II SA/Lu 231/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. i M. małżonków P. na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych postanawia odrzucić skargę. W dniu 1 kwietnia 2009 r. E. i M. małż. P. (dalej skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych. W odpowiedzi na skargę PINB wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż zaskarżona decyzja nie była przedmiotem kontestacji w trybie odwoławczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zaś przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie bezspornym jest że wniesiona skarga (na co jednoznacznie wskazuje jej treść) jest skargą na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego będącego organem pierwszej instancji. Bezsporne również jest, że skarżący w decyzji zostali prawidłowo pouczeni, iż od decyzji tej służy im prawo wniesienia odwołania do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w terminie 14 dni od daty doręczenia tej decyzji. Jak wynika z odpowiedzi na skargę skarżący nie skorzystali z powyższego trybu wnosząc - z pominięciem trybu odwoławczego - bezpośrednio do Sądu skargę na decyzję organu I instancji. W tym miejscu należy wskazać, że sens regulacji z art. 52 § 1 p.p.s.a. jest taki, iż w sytuacji, gdy ustawodawca dopuszcza możliwość zaskarżenia rozstrzygnięcia organów administracji w zwyczajnym trybie (a więc w rozpatrywanej sprawie w drodze odwołania) należy wyczerpać ten zwyczajny tryb, by skorzystać z nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest skarga do sądu administracyjnego. Innymi słowy, skarga przysługuje tylko na to rozstrzygnięcie organu administracji, które jest wynikiem rozpatrzenia zwyczajnego środka zaskarżenia przez organ odwoławczy. Od decyzji organu I instancji przysługiwało skarżącym zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie - z którego to środka nie skorzystali -, a nie skarga do sądu administracyjnego. Skargą do Sądu może być objęta wyłącznie decyzja ostateczna tj. taka od której nie przysługuje odwołanie do organu wyższej instancji (art. 16 § 1 k.p.a.). Ubocznie należy wskazać, iż twierdzenia skarżących, że poprzez zwrócenie się do organu II instancji o "objęcie nadzorem sprawy" wyczerpali tok instancji o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. są zupełnie bezpodstawne. Jak wskazano powyżej do wyczerpania toku instancji w przypadku wydania decyzji przez organ I instancji niezbędne jest złożenie odwołania (a nie innego dowolnego pisma) w wyniku którego rozpatrzenia zostanie wydana przez organ odwoławczy decyzja. Ponadto wniosek skierowany do organu odwoławczego o "objęcie nadzorem postępowania" nie można uznać za "środek zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. gdyż nie wszczyna on z całą pewnością postępowania przed organem II instancji, co jest cechą środka zaskarżenia. Jak wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 - 5 § 1 art. 58 p.p.s.a. Skoro więc skarżący wnieśli skargę na decyzje organu I instancji, skarga ich podlegała odrzuceniu z mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.