ust. 4 pkt 4 w zw. z § 6 ust. 1 planu poprzez niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy i przyjęcie, że na działkach przy ul. W. 2 może zostać zrealizowany budynek mieszkalny wyłącznie jako wynik rozbudowy lub przebudowy istniejących budynków mieszkalnych (§ 25 ust. 4 pkt 4) stanowiący "łącznik" przy "ślepym" szczycie sąsiedniego budynku (§ 75 ust. 1 pkt 3) w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia zapisów planu miejscowego w odniesieniu do terenów mieszkaniowych "M2", prowadzi do wniosku, iż działki nr 19/8 i 19/9 mogą być zabudowane w sposób samodzielny obiektem budowlanym niepołączonym z obiektami na sąsiedniej działce, przy zachowaniu ustalonego dla tego terenu wskaźnika intensywności zabudowy. Powyższe – zdaniem strony skarżącej – przesądza także o naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą (w tym parkingu), mimo braku niezgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym. S. M. "C." wskazała również na naruszenie przepisów postępowania, mającego wpływ na rozstrzygnięcie omawianej sprawy: w szczególności: art. 7 i 77 kpa polegające na zaniechaniu przeprowadzenia ustaleń co do posiadanego przez wnioskodawcę tytułu prawnego do działek przeznaczonych do urządzenia miejsc postojowych oraz nie poczynieniu ustaleń w zakresie wykładni planu miejscowego, a zwłaszcza nie zbadaniu praktyki w tym zakresie i innych pozwoleń na budowę wydawanych w oparciu o analogiczne zapisy, w tej samej strefie opisane w § 75 tekstu planu; art. 138 § 2 kpa poprzez jego nie zastosowanie w sytuacji, gdy postępowanie w zakresie doprowadzenia projektu do oczekiwanej zgodności z planem - w związku z przedłożonymi przez inwestora rysunkami obiektu, który stanowiłby dobudowę do budynku istniejącego na sąsiedniej działce, wymagało uzupełnienia w znacznej części; art. 107 § 3 kpa poprzez brak odniesienia się do całości zarzutów podniesionych przez skarżącego w toku postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty uprzednio już podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca są zgodne z prawem. Przedmiotem niniejszego postępowania jest rozstrzygnięcie o zgodności z prawem decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą (w tym parkingu) na działkach 19/9,48, 47/2,51 przy ul. W. w L. Kwestią sporną i jednocześnie mającą podstawowe znaczenie dla sprawy jest ustalenie zgodności planowanej inwestycji z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższy obowiązek oceny zgodności projektu budowlanego z obowiązującym planem został nałożony na organ treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż w przypadku, gdy na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje plan miejscowy organ udzielający pozwolenia na budowę ma obowiązek sprawdzenia zgodności rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Badanie zgodności z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno projektu zagospodarowania działki jak i projektu architektoniczno-budowlanego i polegać powinno na dokładnej analizie zapisów obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego, a w szczególności jego ustaleń dotyczących terenu przewidzianego do zainwestowania oraz dopuszczonych tym planem warunków i sposobów jego zabudowy. W razie stwierdzenia naruszeń w tym zakresie organ ten nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane). Z przepisów tych wynika zatem obowiązek orzeczenia o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę w przypadku ustalenia przez organ architektoniczno-budowlany niezgodności projektu budowlanego z treścią planu zagospodarowania, której to niezgodności inwestor w wyznaczonym przez ten organ terminie nie usunął. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, orzekające w kontrolowanym postępowaniu organy w sposób należyty wywiązały się ze wskazanych obowiązków w pełni zasadnie uznając, iż przedłożony do zatwierdzenia przez inwestora projekt budowlany jest niezgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy. Przechodząc do analizy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy - przyjętego uchwałą Nr 1688/LV/2002 Rady Miejskiej z dnia 26 września 2002r. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 124, poz. 2671) rozpocząć należy od wskazania, iż bezspornym jest, że działki na których planowana jest opisana wyżej inwestycja, znajdują się na terenie oznaczonym w planie symbolem M2 z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wraz z usługami towarzyszącymi o intensywności zabudowy mieszkaniowej netto 0,7-1,2 liczonej w granicach bilansowanego terenu. Ponadto przedmiotowe działki znajdują się w następujących strefach polityki przestrzennej: 1) Strefa Rekultywacji i Kontynuacji Tradycji "SRiK 4"; 2) Strefa ochrony zrealizowanych osiedli mieszkaniowych budownictwa wielorodzinnego przed dogęszczaniem ich programem mieszkaniowym "V1"; 3) Strefa Miejska "Y2", obejmująca obszary o intensywnym stopniu zurbanizowania, realizowanym jako różnorodne formy zainwestowania, o dominujących formach miastotwórczych - a więc zespoły mieszkaniowe i zgrupowania aktywności gospodarczej, wraz z infrastrukturą komunikacyjną i zespołami zieleni. W planie miejscowym obowiązującym na terenach zrealizowanych osiedli mieszkaniowych usytuowanych na terenie mieszkaniowym M2, na którym ma zostać zrealizowana sporna inwestycja, dopuszcza się rozbudowę lub przebudowę istniejących budynków mieszkalnych. Z akt administracyjnych wynika natomiast, że S. M. "C." złożyła wniosek o budowę nowego budynku wielorodzinnego wraz z infrastrukturą, w tym parkingami na działkach nr 27, 19/8, 19/9, 19/15, 48/3, 47/2, 51 oraz 50 położonych przy ulicach: T. i W. w L. Ponadto planowana inwestycja miała zostać zrealizowana na terenie osiedla mieszkaniowego Łęgi, które objęte jest "Strefą ochrony zrealizowanych osiedli mieszkaniowych budownictwa wielorodzinnego przed dogęszczaniem ich programem mieszkaniowym V1", o której mowa w § 75 planu miejscowego. Jak wynika z planu w obszarze ww. strefy ustanowiony został zakaz zwiększania intensywności zabudowy mieszkaniowej, z wyjątkiem działań zmierzających do rewitalizacji osiedli tzn. poprawy jakości zamieszkiwania. Program tych działań docelowo powinien obejmować kompleksowo modernizację istniejącej zabudowy polegającą na m.in. uzupełnieniach kubaturowych przy ślepych szczytach budynków w formie dobudowy np. segmentu klatkowego z oknami w ścianie szczytowej, ewentualnie w formie łączników w przypadkach prostopadłych styków budynków, przy czym uzupełnienia te nie mogą stwarzać kolizji z komunikacją pieszą i kołową (§ 75 ust. 1 pkt 3 planu miejscowego). Zdaniem Sądu zapis ten stanowi rozwiązanie szczególne, co do ogólnej zasady określonej w § 25 ust. 1 planu, zgodnie z którym wyznacza się tereny mieszkaniowe M2 (...) o intensywności zabudowy mieszkaniowej netto 0,7-1,2 liczonej w granicach bilansowanego terenu. Zamiarem inwestora było wybudowanie nowego budynku wielorodzinnego na działce nr 19/9 położonej przy ul. W. w L., a nie rozbudowa, czy przebudowa już istniejącego. Należy zauważyć, że także w świetle unormowania § 25 ust. 4 pkt 4 m.p.z.p. na terenie zrealizowanych osiedli mieszkaniowych dopuszczalna jest tylko rozbudowa lub przebudowa istniejących osiedli mieszkaniowych. Stanowisko strony skarżącej, iż również na terenie zrealizowanych osiedli mieszkaniowych dopuszczalne jest wznoszenie nowych budynków mieszkalnych pod warunkiem nieprzekroczenia ustalonego wskaźnika intensywności zabudowy nie może być akceptowane także z tego względu, że w takiej sytuacji zbędne i niezrozumiałe byłoby formułowanie w tekście planu cyt. przepisów o ochronie przed dogęszczaniem zrealizowanych osiedli mieszkaniowych. Trafne jest zatem stanowisko zaskarżonej decyzji, że projekt budowlany przedstawiony wraz z wnioskiem o jego zatwierdzenie i udzielenie pozwolenia na budowę, jest niezgodny z ww. zapisami planu miejscowego. Trzeba zwrócić uwagę, że plan miejscowy jako akt normatywny, powszechnie obowiązujący, zawiera ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązuje, tak długo dopóki nie zostanie stwierdzona jego nieważność, bądź nie zostanie uchylony. Postanowienia miejscowego planu wiążą nie tylko właścicieli nieruchomości gruntowych położonych na jego obszarze, ale i organy gminy oraz inne organy państwa. Należy wskazać, że w przypadku ustalenia przez organ architektoniczno-budowlany niezgodności projektu budowlanego z treścią planu zagospodarowania, której to niezgodności inwestor w wyznaczonym terminie nie usunie, właściwy organ ma obowiązek na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Poza tym należy zauważyć, że umowa dzierżawy pomiędzy Gminą a Sp. M. "C." z dnia 1 października 2007r., przedmiotem, której była działka Nr 48 przeznaczona na parking ogólnodostępny, nie obowiązywała w dacie wydania decyzji Wojewody z dnia [...], ponieważ, jak wynika z jej ustaleń, wiązała strony od 1 października 2007r. do dnia 30 września 2010r. Inwestor wskazał tę umowę, jako dokument stwierdzający jego prawo do dysponowania nieruchomością. W aktach sprawy nie było umowy, która obejmowałaby dalszy okres dzierżawy W związku z tym Sąd na rozprawie w dniu 24 maja 2011r., wobec oświadczenia pełnomocnika strony skarżącej, że umowa na dzierżawę działki nr ewid. 48 pod budowę parkingu jest przedłużona od 1 października 2010r. na pięć lat, zobowiązał go do złożenia oryginału tej umowy. W dniu 8 czerwca 2011r. pełnomocnik skarżącej przedłożył przedmiotową umowę. Zdaniem Sądu jednak umowa ta budzi szereg wątpliwości, zwłaszcza w zakresie okresu jej obowiązywania, ponieważ, po pierwsze, została sporządzona w terminie późniejszym tj. dopiero w dniu 13 kwietnia 2011r., a po drugie, poprawki dotyczące okresu jej obowiązywania zostały naniesione przez osobę inną niż strony podpisujące umowę. Należy wskazać, że nawet gdyby nowa umowa nie budziła tych wątpliwości, to i tak nie mogła być uwzględniona przy rozpoznawaniu przez sąd w niniejszej sprawie, ponieważ istniała w dacie wydawania zaskarżonej decyzji. Trzeba mieć na względzie to, iż sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji w dacie jej wydania, w związku z tym późniejsze zawarcie umowy nie miało znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia decyzji organu odwoławczego. Odnosząc się do kwestii wskazanej w § 13 planu miejscowego, że ustala się obowiązek bilansowania miejsc parkingowych w granicach własnych parceli w ilości minimum 1 miejsce garażowo-parkingowe na 1 mieszkanie i 1 miejsce parkingowe lub garażowe na 20 m² powierzchni użytkowej usług, trzeba wskazać, że zapis ten jest zbyt ograniczający. Usytuowanie miejsc parkingowych tylko w granicach własnych parceli - a jak twierdzi organ - w granicach własnego terenu, jest rozwiązaniem, co słusznie podnosi strona skarżąca, znacznie ograniczającym realizację inwestycji przez podmioty dysponujące innymi tytułami prawnymi do nieruchomości, niż prawo własności, zwłaszcza mając na uwadze przepisy prawa budowlanego, które w sposób szerszy interpretują prawo do dysponowania nieruchomością (art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, (tekst jedn. D.z U. z 2010r., Nr 243, poz.1623 ze zm.)). W stanie faktycznym omawianej sprawy nie ma to jednak już znaczenia, ponieważ inwestor w dniu wydania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości nie dysponował żadnym aktualnym dokumentem określającym jego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, także w zakresie stosunku dzierżawy. Zatem, jak wykazano wyżej, projekt budowlany objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę był niezgodny z treścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którym organy obu instancji były jako prawem miejscowym związane. Zasadnym było więc wezwanie inwestora do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, poprzez doprowadzenie go do zgodności z ustaleniami planu, z którego to jednak obowiązku inwestor się nie wywiązał. Inwestor pismem z dnia 9 kwietnia 2010r. jedynie wyjaśnił, że przedłożony projekt budowlany jest - jego zdaniem - zgodny z planem miejscowym, współczynnik intensywności zabudowy mieszkaniowej został wyliczony i jest wskazany w projekcie, a miejsca parkingowe także zostały usytuowane zgodnie z ustaleniami planu (k. 1 akt adm. organu I instancji, teczka nr III). W związku z powyższym zdaniem Sądu, słusznie organy przyjęły, że inwestor nie przedstawił projektu, który by uwzględniał ww. wytyczne organu I instancji zawarte w postanowieniu z dnia 14 listopada 2008r. i mając na względzie unormowanie art. 35 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego zasadnie odmówiono zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Wbrew zarzutowi skargi brak było podstaw do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej przez organ odwoławczy w celu doprowadzenia projektu budowlanego do "oczekiwanej zgodności z planem", gdyż – jak wynika z akt sprawy - inwestorowi stworzono taką możliwość (vide: postanowienie z 14 listopada 2008r.), a nawet postępowanie było z tego powodu na wniosek skarżącej Spółdzielni zawieszone. Mimo to inwestor nie wykonał obowiązku nałożonego nań cyt. postanowieniem, co obligowało organ do wydania decyzji odmownej na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Ubocznie należy podnieść, że sąd bada zaskarżoną decyzje pod kątem jej zgodności z prawem mając na uwadze ustalenia faktyczne konkretnej sprawy. Okoliczność, którą strona podnosi w skardze, że w analogicznych stanach faktycznych, na gruncie takiego samego stanu prawnego ustalonego tym samym planem miejscowym, w odniesieniu do podobnych obiektów jak sporna inwestycja, organy uwzględniają wnioski o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielają pozwolenia na budowę – nie ma znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia omawianej sprawy. W tym stanie rzeczy uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującymi przepisami, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.