II SA/Lu 231/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. i M. małżonków P. na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych - w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący E. i M. małż. P. wnioskiem złożonym na urzędowym formularzy zwrócili się do Sądu o przyznanie im prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, wskazując, iż nie stać ich na poniesienie kosztów postępowania sądowego. Sąd zważył, co następuje: W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Innymi słowy - nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. W kwestii interpretacji terminu "oczywistej bezzasadności skargi" w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że chodzi o sytuacje, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taki przypadek zachodzi zwłaszcza w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006, s. 558). Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 p.p.s.a. Jedną z przesłanek wymienionych w tym przepisie jest niedopuszczalność skargi z innych niż wskazane w pkt 1-5 przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy podkreślić należy, że przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego który jest organem I instancji. Skarga nie została poprzedzona wniesieniem odwołania do organu wyższego stopnia. Działanie takie wskazuje, iż nie została spełniona zawarta w art. 52 § 1 p.p.s.a. przesłanka wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia, skutkiem czego jest brak możliwości skutecznego wniesienia skargi, a tym samym jej bezzasadność w świetle art. 247 p.p.s.a. Bezzasadność skargi należy bowiem łączyć nie tylko z jej merytoryczną oceną, ale i możliwością jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 247 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.