II SA/Lu 232/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. i M. małżonków P. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami wykonania ekspertyzy technicznej postanawia odrzucić skargę. W dniu 1 kwietnia 2009 r. E. i M. małż. P. (dalej skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych. W odpowiedzi na skargę PINB wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż zaskarżone postanowienie należy do kategorii rozstrzygnięć na które nie przysługuje zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia opisanej powyżej skargi z punktu widzenia przewidzianego prawem zakresu kognicji sądu administracyjnego. Sąd administracyjny powołany został do kontroli działalności administracji publicznej. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie, określa przede wszystkim art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanym przepisie. W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na postanowienie nie podlegające sądowej kontroli. Zaskarżonego bowiem w niniejszej sprawie postanowienia nie można zaliczyć do żadnej z tych trzech kategorii postanowień, o których mowa we wskazanym art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.. Na postanowienie to nie przysługuje zażalenie, gdyż żaden przepis ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 Nr 156 poz. 1118 ze zm.) - stanowiącej podstawę zaskarżonego postanowienia - nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie organu w sprawie obciążenia strony kosztami sporządzenia ekspertyzy budowlanej. Nie należy ono również do postanowień kończących postępowanie ani do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty. Dlatego też uznać należy, że na postanowienie, będące przedmiotem niniejszej sprawy, skarga nie służy. W związku powyższym skargę, jako niedopuszczalną, należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., odrzucić i orzec, jak w sentencji.