II SA/Lu 232/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca),, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczących świadczeń z funduszu alimentacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. działającego z upoważnienia Burmistrza K. z dnia [...] r. Nr [...], a także postanowienia Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. działającego z upoważnienia Burmistrza K. z dnia [...] r.: Nr [...] i Nr [...]. II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; III. przyznaje [...] A. B. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 złotych (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 złotych (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem należnego podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia [...] września 2011 r., Nr [...], którą: - uchylono z dniem [...] października 2009 r. decyzję Nr [...] z dnia [...] października 2009 r., przyznającą K. G. świadczenie z funduszu alimentacyjnego na rzecz N. S., w kwocie 500,00 zł miesięcznie, na okres od dnia 1 października 2009 r. do dnia 30 września 2010 r.; - uchylono z dniem [...] sierpnia 2010 r. decyzję Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., zmieniającą decyzję Nr [...] z dnia [...] października 2009 r. tj. obniżającą wysokości świadczenia z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną – N. S., do kwoty 400,00 zł miesięcznie, na okres od 1 sierpnia 2010 r. do 30 września 2010 r.; - odmówiono K. G. przyznania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną – N. S. na okres od dnia 1 października 2009 r. do dnia 30 września 2010 r. Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia [...] października 2009 r., Nr [...] Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. przyznał K. G. świadczenie z funduszu alimentacyjnego na rzecz jej małoletniej córki N. S., w wysokości 500 zł miesięcznie, na okres od 1 października 2009 r. do 30 września 2010 r. Powyższa decyzja została następnie zmieniona decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...] w ten sposób, ze wysokość przyznanego świadczenia obniżono w okresie od 1 sierpnia 2010 r. do 30 września 2010 r. do kwoty 400 zł miesięcznie. Rozstrzygnięcie to stanowiło konsekwencję wyroku Sadu Rejonowego w K. z dnia [...] marca 2010 r., sygn. akt [...], którym została pomniejszona wysokość alimentów zasądzonych na rzecz N. S. od zobowiązanego R. S. do kwoty 400 zł. W dniu [...] września 2011 r. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. – działając na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. – wydał postanowienie Nr [...], którym wznowił postępowanie w sprawie przyznania K. G. świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz N. S., zakończone decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] października 2009 r., oraz postanowienie Nr [...], którym wznowił postępowanie w sprawie przyznania K. G. świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz N. S., zakończone decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu powyższych postanowień organ wyjaśnił, iż w dniu [...] listopada 2009 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. wpłynęło pismo dłużnika alimentacyjnego R. S., w którym poinformował on, iż K. G. zamieszkuje w wynajętym mieszkaniu wraz z konkubentem J. B., z którym posiada wspólne dziecko – B. G. Mając na uwadze, iż zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, za rodzinę osoby uprawnionej uważa się również osobę, z którą rodzic osoby uprawnionej wychowuje wspólne dziecko, organ wezwał telefonicznie K. G. do złożenia wyjaśnień w niniejszej sprawie. W dniu 30 listopada 2009 r. K. G. oświadczyła, iż wychowuje dwoje dzieci, z tym że ojciec drugiego dziecka – J. B., nie zamieszkuje w Polsce. Wierzycielka zobowiązała się również do dostarczenia do siedziby organu w jak najszybszym terminie dokumentów poświadczających dochód uzyskany przez J. B. w 2008 roku. W związku jednak z brakiem możliwości uzyskania stosownego zaświadczenia z urzędu skarbowego przez stronę, organ samodzielnie wystąpił do właściwego urzędu skarbowego o wzmiankowany dokument. W dniu [...] grudnia 2009 r. do Ośrodka wpłynęło pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego K., z którego wynikało, iż na dzień [...] grudnia 2009 r. Pan J. B. nie składał zeznań podatkowych za lata 2007 i 2008 oraz, że nie odnotowano informacji o dochodach w/w podlegających opodatkowaniu. Następnie w dniu [...] stycznia 2010r. K. G. przedłożyła w siedzibie organu I instancji oświadczenie J. B., z którego wynika, iż w 2008 r. nie uzyskał on żadnych dochodów. W dniu [...] września 2009 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. stawił się J. B. W trakcie wizyty potwierdził, iż posiada z K. G. dziecko – syna B. G., urodzonego w 2006 r., którego wspólnie z nią wychowuje (oświadczył, iż przelewa miesięcznie kwotę 500 zł na wychowanie syna). J. B. wskazał również, że w latach 2007, 2008 i 2009 pracował w Niemczech, zaś w roku 2008 osiągnął dochody w wysokości ok. 18.000 euro, co potwierdził w złożonym w tym dniu oświadczeniu. Stwierdził również, iż oświadczenie złożone przez K. G. w dniu [...] stycznia 2010 r. (wskazujące, iż w 2008 r. nie uzyskał on żadnych dochodów) nie było wypełnione i podpisane przez niego oraz, że nie wiedział o istnieniu tego dokumentu. W związku z powyższym organ uznał, iż zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki do wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. postępowania w sprawie przyznania K. G., jako przedstawicielowi ustawowemu uprawnionej N. S., świadczenia z funduszu alimentacyjnego w okresie świadczeniowym 2009/2010. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] września 2011 r. organ I instancji uchylił w trybie wznowieniowym zarówno decyzję z dnia [...] października 2009 r., jak i zmieniającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2010r. oraz orzekł co do istoty sprawy w ten sposób, ze odmówił K. G. przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz jej córki N. S. w okresie od dnia 1 października 2009 r. do dnia 30 września 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy oraz podniósł, iż ustalone w toku postępowania okoliczności wskazują, że K. G. – z zamiarem wprowadzenia w błąd organu wypłacającego świadczenie z funduszu alimentacyjnego – w dniu [...] stycznia 2010 r. złożyła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. podrobione oświadczenie o dochodach jej konkubenta J. B., z którego wynika, iż w 2008 r. nie uzyskał on żadnych dochodów. W ocenie organu I instancji wierzycielka z pewnością posiadała wiedzę na temat kryterium dochodowego uprawniającego ją do pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego na córkę N. S., a złożone przez nią rzekome oświadczenia J. B. miało na celu zaniżenie faktycznego dochodu rodziny (tj. aby nie przekroczył on kwoty 725 zł na osobę, stanowiącej kryterium dochodowe określone w art. 9 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów), a w konsekwencji wyłudzenie świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Ponadto – jak wskazał organ – w dniu [...] lipca 2011 r. K. G. złożyła w siedzibie Ośrodku oświadczenie, z którego wynika, iż wiedziała, że J. B. pracował za granicą w latach 2007, 2008, 2009. Wobec powyższego organ – po przeliczeniu zadeklarowanej przez J. B. wysokości dochodów uzyskanych w 2008 r., tj. kwoty 18.000 euro – ustalił , iż dochód rodziny K. G. w 2008 r. wyniósł 75.103,20 zł, zatem miesięczny dochód na osobę w tej czteroosobowej rodzinie w przedmiotowym okresie wynosił 1564,65 zł i przekraczał kryterium dochodowe uprawniające do uzyskania świadczeń w funduszu alimentacyjnego. Od powyższej decyzji K. G. wniosła odwołanie, w którym stwierdziła, iż organ I instancji oparł swe ustalenia na niezweryfikowanych i niepewnych zapewnieniach, nie popartych żadnymi dowodami, co stanowi naruszenie art. 7 k.p.a. Zarzuciła organowi ponadto naruszenie art. 42 ust. 3 Konstytucji RP poprzez uznanie jej za winną podrobienia oświadczenia o dochodzie J. B., pomimo, że jej wina w tej sprawie nie została stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...] – zaskarżoną w niniejszym postępowaniu – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną Organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia organu I instancji, wskazujące, iż dochód na osobę w rodzinie odwołującej w 2008 r. wynosił 1564,65 zł, co wyklucza możliwość pobierania przez nią świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że ustalając dochód z pracy za granicą J. B. organ I instancji prawidłowo uwzględnił kwotę, którą zainteresowany wpisał w dniu 2 września 2011 r. w oświadczeniu złożonym na druku stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalanie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Ponadto organ II instancji uznał, że z treści decyzji pierwszoinstancyjnej nie wynika, iż odwołująca podrobiła oświadczenie zaniżające dochody J. B. w 2008 r., lecz jedynie, ze oświadczenia takie dostarczyła do Ośrodka. K. G. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji. Organowi odwoławczemu skarżąca zarzuciła mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 par. 1 , art. 80 i art. 107 par. 3 k.p.a. Skarżąca podniosła, iż organ odwoławczy nie zbadał w dokładny sposób istnienia przesłanek, którymi kierował się organ I instancji uchylając decyzję przyznającą jej świadczenie z funduszu alimentacyjnego oraz nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. W jej ocenie organy administracji w toku postępowania naruszyły zasadę prawdy obiektywnej, zasadę swobodnej oceny dowodów oraz zasadę oficjalności, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej. Jest to kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że w zakresie dokonywania kontroli sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznawana skarga jest zasadna właśnie z przyczyn uwzględnionych przez Sąd z urzędu. Na wstępie podkreślić należy, iż poddane kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu decyzje organów administracji zapadły w wyniku wznowienia postępowania. Instytucja ta stwarza możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (por. B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s. 613). Przedmiotem rozważań Sądu była zatem w pierwszym rzędzie dopuszczalność wznowienia postępowania na podstawie przesłanki przyjętej przez organ I instancji. W rozpoznawanej sprawie Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., Nr [...] wznowił – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. – postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną z dnia [...] października 2009 r., przyznającą K. G. świadczenie z funduszu alimentacyjnego na rzecz jej córki N. S. w okresie od dnia 1 października 2009 r. do dnia 30 września 2010 r. w wysokości 500 zł miesięcznie, zaś postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] – powołując się na tę samą podstawę prawną – wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] sierpnia 2010 r. – zmieniającą decyzję z dnia [...] października 2009 r. poprzez obniżenie wysokości przyznanego K. G. świadczenia do kwoty 400 zł miesięcznie, w okresie od 1 sierpnia 2010 r. do 30 września 2010 r. W pierwszym rzędzie należy wskazać, iż niewłaściwe w niniejszej sprawie było wydanie przez organ I instancji dwóch postanowień wznawiających postępowanie w sprawie przyznania skarżącej świadczeń w funduszu alimentacyjnego na rzecz jej córki w okresie od 1 października 2009 r. do 30 września 2010 r. Doprowadziło to bowiem do sytuacji, w której postępowanie nadzwyczajne, prowadzone w jednej sprawie oraz zakończone jedną decyzją, było wszczęte na mocy dwóch odrębnych postanowień. Podkreślić należy, iż w obu tych postanowieniach organy powołały się na okoliczności, wskazujące wadliwość samego przyznania skarżącej prawa do pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz jej córki. Postępowanie w tym przedmiocie zostało natomiast zakończone jedną decyzja ostateczna, wydaną w dniu [...] października 2009 r. Wprawdzie decyzja ta została następnie zmieniona decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r., lecz nie można uznać, iż została przez to wyeliminowana z obrotu prawnego. Dokonana zmiana dotyczyła bowiem jedynie wysokości przyznanego świadczenia w okresie od 1 sierpnia 2010 r. do 30 września 2010 r. W zakresie dotyczącym przyznania skarżącej prawa do pobierania świadczenia z funduszu alimentacyjnego rozstrzygniecie organu I instancji z dnia 6 października 2009 r. ostało się zatem w obrocie prawnym jako decyzja ostateczna. Skoro organy - powołując się na okoliczności wskazujące na sfałszowanie dowodów na podstawie których uznano uprawnienie skarżącej do przedmiotowego świadczenia - wznowiły postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] października 2009 r., bezzasadne było wznawianie z tych samych przyczyn również postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Wszczęcie trybu nadzwyczajnego wobec postępowania w sprawie zmiany wysokości świadczenia byłoby bowiem uzasadnione wówczas, jeżeli zastrzeżenia organu dotyczyłyby nie samego uznania uprawnienia skarżącej do przedmiotowego świadczenia, lecz jedynie dokonanej na mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. zmiany wysokości tego świadczenia. Ubocznie należy wyjaśnić, iż rozstrzygnięcie z dnia [...] sierpnia 2010 r. nie posiada samodzielnego bytu prawnego, lecz jest bezpośrednio powiązane z decyzją z dnia [...] października 2009 r., do której się odnosi. Jeśli zatem w trybie nadzwyczajnym doszłoby do skutecznego wyeliminowania z obiegu prawnego decyzji z dnia [...] października 2009 r., z mocy samego prawa przestałaby funkcjonować również zmieniająca ją decyzja z dnia [...] sierpnia 2010 r. Opisane powyżej uchybienie nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Wpływ taki mogło mieć natomiast nieuzasadnione – w ocenie Sądu – wznowienie postępowania w niniejszej sprawie, z powołaniem się na przesłankę zawartą w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż wznowienie postępowania na podstawie powyższego unormowania ograniczone jest wystąpieniem łącznym warunków: po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu; po drugie, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Warunek ten uzasadniony jest ustawowym podziałem kompetencji organów państwowych, następstwem czego jest wyłączenie możliwości orzekania organów właściwych w sprawie wznowienia postępowania o przestępstwie, jakim jest fałsz dowodów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 1999 r., sygn. akt I SA 989/99, opubl. LEX nr 48571). W niniejszej sprawie okoliczność, jakoby w toku postępowania w sprawie przyznania skarżącej świadczenia z funduszu alimentacyjnego doszło do sfałszowania dowodu, który przesądził o pozytywnym dla niej rozstrzygnięciu, nie została potwierdzona żadnym prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Organ I instancji założył jedynie, iż do takiej sytuacji doszło, opierając swe twierdzenie na wystąpieniu okoliczności, które wskazywały, iż w okresie pobierania przez K. G. przedmiotowego świadczenia, dochód jej rodziny znacznie przewyższał zadeklarowana przez nią uprzednio kwotę. Założenie to, nawet jeśliby uznać je za uprawdopodobnione, nie mogło jednak stanowić wystarczającej podstawy do wszczęcia postępowania wznowieniowego z powołaniem się na przesłankę określoną art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Wprawdzie § 2 art. 145 k.p.a. dopuszcza wznowienie postępowania z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, ale tylko wówczas, gdy sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Z kolei § 3 cytowanego przepisu pozwala na wznowienie z tych przyczyn także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Obowiązkiem organu jest jednak wykazanie, iż wystąpiły wymienione wyżej szczególne okoliczności pozwalające na wszczęcie postępowania wznowieniowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a. mimo braku stosownego orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa. Uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak też utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji kwestii tej nie wyjaśniają. W aktach sprawy znajduje się jedynie zawiadomienie skierowane do Prokuratury Rejonowej w K. z dnia [...] września 2011 r. o fakcie popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 i art. 286 § 1 k.k. przez K. G., jednakże brak jest jakichkolwiek informacji o przebiegu postępowania karnego. W związku z powyższym uznać należy, iż wszczynające postępowanie nadzwyczajne postanowienia z dnia [...] września 2011 r. zostały wydane w oparciu o niewłaściwą podstawę wznowieniową. Powołanie się bowiem przez organ na fałszywe dowody, które miały stanowić podstawę rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu zwykłym, było nieuzasadnione i doprowadziło do naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Uchybienie to czyni wadliwymi nie tylko powyższe postanowienia, lecz również wydane w ich następstwie decyzje organów obu instancji, zaś wadliwość ta przesądza o konieczności uchylenia przez Sąd tych rozstrzygnięć. W zaistniałej sytuacji, bezcelowa była ocena merytorycznej zasadności zarzutów skargi odnoszących się do stanowiska zawartego w zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku. O niepodleganiu wykonaniu zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art.152 p.p.s.a. O wynagrodzeniu adwokata ustanowionego w ramach prawa pomocy orzeczono na podstawie art. 250 wspomnianej ustawy w związku z § 19 i § 18 ust.1 pkt.1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U Nr 163, poz. 1348 ze zmianami). Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji uwzględni wnioski zawarte w niniejszym uzasadnieniu oraz przeanalizuje stan faktyczny sprawy i zestawiając go z katalogiem przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. oceni, czy zachodzi podstawa do wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej przyznania K. G. świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz jej córki w okresie od 1 października 2009 r. do 30 września 2010 r., z uwagi na inną okoliczność niż opisana w pkt 1 powyższego przepisu, ewentualnie ustali stan postępowania karnego wywołanego wspomnianym wyżej zawiadomieniem Prokuratury Rejonowej w K. i rozważy, w świetle omówionej wyżej regulacji prawnej, możliwość wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a.